Louise Bourgeois

Parijs, 25 december 1911 - New York, 31 mei 2010

bisogno di una lingua nova?

"noi diciamo "fame", diciamo "stanchezza", "paura" e "dolore", diciamo "inverno" e sono altre cose. Sono parole libere, create e usate da uomini liberi che vivevano, godevano e soffrendo, nelle loro case. Se i Lager fossero durati più a lungo, un nuovo aspro linguaggio sarebbe nato".

Uit: Primo Levi - Se questo è un uomo", pag. 82

Shemá

Voi che vivete sicuri
nelle vostre tiepide case,
voi che trovate tornando a sera
il cibo caldo e visi amici:

Considerate se questo è un uomo
che lavora nel fango
che non conosce pace
che lotta per mezzo pane
che muore per un si o per un no.
Considerate se questa è una donna,
senza capelli e senza nome
senza più forza di ricordare
vuoti gli occhi e freddo il grembo
come una rana d'inverno.

Meditate che questo è stato:
vi comando queste parole.
Scolpitele nel vostro cuore
stando in casa andando per via,
coricandovi, alzandovi.
Ripetetele ai vostri figli.
O vi si sfaccia la casa,
la malattia vi impedisca,
i vostri nati torcano il viso da voi.

uit: L'osteria di Brema - Primo Levi

in between...

Leg nu lakens in het huis, doe het licht uit, sluit de deur. De uitgewoonde woorden storen.

Ik zal niet vergeten. Niet niet. Niet hoe je letters schudde op een huid en hoe een nieuwe taal mijn doopvont werd, noch hoe je me hebt zingetogen...

Bekeek je de maan de voorbije nacht? Als een stug haar hing ze, een kromme naald, en ik verbeeldde me dat je ze (ook) zag, een trek nam aan je sigaar en naar haar wees terwijl ik dacht (en stilletjes zei): zie je wel, ik kijk!

Kijk, die boom - sprak je, en hoe niets meer restte: dat wat we zeggen en verlangen niet samenvalt en alles slèchts symbolisch is - je lippen braken de spiegel van koffie, de stilte, het licht in je ogen

(Álles?)

Ik zag dat de wereld zich splitste in strijd achter de damp die uit het kopje sloeg en door-zichtig werd: geboden op panelen, wat mensen zingen of gillen in bed, en de ondichtbare kloof die plots zo blijkt dat het spreken stopt. Daar werd tegen een scherm van rook de slag om integriteit geprojecteerd.

- O -

Intermezzo?

Je gooide een steen.

Intermezzo!

- O -

Leg nu lakens in het huis, doe het licht uit, sluit de deur. De uitgewoonde woorden storen. Als maden vreten ze, als splinterbommen delen ze... het meest universele.

Weet je wat ik las vandaag? Het deed me aan je denken. Cognitivisten beweren dat het menselijk bewustzijn maar zeven bytes (ik probeer...) per seconden kan verwerken terwijl zintuiglijk miljoenen impulsen binnenstromen. Het bewustzijn reduceert dus en maakt hegeliaans abstracter. En dan de vraag: waarom?
Moet ik terug naar Bergson nu? Waar zintuigen als filter functioneren...
Of waarheen?
Dat het maar best is dat niet alles bewust wordt beleefd?

De bloeddruk is laag. Onderbewustzijn en hartslag ook.

Ik danste met de stier vannacht, was dans en stier gelijk, je danste me, ik was de stier en jij, een dans alsof het schrijven was of schilderen in zand, het bloed was dik, je ogen zwart

Vanwaar ik kom?
Ja.

Er is geen ander dier dan jij dat me mijn gang laat gaan,
dan jij, als ik wat uit je ooghoek pik, die waarmee je al uren...

Zwijgen
Ik weet niet waar je bent - waar ben je nu - was je wakker - ik ben ziek

Weet je nog, toen, toen ik een kind aanreed.
Ik mailde je, in paniek.
Agnus dei, verder niets.
En ik leerde. Agnus dei

Ik moet het leren. Niets leren.
En zwijgen.

Spréék niet van de liefde

Je gooide in geweld een steen

Het verlangen blijft

En stoppen met huilen, misschien

Leg nu lakens in het huis, doe het licht uit, sluit de deur. De uitgewoonde woorden storen. Hangt nog aan de muur de oude spreuk over een verre vriend en de goede buur.

208

Paradoxically, the more exactly we describe the narration, the more fragmented it becomes.

Edward Branigan, Narrative Comprehension and Film

dimensies van het Reële

Glyn Daly, Conversations with Žižek, p. 68 - 69

(...)oot

ben ik die neuroot
die volslagen idioot

zal ik je dan schrijven of zal ik doen alsof ik er geen belang aan hecht, alsof ik denk dat ik doe alsof ik er geen belang aan hecht, alsof ik denk dat ik er geen belang aan hoef te hechten omdat jij er geen belang aan hecht, alsof ik denk dat jij er geen belang aan hecht, alsof ik denk dat jij denkt er geen belang aan te hechten, alsof ik denk dat als jij denkt dat je er geen belang aan hecht dat ik er dan beter ook geen belang aan hecht, alsof ik denk dat ik belang hecht aan wat ik denk waar jij belang aan hecht en er daarom belang aan hecht dat niet te doen waar jij, naar ik denk, geen belang aan hecht, alsof het belangrijk is belang te hechten aan wat ik denk dat belang heeft om belang aan te hechten omdat ik denk dat jij er belang aan hecht en alsof het belangrijk is geen belang te hechten aan wat ik denk dat belang heeft om geen belang aan te hechten omdat ik denk dat jij er geen belang aan hecht, alsof het belang om belang te hechten aan het belang van al dan niet te denken er belang aan te willen hechten omdat ik denk dat jij er geen belang aan hecht... alsof ik daar ook niet bij denk dat ik denk dat...

ik ben die neuroot
die volslagen idioot
en ik ga mijn gang

van harte, (Je naam)!
s.

~oOo~

VERS 6

Ik kan geen postzegels verzamelen
ik kan geen vrouwefoto's verzamelen
ik kan geen amourettes kollektioneren
en geen wijsheid
ik kan niets meer

......ik...kan...niets...meer

Waarom doof ik de lamp niet
......en ga ik niet te bed

Ik wil beproeven
......naakt te zijn
......bloot wie weet wel gevroren purper
........................................en bleekheid

Is zo niet het gans beginnende begin
Ik wil niets weten
ik wil niet vragen
......waarom
......ik niet werd een postzegelkollektioneur

Ik zal beginnen mijn débâcle te geven
ik zal beginnen mijn faljiet te geven
ik zal mij geven een stuk gereten arme grond
................................een vertrapte grond
................................een heidegrond
................................een bezette stad

Ik wil bloot zijn
..en beginnen

Paul van Ostaijen (1896-1928)
uit: De feesten van angst en pijn, opgenomen in Verzamelde Gedichten, De Gemeenschap, De Sikkel, Antwerpen, 1928 - 12de druk, 1996, bij Prometheus/Bert Bakker.

Rossini vs Wagner

Žižek & Dolar, Opera's Second Death, Routledge, London 2001.

tango di

"There are certain strains of bull with a marked ability to learn from what goes on in the arena ... faster than the actual fight progresses which makes it more difficult from one minute to the next to control them ..."

Uit: E. Hemingway, Death in the afternoon

Schrijf een gedicht voor de horens, de oren, de stilte, het bloed.
Schrijf het in het stof onder hoeven,
mogen, willen en niet,
in 'ja' op de vraag vanwaar je komt.
Laat de schoften trillen. Geringd verzet. Applaus. Dans tango in het zand.
Vrij zijn bestaat voorbij
het bestaat

something else

Today, the populist Right acts, sets the pace, determines the problematic of the political struggle, and the liberal centre is reduced to a 'reactive force': it ultimately limits itself to reacting to the populist Right's initiatives, either opposing them radically from an impotent Leftist posturing, or translating them into the acceptable liberal language ('while rejecting the populist hatred of the immigrants, we have to admit they are addressing issues which really worry people, so we should take care of the problem, introduce tougher immigration and anti-crime measures .. .').
The notion of the radical political Act as the way out of this democratic deadlock, of course, cannot but provoke the expected reaction from the liberals. The standard critique concerns the Act's allegedly 'absolute' character of a radical break, which renders impossible any clear distinction between a properly 'ethical' act and, say, a Nazi monstrosity: is it not that an Act is always embedded in a specific socio-symbolic context? The answer to this reproach is clear: of course ~ an Act is always a specific intervention within a socio-symbolic context; the same gesture can be an Act or a ridiculous empty posture, depending on this context (say, making a public ethical statement when it is too late changes a courageous intervention into an irrelevant gesture). In what, then, resides the misunderstanding? Why this critique? There is something else which disturbs the critics of the Lacanian notion of Act: true, an Act is always situated in a concrete context ~ this, however, does not mean that it is fully determined by its context. An Act always involves a radical risk) what Derrida, following Kierkegaard, called the madness of a decision: it is a step into the open, with no guarantee about the final outcome ~ why? Because an Act retroactively changes the very co-ordinates into which it intervenes. This lack of guarantee is what the critics cannot tolerate: they want an Act without risk ~ not without empirical risks, but without the much more radical 'transcendental risk' that the Act will not only simply fail, but radically misfire. In short, to paraphrase Robespierre, those who oppose the 'absolute Act' effectively oppose the Act as such, they want an Act without the Act. What they want is homologous to the 'democratic' opportunists who, as Lenin put it in the autumn of 1917, want a 'democratically legitimized' revolution, as if one should first organize a referendum, and only then, after obtaining a clear majority, seize power ... It is here that one can see how an Act proper cannot be contained within the limits of democracy (conceived as a positive system of legitimizing power through free elections). The Act occurs in an emergency when one has to take the risk and act without any legitimization, engaging oneself into a kind of Pascalean wager that the Act itself will create the conditions of its retroactive 'democratic' legitimization.

Slavoj Žižek - Welcome to the Desert of the Real! - p 152-153

beware of ƃop

Kwam een man voorbij
daveren
de kanonnen. Zo na
om -na-
wenteling nog
de echo, onvangbaar
in armoe
van het woord. Ik
kruis mijn armen
over rafels
van het veldkleed dat hij liet. Nauwelijks
verholen het reële.
Ook de ogen
moeten dicht, de mond
genaaid, ontledemaat.
Onthand
en blind en naakt ligt
net naast mij
een blanco vel.
Het is al maanden leeg.
Wat gezegd noch geschreven
wordt veroudert
niet en
is toch eeuwig.

Schallende lach. Stultifera navis. Wel verdraaid.
(Ach, lachers hebben geen brood. Hahahahahahahaha.)


in:
onafgewerkte tekst

hoofdstuk 7, § 11, p 1 & 11
hoofdstuk 9, § 11, pag. 26-27
hoofdstuk 10
En god-dog?
en l'amour en plus?
en zoveel meer?

Troje?

2 Cor. 4: 18

18. Ne considérons donc pas le visible, mais l’invisible.
Oui, les réalités visibles sont éphémères, mais les invisibles éternelles.

(Vert. Chouraqui)

hoofdstuk 8, § 3, pag. 16
hoofdstuk 9, §1 t/m 12, meerdere pag's
hoofdstuk 10, §1 t/m 5
Enzovoort

194

Je te porte
comme une peau

je te tiens
comme une joie
qui s’est perdue

tu me fais lourd
et tu me fais belle

tu me fais deux


Uit: Valérie Harkness - Sauve

psychikater?

sodade & canetti

woord van de dag

Stront hoopt samen in de beerput.

de kok...

Toen viel mijn stem aan stukken
Alsof ik te hoog te spreken zocht,
Alsof ik dorst werd en begaf in dorst, woede, deernis
En ik in de wereld stolde, dit hard water.

Vergeving is mannelijk en vrouwelijk is vergif,
Daar leef ik binnen in
Als tussen vrucht en schil. En bedrijf
De geheime nering van de mens in zijn keerkring.

Uit: Hugo Claus, Oostakkerse gedichten

ce n'est pas ça

"In psychoanalysis, the betrayal of desire has a precise name:
happiness."

Uit: Slavoj Žižek - Welcome to the desert of the Real!