jaardag

them two

21-07-15  *  21-07-16
tekening bij 1-jarig overlijden van mijn schoonbroer

een pond vlees

Insoliede werken, fractografie van glas, glazen vrienden beëtst door de jaren. Van amateur tot amateur, emissies van woord en woorden, breekbare maten voor wat in vriendschap onmeetbaar is. Letters als Ha en Em, Zet en Vee, gelaten en niet daargelaten, onwillekeurig uit het alfabet gelicht. Nietlieneair, don’t lien on me, of net wel: ik wil je steunen.  Ook die borst waarvan je tussen neus en lippen even zegt: ze is niet meer. Heel. Hoe dit hercreëren, elke dag, het missen, het helen. Ik zit daar als een aangewaaide nomade.  En later vormen mijn handen vormen, figuren op papier. Hier, hier vul ik aan wat weggesneden, weggesmeten onbestaand nog is. Ontken ik, negocieer, jeremieer, vloek en leg me neer. Effeciënt is het niet. Effectief? Andermaal investigeer ik wat onuitgesproken ruist. Een pond vlees, een omvattend handboek bestaat toch niet? Ik bevries. Is jij oké, ik is niet. Het spiegelt om jouw terloopsheid en mijn bevroren blik. Het lege blaten over werk en kinderen en moeders die de liefde hinderen en hoe iets bij mij gekenterd is en hoe jij nooit zegt en nooit plots mogelijk maar meetbaar wordt aan wat weggesneden is. Fifty ways to leave: door de achterdeur, met de stille trom, ongehoord, ongeweten... En ik roep bijna schril: je hebt me niet eens gemaild. Een paar steken hebben het vlees genaaid, maar de wonde blijft open. Zo brutaal en straks een radiostraal, de tijgertand van het westen, west weet best.

waar?

tijd

ik zag haar plots

als plooien

tegenwillig

gewicht

zonder gew(r)icht

waar

weet ik niet