VI. ondertussen in het heelal...

000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000
000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

00000000000000000000000000000000000000000000000000000

25 maart 2012:

De Maan, in samenstand met Jupiter.
Schuin naar boven Venus. De Pleiaden in het verlengde van de lijn tussen de Maan en Venus. En tot slot de Stier.



hoofdstuk 7-12
cyclus met 1 constante

V. - aan de oevers van de Amu Darja

tantas res gessisse sine causa? [35] Quae fuerit causa, mox videro; interea hoc tenebo, si ob aliquam causam ista, quae sine dubio praeclara sunt, fecerint, virtutem iis per se ipsam causam non fuisse. -- Torquem detraxit hosti. -- Et quidem se texit, ne interiret. -- At magnum periculum adiit. -- In oculis quidem exercitus. -- Quid ex eo est consecutus? -- Laudem et caritatem, quae sunt vitae sine metu

"Rede auch zu mir vom Weibe", sprach sie; "ich bin alt genug, um es gleich wieder zu vergessen."
"Und ich willfahrte dem alten Weiblein und sprach also zu ihm: Alles am Weibe ist ein Rätsel, und alles am Weibe hat Eine Lösung: sie heißt Schwangerschaft. Der Mann ist für das Weib ein Mittel: der Zweck ist immer das Kind. Aber was ist das Weib für den Mann? Zweierlei will der echte Mann: Gefahr und Spiel. Deshalb will er das Weib als das gefährlichste Spielzeug."


"Du gehst zu Frauen? Vergiß die Peitsche nicht!"
 

Uit: Also sprach Zarathustra, Nietszche.






hoofdstuk 7, § 11, p. 11
hoofdstuk 12, § 2, p. 21
geloven via de Ander en dies meer

IV. de New York, à Miami

III. doordringen in het Amazonebekken

ad respondendum reddidisti. quorum facta quem ad modum, quaeso, interpretaris? sicine eos censes aut in armatum hostem impetum fecisse aut in liberos atque in sanguinem suum tam crudelis fuisse, nihil ut de utilitatibus, nihil ut de commodis suis cogitarent? at id ne ferae quidem faciunt, ut ita ruant itaque turbent, ut earum motus et impetus quo pertineant non intellegamus, tu tam egregios viros censes 

De zwaartekracht van het geheugen in een kleurrijk achterland met wenkende heupen, de knoop van een doek die als een toneelgordijn de obscène beschermt. Wis me, begin aan mijn voeten. De koude heeft iets helders maar warmte vloeit als wisselgeld, het vlees te proeven langs een spiraal van lijnen en curven van een muis - amazonië - tussen de schouders als een lelijke vlinder - en een vinger ver is het verstijven, pijn. De ogen schijnen zwart licht: (ik moet iets schrijven) je lichaam is je lichaam niet, een dreun à la kahlil, die een legering situeert als nexus van de snijding tussen (welke) beiden - het verre, het dichte, woord en in bloed geschilderd beeld.



Uit de reeks: 

I. Constantinopel
II Turijn

hoofdstuk 7, §10-11, p.31-1-11
hoofdstuk 12, § ∞