Posts tonen met het label leegte. Alle posts tonen
Posts tonen met het label leegte. Alle posts tonen

dinsdag 12 maart 2013

bezette plek


O ja, de leegte - het "gaat vanzelf om niets". 



hoofdstuk 7-11
werktekst 76-77
hoofdstuk 12 § 1, p. 13
hoofdstuk 13 § 3, p. 10 

maandag 30 november 2009

/


ook de goede faam ontbloot haar borsten nu
windstiller het lijden
de getijden van zwijgen en tijgen
ogenloos wie hier passeert
met slechts een geur van kijken

en jij die dwaalt als ik
adem die nog nauwelijks leeft
de zielenblik

geen geschal
embryonaal
wachten
buiten de bekkens
klankloos
slechts
het zingen van wind
het oog van de storm
dat kijkt
en kijkt
en kijkt

woensdag 5 augustus 2009

verhoudingen II


Canetti hangt als een dronkenlap in mijn arm, buik naar boven, kwetsbaar de achterpoten licht gespreid en linksvoor nonchalant over mijn hand als was het een toog. Hij volgt de bewegingen op het scherm maar zijn ogen zakken weg tot een plots iets hem klaarwakker maakt, dol ja. Ik herinner hem fijntjes dat zijn ballen eraf gaan als hij zich niet weet te gedragen op mijn schoot. Als duidelijk is wie heerst begint hij aan een onbeschaamd toilet, waarbij het onderscheid tussen zijn en mijn af en toe verdwijnt.

De kat en de maan... maar toen was ik de kat.
"Espero", zei ik zacht en hard. En "Kom".
Uit de verte vroeg je: "Is dat een bevel?"
Naakt stond mijn gebaar, gehaast het te ontkennen.

Canetti is gevuld van spel, vangt zonnestralen, jaagt de schaduw achterna. Voedsel krijgt hij slechts van míj. Dan volgt de ont-lasting.

Je omringt me met het ongrijpbare van een witte doos.
Er is geen perspectief in zo een groot ontbreken.
Hier leg ik een drol en dat is dan het richtpunt.
Ik herneem een woord dat je me ooit gaf: "Chiée!"

zondag 14 juni 2009

elle veut toucher le ciel (titel onder constructie)


Sekuru, nu de zon in je handen schijnt trek je het staal van stenen kaarten? Schraapt een gebaar je leeg en rest je nu een lemen jas? Het masker dat je draagt: verlaten parelmoer - en schelpen op de muur van je... leven? Oker-koker-joker-choker? Geen sleutel op de deur. We dragen allen een juweel, ook de Meester.

En hier... lavendel vloeit in het landschap van mijn binnenzee en koele hagelparels. De illusie van gesloten ogen, de waarheid van het niets zien. Raast een wolk van stof voorbij, raast het grijze amorfe pulserend als een vorm van leven? Het Reële breekt door barsten van je buik, lichtdoorlatend zijn je ribben. Ik wil je inbreker zijn. Dichter bij.

Sekuru, de rozen bloeien - ik wil dat je het weet - vooral die onmogelijk blijken. Klaprozen dansen hun benen bloot onder de hoeven van een briesende wind, slag voor blad ontkleedt hij hen. Hij moet je kennen... Jullie gelijken.

Hier is niets méér dan de echo van een lederen applaus. Jouw signatuur, Schilder, bloedparels op een naakte huid en het gat dat je achterliet. Men zegt dat een vergeetput dàt akoestisch effect creëert, ik zeg je: het is de kromming van de tijd in het traankanaal.

Dat een vrouw beter het bed zou kennen dan de man die haar vervoegt... masculiene arrogantie! Een vrouw kent leegte die zíjn contouren draagt. Malevich bijvoorbeeld, dat weet je.

Ngalyod glijdt binnen als de zon weer kaatst, mijn blote voet slaapt achter het oor van Nzou. Ben jij de granieten massa van haar lijf, de rots die plots beweegt, het gras doet wijken en een wolk van stof materialiseert?
Er is geen eer in de jacht van de vrouw, ze glimlacht even en streelt de kossem van het liefste dier waarna ze haar schelpen schikt. Haar bekken is de lege pot boven het vuur, pistaches onbewaakt voor de cobra met de gele bril.

Je vingers dralen. Lang, treurend lang en fnuikend voor de creativiteit. Schaduw wordt van hand tot hand gereikt. Deze huid wordt te dun voor mij. Te scherp de ogen.
Je zien doe ik niet, het kookpunt is leegte.

dinsdag 24 februari 2009

geurloos

Je komt binnen met die blik en zet je neer. Ik wrijf je rug tot boven aan je nek, waar je vel een prop van littekenweefsel is. Je draagt zoals steeds een pak en beweert dat het met een aortareparatie in orde komt, moèt komen. In mijn boodschappentas verkommert het gebakje, dat met slagroom, waar ik al zo lang naar smacht. Of je de hond nog uitlaat, is de vraag, en hoewel het niet mogelijk is, je kan gewoon niet meer, neem je het touw. Wat later sta je in de badkamer, uitgekleed. Je haalt het niet. Je haalt de wc niet, je haalt de lavabo niet. Je spuugt alles onder en terwijl je ineenzakt, ontdaan van wat je rechthield, met die onhoorbare stem van 'dit kan toch niet' kom ik bovendien te laat om je op het toilet te helpen. Niets blijft van je over, alleen het witte lichaam in mijn armen. 'Het is niet erg', blijf ik herhalen. We houden elkaar als boeksteunen zittend.
Ik word weggehaald.
Elke geur is afwezig.

donderdag 13 november 2008

taferelen


Je vult het huis en stapelt stenen.
Zal ik weggaan als een lichaam dat uit een lichaam glijdt, dat samenvalt met leegte?

Drie-vier aaien van gevallen leer zijn niet subliem, als stroken slechts rode lucht verplaatsen, wel als je verder gaat, waar vallende koorden stoppen en drieviervijfzeszevenachtnegen staarten vliegen en rusten over man en vrouw en wereld, gezwollen buik van oceanen, als je slagkracht verder reikt dan het ingeblikte toeval.

Enkele druppels op de kam tellen evenmin als wreed. Jij kan het weten. Wél de mondjesmaat die je me geeft, een (...) en geen eeuw, die goutte à goutte door de trechter glijdt. Het eeuwig draaien van de machine in wederzijdse onbereikbaarheid. Meer dan een scherm als barrière. Een waakhond, een teef en een goddelijke Scheper? Of kunstmatig licht? (Usw.)

Ik kijk de leegte in. Het raam van vroeger is niet meer maar denkend te re-creëren. Slechts ruimte, tijd en beelden anders etaleren - op een einder projecteren.
Het wiel draait kant en klaar. Je hoeft het maar te spinnen, als hand die passioneel... Koffie maalt? Turbines... schreef je ooit, geloof ik. Maar waar?

Ik naakt en jij gekleed. Leeg het bord. Een spel en jij alleen die weet: het zetten van objecten over weldoordachte lijnen, de streek van je penseel.

Ik zuig aan je slaap waar eindeloos de ader uren klopt. Onder stof en puin ligt onbewoond mijn huis. Foto door het raam, zou ik m(j)e kunnen noemen en als vanouds. Het glas bedekt met pluimen. Zacht... Van dode vleugels. Er is een deur die tegelijk opent en (niets uit-) sluit... heb je schrik ze te gebruiken? Ze betekent het ene noch het andere, wel gelijktijdigheid, onvermengd en samen... weet je? Ik laat je léven als je komt.

Zal ik komen als een lichaam dat in een lichaam glijdt, dat samenvalt met leegte?

zondag 23 maart 2008

foto - exquisite corpse (huh?)


Als een uitdraai – woorden… overal. Slaap is de printer waar zowel aan de voorkant als vanachter de bladen uit blijven vallen: Leeg, zwart, met gaten, tekort, gekreukt, verfrommeld, kapot, gerafeld, gekerfd en gekrast, zelden gekleurd en if… dan met... ach… .

Slaap: niet in de nacht - niet in de dag, maar hinderlijk obstinaat als hij overneemt waar ik het af laat weten.

Ik lees de tekst, te traag – moeilijk, geen concentratie – en haak aan previous informatie. Te veel om goed te zijn, schreef hij. En hoe ik hem tracht te overtuigen dat dit wezen quasi empty is wat weten betreft. Te veel is dus onmogelijk.
Met mijlslaarzen stapt hij over het web waarin ik genageld ben, het boek onder zijn arm. De Kampioen van het Reële vangt me met beelden: een vraag hangt als waaiend wasgoed altijd klam te druppen: ‘of iemand thuis is?’ met tegelijk gedragen in de tropische zoom vol ongestreken ongedierte… angstzwangere
woorden. Ik trek ze aan als kleren, ze jeuken in mijn lies, onder mijn borsten, mijn oksels waar de putsi eitjes groeien, zich in bobbels nestelen. Het vreet van binnenin… afzichtelijk, tot de builen barsten. Er rest nog een karkas.

Tekort, gemis, geknaag,… ik spat uit elkaar. Proces van dag na dag…angst, ik weet niet waarom. Ze zit te kijken als een beest met zwarte muil, ze gaat niet weg. Ze kwam samen met zoveel andere dingen die voordien niet binnen mochten. Nu komt alles zonder vragen, dat komt en dringt zich op… (zucht).

Het lege lijf, huis, la (…) n’existe pas, de trap die kraakt en wind die giert onder het gespante van zongebleekte ribben. Niemand daar… behalve jij. De eeuwige vraag… ‘Ben je er?’, terwijl ik weet: ‘Je bent er altijd’. En ik weet niet meer wat denken.

Onnavolgbaar stel je me gerust bij overdrive en toch laat jij waanvogels los in mijn hoofd, waar ze me de gekte in razen. Hoe moet ik je zinnen lezen? Met een spoor dat ruimte geeft? de echo van holle kamers? me opjaagt tot hallucinante waarden?
Ben je er?
Ik lijk hier lichtelijk (?) gek. Alles raast om me heen... Ben je daar? Ben je wakker? Wat is er na de angst? Wat komt er na wat komt dat je niet weet? Waar ben je dan? Het is hier donker en koud. Ik wil je zien, iets horen, merken dat je er bent. Er rennen ratten in mijn hoofd en buik. Dit is als wormen die door mijn aders schuiven,

Zo zoeken zo elke dag opnieuw terwijl ik één ding wil: je zien en weer gedag wuiven. Verdomme toch. (P-C voor pasen). Ik wil je niet in angst of unheimliche dingen, tenzij… het moet.

Want jou, die niet Behemot is, vertrouw ik, met de eieren van de kaaiman. Ik wil je zien in diepten van oceanen en voorbij het goed en kwaad. Natuurgetrouwer dan dit kan niet meer… er is dit onvoltooid verleden… waar dag na dag een zachte vernieling me het zwart in duwt. Hier lig ik aan je voeten met een gebed om geweld: Kom alsjeblieft?


pasen interesseert me dus allerminst... link (ja klik), als ik het dan toch op één of andere manier móet zeggen. (en merci voor de aangever!)

woensdag 2 januari 2008

delen


Rechts is warm, links is koud – mijn oren…
Rechts is koud, links is warm – mijn handen…

Voor de rest heb ik het … koud. Ja. En moe ben ik. En gefrustreerd. En geduldig. En ongeduldig. Want beiden. Ik leef op een hele smalle twijg, op de rand van een blad papier. Met elke verkeerde beweging dreig ik me te snijden. Stel je voor: ik sta op het blad en val en recht op het scherp word ik in twee gedeeld… wat zou je dan krijgen… behalve knoeiboel? Twee helften en een leegte ertussen. Of een ruimte, iets duns, zo dun dat het niet bestaat. Ik glijd langs het blad naar beneden en daar voeg ik me weer samen. Rare gedachte. Het intrigeert me. Stel, stel dat dit kon, zou er dan aan het einde iets wezenlijks veranderd zijn? En neen, niet de anatomie. Ik ga ervan uit dat dat wel goed zit. Maar het zijn ?

En verder? Verder niets. Ik heb de hele avond al genoeg gedacht aan het ontbrekende. Het gat, de leegte, de ruimte, dat wat er niet is en wat daardoor constant bestaat. Dat kleine iets.
Nu ga ik een banaan eten.
En zwelgen in de rode wijn.
Wat ik daarna nog kan schrijven of fotograferen… als ik nog iets kan realiseren, of niets… het is van nul en geen belang.

Ik wil antwoorden, ik stelde reeds de vragen.
Ik ga nu in handenstand de kamer uit en warm mijn omgedraaide lichaam aan de stoof. De wijn zal in me blijven of niet. Dat ligt eraan hoe goed ik terug in elkaar gezet ben.
Misschien lek ik wel uit mijn…verticale lach?

donderdag 6 december 2007

nog een beetje


We eten samen en drinken wijn. En toch ben ik er niet. Ze praat over werk en de kinderen en relaties en zoveel… Ik neem de tijd om dit te laten. Ik heb geen haast, want wat van belang is is blijvend, niet vluchtig. Het wacht. En terwijl ik bij haar zit, ben ik elders.
Later lopen we door de straten en ik toon haar gebouwen. Leegte, bovenal. Armoedige pogingen om een idee van warmte op te roepen. Uiterlijke schijn om het binnenskamerse te verbergen (!).

En toch… ergens zingt een gitaar, niet dat zoetgevooisde, maar duidelijk en ostentatief. En verderop … zie ik mezelf. Mijn schaduw danst tegen het licht, het draait, de derwisj is aanwezig. Ik ben er en ben heel ver. En dicht.

Kantoren, waar niemand een vaste plek heeft. Overheid. Je komt ’s ochtends aan en neemt een leeg bureel. Er zijn zelfs minder werkplekken voorzien dan personeel. En wegens het hoge ziekteverzuim is er nooit een probleem om die plek voor één dag te vinden.

Te veel lichten branden in de stad en vooral al dat overdadige, dat de tijd van het jaar aankondigt, het Einde... Die ker(st)mis interesseert me niet. Het ergert me zelfs niet echt. Maar alles lijkt zo op elkaar (en toch met zekere ontstelling zie ik rendieren lopen op gazons en kerstmannen tegen de gevels kruipen, als regennatte gol(l)ems in de nacht

Net zoals een maand geleden toen de Vlaamsche voordeuren plots elk met een pompoen werden bedacht... . Op huisbezoek kon ik net vermijden in de brij te stappen, die ergens op een drempel overbleef…
Opeten die handel, dacht ik toen, niet mee decoreren!
Ik deed toen vooral rituele slachtingen van deze vruchten - en nog steeds!

Een voorval van de dag doet me lachen, maar op een harde manier. Mijn voorlopig ‘bestand van tewerkstelling’ heeft me op een vreemde plek doen belanden, goed tot dat hopeloos overbelichte jaareinde. Iemand daar (op die plek dus) panikeert. Een printer blokkeert en of ik helpen kan. Ik ben stomverbaasd als ik ontdek dat hij (de paniekerige) het klaarspeelde een papieren wegwerphanddoekje in de machine te laten vastlopen.

Ik wil niet weten hoe dit kon gebeuren. Het interesseert me niet. Ik stuur hem weg, ook al is hij (op die plek dus) hiërarchisch mijn meerdere (Luide lach, à la Jenny), zogenaamd om een pincet. Hij is me veel te druk, die mens.
De klus is allang geklaard als hij zonder het gevraagde terugkeert.
Ik maan hem aan tot rust. Een vreemde mens die ik verder niet wens te kennen.

Ik trek me terug waar ik ben, deel me op in twee. Degene die het lichaam bemant en degene die in gedachten leeft.
De vrijheid van de laatste neemt her en der over.
Uitspattinkjes.
Dáár!

zondag 2 december 2007

deuren


Zeven reigers zitten in de wei, eieren uit hetzelfde nest. Al jaren weet ik ze daar. Werkelijk. Reigers worden oud. Dit is dus geen verzinsel. En als ik ze zie zitten staren, hun kop in de diepe kraag van hun nek getrokken of met langgerekte bek in aanslag voor de vangst, dan denk ik spontaan aan hen als broeders. De analogie met de overbekende documentaire over een nest cheeta’s dat opgroeit in de Serengeti, vaak ligt te rusten op een ‘kopje’ en gezamenlijk jaagt, is dan nooit ver weg.

De Serengeti.... Ik zit weer in Afrika en reis naar het Oosten op Nzou’s rug. De woestijn strekt zich uit aan mijn vrije voeten. Ik sluit mijn ogen even en ben overal. En soms ook nergens. En niets.
En dan is er ruimte voor alles.

Er valt bladmuziek uit de lucht met zinnelijk klinkende noten. Harde slagpennen van overvliegende adelaars vallen als pijlen in mijn huid, als vingers die plukken aan een gitaar.

Ik sta in een zaal met honderd deuren. Hun opschrift luidt: Treed binnen. Ze staan op een kier of hun klink zit los. Op sommige sloten zit de sleutel, rijp om om te draaien.
Honderd deuren hadden er duizend kunnen zijn, als koopwaar in de supermarkt. Gemakkelijk, veel, banaal en onbelangrijk.

Er is die ene deur, zwaar gebarricadeerd, die waarop staat: ga weg. Die deur waarvan eenieder zegt: blijf daar vandaan. De deur die gesloten is door zogenaamde grenzen, de deur waarvoor je eerst moet zwemmen door een poel van natte ogen, de brij van sprookjes van suikerwerk en sinterklaas en heel veel lichtjes.

En dan is er de berg die ik beklimmen moet. Er is geen houvast. Een enkele voorganger heeft een dun spoor getrokken. Ik haak mijn vingers in het reliëf dat hij achterliet. Af en toe dreig ik te vallen. Achter me reiken klauwende handen, zogenaamd om me te bevrijden, me terug te halen, me te wijzen op mijn plaats in het hok, de kudde.
En af en toe rijst een vuist hoog genoeg in mijn gezicht. Of ploft een mes in mijn onderbuik.

Niets, hoor je me, niets houdt me tegen. Ik zoek niet naar het pad dat niet gezocht moet worden, maar wel naar dat dat moeilijk te vinden is. En de deur, aan het einde daarvan, die deur wil ik binnen.

klik op afbeelding of ga weg.