Posts tonen met het label lacan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lacan. Alle posts tonen
woensdag 5 februari 2014
wussypasse
"Lacan appelait « passe » l’épreuve de devenir psychanalyste, car il se considérait sans doute, dans son inconscient, comme un prostitué, dont il fallait payer cher la fréquentation."
Labels:
Dasja,
de Halleux,
la passe,
lacan
donderdag 10 januari 2013
Uno, nessuno e centomila
eindelijk?
hoofdstuk 7 - 13
Lacan, Stade du mirroir; Luigi Pirandello, Iemand, niemand en honderdduizend; het Pirandello-conflict
Labels:
lacan,
Pirandello,
rook
zaterdag 30 juli 2011
dinsdag 17 mei 2011
lamella
"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum."
hoofdstuk 8, § 6, p. 1
hoofdstuk 10, § 8, p. 12
hoofdstuk 11, § 5, p.11, p. est fin
hoofdstuk 8, § 6, p. 1
hoofdstuk 10, § 8, p. 12
hoofdstuk 11, § 5, p.11, p. est fin
dinsdag 10 mei 2011
ei zo na
"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum."
Chaque fois que se rompent les membranes de l’œuf d’où va sortir le fœtus en passe de devenir un nouveau-né, imaginez un instant que quelque chose s’en envole, qu’on peut faire avec un oeuf aussi bien qu’un homme, à savoir l’hommelette ou la lamelle.
La lamelle, c’est quelque chose d’extra plat, et qui se déplace comme l’amibe, simplement c’est un peu plus compliqué. Mais ça passe par¬tout. Et comme c’est quelque chose — je vous dirai tout à l’heure pour¬quoi — qui a rapport avec ce que l’être sexué perd dans la sexualité, c’est, comme est l’amibe par rapport aux êtres sexués, immortel, pour la raison que ça survit à toute division, que ça subsiste à toute inter¬vention scissipare. Et ça court.
Eh bien! ça n’est pas rassurant... Parce que, supposez seulement que ça vienne vous envelopper le visage, pendant que vous dormez tran¬quillement...
Je vois mal comment nous n’entrerions pas en lutte avec un être capable de ces propriétés. Mais ça ne serait pas une lutte bien commo¬de. Cette lamelle, cet organe qui a pour caractéristique de ne pas exis¬ter, mais qui n’en est pas moins un organe, et je pourrai vous donner plus de développement sur sa place zoologique, je vous l’ai déjà indi¬qué, c’est la libido.
La libido, je vous ai dit, en tant que pur instinct de vie, c’est-à-dire dans ce qui est retiré de vie, de vie immortelle, de vie irrépressible, de vie qui n’a besoin, elle, d’aucun organe, de vie simplifiée et indestruc¬tible, de ce qui est justement soustrait à l’être vivant, d’être soumis au cycle de la reproduction sexuée.
C’est de cela que représente l’équivalent, les équivalents possibles, toutes les formes que l’on peut énumérer, de l’objet a. Ils ne sont que représentants, figures.
(Lacan)
Es giebt ein Wesen, das vollkommen unschädlich ist, wenn es dir in die Augen kommt, du merkst es kaum und hast es gleich wieder vergessen. Sobald es dir aber unsichtbar auf irgendeine Weise ins Gehör gerät, so entwickelt es sich dort, es kriecht gleichsam aus, und man hat Fälle gesehen, wo es bis ins Gehirn vordrang und in diesem Organ verheerend gedieh, ähnlich den Pneumokokken des Hundes, die durch die Nase eindringen.
Dieses Wesen ist der Nachbar.
(Rilke)
hoofdstuk 7, §10, § 11, § 12 p. 5 (...)
hoofdstuk 8 - 11
La lamelle, c’est quelque chose d’extra plat, et qui se déplace comme l’amibe, simplement c’est un peu plus compliqué. Mais ça passe par¬tout. Et comme c’est quelque chose — je vous dirai tout à l’heure pour¬quoi — qui a rapport avec ce que l’être sexué perd dans la sexualité, c’est, comme est l’amibe par rapport aux êtres sexués, immortel, pour la raison que ça survit à toute division, que ça subsiste à toute inter¬vention scissipare. Et ça court.
Eh bien! ça n’est pas rassurant... Parce que, supposez seulement que ça vienne vous envelopper le visage, pendant que vous dormez tran¬quillement...
Je vois mal comment nous n’entrerions pas en lutte avec un être capable de ces propriétés. Mais ça ne serait pas une lutte bien commo¬de. Cette lamelle, cet organe qui a pour caractéristique de ne pas exis¬ter, mais qui n’en est pas moins un organe, et je pourrai vous donner plus de développement sur sa place zoologique, je vous l’ai déjà indi¬qué, c’est la libido.
La libido, je vous ai dit, en tant que pur instinct de vie, c’est-à-dire dans ce qui est retiré de vie, de vie immortelle, de vie irrépressible, de vie qui n’a besoin, elle, d’aucun organe, de vie simplifiée et indestruc¬tible, de ce qui est justement soustrait à l’être vivant, d’être soumis au cycle de la reproduction sexuée.
C’est de cela que représente l’équivalent, les équivalents possibles, toutes les formes que l’on peut énumérer, de l’objet a. Ils ne sont que représentants, figures.
(Lacan)
Es giebt ein Wesen, das vollkommen unschädlich ist, wenn es dir in die Augen kommt, du merkst es kaum und hast es gleich wieder vergessen. Sobald es dir aber unsichtbar auf irgendeine Weise ins Gehör gerät, so entwickelt es sich dort, es kriecht gleichsam aus, und man hat Fälle gesehen, wo es bis ins Gehirn vordrang und in diesem Organ verheerend gedieh, ähnlich den Pneumokokken des Hundes, die durch die Nase eindringen.
Dieses Wesen ist der Nachbar.
(Rilke)
hoofdstuk 7, §10, § 11, § 12 p. 5 (...)
hoofdstuk 8 - 11
maandag 3 januari 2011
a fish called Oedipus
'the postman always rings twice'
Labels:
épinoche,
imaginair,
lacan,
rook,
symbolisch
dinsdag 3 augustus 2010
woensdag 28 juli 2010
vingerwijzing

Come under the shadow of this gray rock--
Come in under the shadow of this gray rock,
And I will show you something different from either
Your shadow sprawling over the sand at daybreak, or
Your shadow leaping behind the fire against the red rock:
I will show you his bloody cloth and limbs
And the gray shadow on his lips.
T. S. Eliot - The Death of Saint Narcissus
Come in under the shadow of this gray rock,
And I will show you something different from either
Your shadow sprawling over the sand at daybreak, or
Your shadow leaping behind the fire against the red rock:
I will show you his bloody cloth and limbs
And the gray shadow on his lips.
T. S. Eliot - The Death of Saint Narcissus
woensdag 2 juni 2010
object of desire
Labels:
bentham,
enz,
fb,
k - s,
lacan,
objet a,
rook,
sallustius,
wespennest,
Žižek
vrijdag 21 mei 2010
zondag 12 juli 2009
werktitel

Hoe dan? Al lang wordt een oorlog 'el amor' - jij - en dat het zo is dat landschaploze niemandsland waar ik in bouw zonder wonen.. Godverdomme, hoe hard moet ik dan stampen? Hoe hard me in de aarde van je bekken om een antwoord drijven ? Hoe fel mijn handen klappen rond je ribbenkast? Echoloos marimba op je schedel...?
Het holle van gemis? Ellendig en tegelijk het leven zelf dat als een worm in me kruipt (ach - wat schrijf ik... als een beest me penetreert? ) Een mens zou niet..., er komen vreemde dingen uit.
Maar een mens ben ik niet, ik ben (g)een vrouw.
En als mijn armen als een schroef de lucht doorwringen... weet:
het één is niet alleen. De hielen branden, er is vuur,
er is muziek in pijn,
waar stenen malen, handen rijzen, vuisten dalen,
het zingen van een zweep, vingers op de spanning
van een snaar.
Het is (...) geleden en het lukt me nog altijd.
Je kijkt - kijk je dan nog steeds? -
terwijl je slaan me doet kadansen
alsof het adem is in leven,
het dansen dat ik voor je doe een meten.
We vechten om ter langst:
je linker wordt zo moe.
Ik vraag ik vraag ik vraag,
stamp voeten op de steen
en veeg met stof en rok een warrel lucht.
Statenloos,
het vaderlandschap lang verloren,
herboren in wat liefde heet.
- Of ik schoentjes had met hakken, vroeg Mijnheer, en ik zei neen. Mijn leven ís haute perchée, weliswaar op blote voeten. -
Bloed zal je vegen,
een applaus met zes vingers,
het leer over het lijf,
van hand naar dier... huid in huid.
- "Moet ik stoppen?" vroeg je, "Wil je dat ik doorga?" -
Dat het eeuwig dure, de zindering, de pijn,
het mateloos ultieme. De weer-zin
in het klakken van het naakte vel,
het rukken van je lijf, tegen koor en weerstand in.
((Waarom) Heb je opgegeven?)
je onbeleefde ritme.
Zingen
laat alles zingen, je handen, de molen, stenen en boeken, woorden en mij.
Dat je muziekte me penetreert - en vice versa vaneigens.
Ik ben aan het vallen - Houd me vast -
Ik dans me kapot, de grens voorbij.
Je was lief ... Alsof ik het voor het zeggen had.
De rugzak, het opgeborgen arsenaal en als laatste
- na de zorg en het verhaal je handen die me lieten:
de zetting van je oog, de streling van je haar, de koffie na de Koffie -
... vouwde je je weg, plooide uit mijn leven.
Mijn ogen op je rug nam je mee.
Ik blijf en bleef blind ziende en elke dag kan ik dieper kijken.
Er is een vreemd begin
de eerste schildersstreek
- waar een gat gegraven wordt leeft een woekering.
Zo is geen Meester zonder slaaf. Geen pijn zonder vreugde,
noch vertrouwen zonder overgave.
Gemakkelijk is niet.
Genot.
Labels:
apolis hupsipolis,
creatief gebaar,
heidegger,
jenseits,
k-s,
lacan,
rook,
RSI
zondag 14 juni 2009
elle veut toucher le ciel (titel onder constructie)

Sekuru, nu de zon in je handen schijnt trek je het staal van stenen kaarten? Schraapt een gebaar je leeg en rest je nu een lemen jas? Het masker dat je draagt: verlaten parelmoer - en schelpen op de muur van je... leven? Oker-koker-joker-choker? Geen sleutel op de deur. We dragen allen een juweel, ook de Meester.
En hier... lavendel vloeit in het landschap van mijn binnenzee en koele hagelparels. De illusie van gesloten ogen, de waarheid van het niets zien. Raast een wolk van stof voorbij, raast het grijze amorfe pulserend als een vorm van leven? Het Reële breekt door barsten van je buik, lichtdoorlatend zijn je ribben. Ik wil je inbreker zijn. Dichter bij.
Sekuru, de rozen bloeien - ik wil dat je het weet - vooral die onmogelijk blijken. Klaprozen dansen hun benen bloot onder de hoeven van een briesende wind, slag voor blad ontkleedt hij hen. Hij moet je kennen... Jullie gelijken.
Hier is niets méér dan de echo van een lederen applaus. Jouw signatuur, Schilder, bloedparels op een naakte huid en het gat dat je achterliet. Men zegt dat een vergeetput dàt akoestisch effect creëert, ik zeg je: het is de kromming van de tijd in het traankanaal.
Dat een vrouw beter het bed zou kennen dan de man die haar vervoegt... masculiene arrogantie! Een vrouw kent leegte die zíjn contouren draagt. Malevich bijvoorbeeld, dat weet je.
Ngalyod glijdt binnen als de zon weer kaatst, mijn blote voet slaapt achter het oor van Nzou. Ben jij de granieten massa van haar lijf, de rots die plots beweegt, het gras doet wijken en een wolk van stof materialiseert?
Er is geen eer in de jacht van de vrouw, ze glimlacht even en streelt de kossem van het liefste dier waarna ze haar schelpen schikt. Haar bekken is de lege pot boven het vuur, pistaches onbewaakt voor de cobra met de gele bril.
Je vingers dralen. Lang, treurend lang en fnuikend voor de creativiteit. Schaduw wordt van hand tot hand gereikt. Deze huid wordt te dun voor mij. Te scherp de ogen.
Je zien doe ik niet, het kookpunt is leegte.
Er is geen eer in de jacht van de vrouw, ze glimlacht even en streelt de kossem van het liefste dier waarna ze haar schelpen schikt. Haar bekken is de lege pot boven het vuur, pistaches onbewaakt voor de cobra met de gele bril.
Je vingers dralen. Lang, treurend lang en fnuikend voor de creativiteit. Schaduw wordt van hand tot hand gereikt. Deze huid wordt te dun voor mij. Te scherp de ogen.
Je zien doe ik niet, het kookpunt is leegte.
zaterdag 13 juni 2009
papavers
"Vater, wissen Hunde was von Sternen?"

Hamlet
Leiser ward's. Ich trat hinaus zur Szene,
Langsam wie durchs Rahmenholz die Tür,
Such im fernen Nachhall zu verstehen,
Was in meiner Zeit und mir passiert.
Tausendfach in meine Richtung zielen
Operngläser, starr im Dämmerlicht.
Lass an mir den Kelch vorüberziehen,
Vater, wenn es irgend möglich ist.
Recht ist mir dein vorbestimmtes Planen,
Diese Rolle hab ich im Gefühl,
Doch vollzieht sich hier ein andres Drama
Und für diesmal lass mich aus dem Spiel.
Alles läuft an straff gespannten Fäden,
Endzeit stellt sich unumgänglich ein.
Unter Pharisäern stehe ich – allein.
Kein Spaziergang ist das Leben.
(B. Brecht)
On me dit que le temps qui glisse est un salaud,
que de nos tristesses il s'en fait des manteaux'
(C. Bruni)
"Nein, Kind, aber ihre Herrn."
"Vater, muß ich sehr viel lernen?"
"Ja, Kind, und ich lehr's dir gern."
B. Brecht - Vater und Kind
"Vater, muß ich sehr viel lernen?"
"Ja, Kind, und ich lehr's dir gern."
B. Brecht - Vater und Kind

Hamlet
Leiser ward's. Ich trat hinaus zur Szene,
Langsam wie durchs Rahmenholz die Tür,
Such im fernen Nachhall zu verstehen,
Was in meiner Zeit und mir passiert.
Tausendfach in meine Richtung zielen
Operngläser, starr im Dämmerlicht.
Lass an mir den Kelch vorüberziehen,
Vater, wenn es irgend möglich ist.
Recht ist mir dein vorbestimmtes Planen,
Diese Rolle hab ich im Gefühl,
Doch vollzieht sich hier ein andres Drama
Und für diesmal lass mich aus dem Spiel.
Alles läuft an straff gespannten Fäden,
Endzeit stellt sich unumgänglich ein.
Unter Pharisäern stehe ich – allein.
Kein Spaziergang ist das Leben.
(B. Brecht)
On me dit que le temps qui glisse est un salaud,
que de nos tristesses il s'en fait des manteaux'
(C. Bruni)
dinsdag 14 april 2009
zondag 10 augustus 2008
μή φῦναι
To blog, or not to blog: that is the question: (Shakespeare) (... ne pas céder sur son désir)
| |
Labels:
act,
an,
film,
hamlet,
jouissance,
lacan,
niet geboren zijn,
oedipus,
rook,
sterven,
utterly confused,
zizek
vrijdag 18 januari 2008
nah!
En dan had ik het nog alleen maar over het bekken!
Het aardige van kuise en preutse mensen is zoals Rien Poortvliet het ergens illustreerde: Een boerke van de buiten dat vol overtuiging declameert: "Het is een schande, dat naaktstrand! Ik ben wel tien keer wezen kijken..."
Hartelijke groeten van die 'met een hoek af, waarvoor een verwijsbriefje dient geschreven te worden' - met een grandioze lach toe.
Daarvoor doen we het!
Het aardige van kuise en preutse mensen is zoals Rien Poortvliet het ergens illustreerde: Een boerke van de buiten dat vol overtuiging declameert: "Het is een schande, dat naaktstrand! Ik ben wel tien keer wezen kijken..."
Hartelijke groeten van die 'met een hoek af, waarvoor een verwijsbriefje dient geschreven te worden' - met een grandioze lach toe.
Daarvoor doen we het!
Labels:
consoorten,
lacan,
QOLASJKIF,
rook,
zizek
Abonneren op:
Posts (Atom)






