amfibool tot de 9de macht

Het is ochtend en ik houd me vast aan een kop koffie. De nacht was te kort. Alles lijkt bizar: waarom ik hièr zit, hoe ik hier kom en hoe ik me afvraag: heb ik een kater!

Mijn ogen dwalen in de registers van mijn geheugen.

Ik hang vast aan ogen van schitterend amfibool, gevlamde eb en mahonie, vingers die in een baard plukken, handen en armen die onverwacht explosief gesticuleren en woorden, uitdrukkingen, tussengooisels als ‘pfff’ en ‘oech’ en lach en gedachten kleurrijk boven de tafel schilderen, om daarna even plots stil te vallen in een schoot van magere benen die zelfs om elkaar geslagen nog toelaten dat beide voeten de grond raken. Ik wil mijn handen op die knieën leggen.

Ik houd me vast aan een kop koffie. Zwart legt hij een isolatielaag tegen mijn binnenkant terwijl ik mij uiterlijk als vanouds niet laat kennen. Tenminste, dat denk ik. Ik stort een bodem in mijn maag, een shot cafeïne, om me niet te verliezen in gedachten van 'utterly confused'.

Er zijn die haast vogelachtige handen, als kieviten op een veld, met onnavolgbare vlucht - dat duiken, zwenken, stijgen, rusten….
Ik had gezegd: “Ik wil ze zien en voelen”. Dat mocht en deed ik dus.

Ik palpeerde ze beiden (zou mijn ogen willen sluiten) en voelde ze als braille. De nagels, het bot, de huid, het vlees van de muizen. Ik navigeerde als vanouds tussen metacarpalen, vond snuifdoos en webbing. Zocht de ijkpunten, maakte een mentaal plan en hing alles vast in mijn eigen vingerprent.
Dat was ik, prentenverzamelaar. Van onzichtbare platen. Het handencabinet…
Met kijken en voelen van handen als puur genot.

Mijn ogen zijn daar gebleven, op dat gezicht. En als met een laserpen snijd ik lijn na plooi, de baard, de lange nek daaronder, kwetsbaar als Nzou’s plek.
Elke dag sedertdien.


1 nov. 2007 - 1 nov. 2016

haikoe

 Winteruur 60
minuten extra zwoegen
zijn longen zijn op

doodschoon

als
een kleine ruiter op het paletmes
de dode nachtvlinder
met kleuren
die mijn palet
bij leven nooit vinden zal







foto: dode buxusmot op paletmes
donderdagavond 6 okt. 2016

sucker

https://en.wikipedia.org/wiki/Suction_cup

Suction cup

From Wikipedia, the free encyclopedia

The pressure on a suction cup as exerted by collisions of gas molecules holds the suction cup in contact with the surface.

One cup suction lifter.

A suction cup, also known as a sucker, is an object that uses the negative fluid pressure of air or water to adhere to nonporous surfaces, creating a partial vacuum.^[1]
Suction cups are peripherial traits of some animals such as octopuses and squids, and have been reproduced artificially for numerous purposes.^[2]

scapegoat

bij: The Stranger Song - Leonard Cohen

blahblahbah

The jokers...

stranger highway

The Stranger Song - Leonard Cohen
https://youtu.be/gjCvFNVzIrc

 

 

jaardag

them two

21-07-15  *  21-07-16
tekening bij 1-jarig overlijden van mijn schoonbroer

een pond vlees

Insoliede werken, fractografie van glas, glazen vrienden beëtst door de jaren. Van amateur tot amateur, emissies van woord en woorden, breekbare maten voor wat in vriendschap onmeetbaar is. Letters als Ha en Em, Zet en Vee, gelaten en niet daargelaten, onwillekeurig uit het alfabet gelicht. Nietlieneair, don’t lien on me, of net wel: ik wil je steunen.  Ook die borst waarvan je tussen neus en lippen even zegt: ze is niet meer. Heel. Hoe dit hercreëren, elke dag, het missen, het helen. Ik zit daar als een aangewaaide nomade.  En later vormen mijn handen vormen, figuren op papier. Hier, hier vul ik aan wat weggesneden, weggesmeten onbestaand nog is. Ontken ik, negocieer, jeremieer, vloek en leg me neer. Effeciënt is het niet. Effectief? Andermaal investigeer ik wat onuitgesproken ruist. Een pond vlees, een omvattend handboek bestaat toch niet? Ik bevries. Is jij oké, ik is niet. Het spiegelt om jouw terloopsheid en mijn bevroren blik. Het lege blaten over werk en kinderen en moeders die de liefde hinderen en hoe iets bij mij gekenterd is en hoe jij nooit zegt en nooit plots mogelijk maar meetbaar wordt aan wat weggesneden is. Fifty ways to leave: door de achterdeur, met de stille trom, ongehoord, ongeweten... En ik roep bijna schril: je hebt me niet eens gemaild. Een paar steken hebben het vlees genaaid, maar de wonde blijft open. Zo brutaal en straks een radiostraal, de tijgertand van het westen, west weet best.

waar?

tijd

ik zag haar plots

als plooien

tegenwillig

gewicht

zonder gew(r)icht

waar

weet ik niet

the garden

 

“The garden is one of the two great metaphors for humanity.
The garden is about life and beauty and the impermanence of all living things.
The garden is about feeding your children, providing food for the tribe.
It’s part of an urgent territorial drive that we can probably trace back to animals storing food.
It’s a competitive display mechanism, like having a prize bull, this greed for the best tomatoes and English tea roses.
It’s about winning; about providing society with superior things; and about proving that you have taste, and good values, and you work hard.
And what a wonderful relief, every so often, to know who the enemy is.
Because in the garden, the enemy is everything: the aphids, the weather, time.
And so you pour yourself into it, care so much, and see up close so much birth, and growth, and beauty, and danger, and triumph.
And then everything dies anyway, right?
But you just keep doing it.”

 

 Anne Lamott’s Bird by Bird: Some Instructions on Writing and Life,

 

 

 

 

laat ons bidden

koorgebed

voorgebed

ochtendgebed

ambtsgebed

schietgebed

veertigurengebed
dronkenmansgebed
consistoriegebed
standaardgebed
formuliergebed
vrijdagsgebed
avondgebed

dronkenmansgebed

vrijdaggebed

kruisgebed

paasgebed

zondagsgebed

tafelgebed

dankgebed

slotgebed

aspergebed

 

 

 

co ma

het onbewuste is oneindig maal groter dan het bewuste

acryl op doek 80x60 

onderaan op het schilderij een deel van de monitor gekopieerd van op de laatste levensdag van mijn moeder op de IC-afdeling, rond de middag

kwetsûr

niet te vergelijken

is verdriet

het krijgt vorm

une ique

als water in 

een vat

een vaas met ribbels

een notenschelp

een hart een maag

een kom

en ga

en bindt zich

of niet

met de wand

de wond

van die mens

het monster van elk

bij wie het blijkt

blijft

beklijft

of niet

ik krijg het niet vastgenomen

het is zo fuckfuckfuck

moeder

27-01-1929

johannes guldenmond
een slok jenever
het voortouw

een femmeuze dag
en helemaal HAAR slotakkoord!!

 27-01-2016

J.C. 27-01-29  ~  23-01-16

27-01-29 ~ 23-01-16

Dit artikel uit 1987, een van de vele die mijn moeder door de jaren heen voor me uitknipte - over kunst, poëzie, literatuur, muziek ....

Een bundel met haikoes kreeg ik op mijn 15de als verjaardagscadeau, vóór iemand in onze contreien nog maar ooit van een haikoe gehoord had. Jawel, een genummerd exemplaar.

Twee kleine gedachten nu ze zaterdagavond gestorven is.

beau oui

Erwartung

Der Liebende nicht geladen

Gläser heut ungespült
Linnen heut glatt
Lächeln heut ungefühlt
Lippe heut satt.

Von den Schuhen : die groβen.
Auf dem Stuhl : ein Buch.
Wollene Hosen.
Man erwartet keinen Besuch.

Bertolt Brecht, 1939

new years resolutions

Etymology:
resolution (n.)
late 14c., "a breaking into parts," from Old French resolution (14c.) or directly from Latin resolutionem (nominative resolutio) "process of reducing things into simpler forms," from past participle stem of resolvere "loosen" (see resolve). Sense of "a solving" (as of mathematical problems) first recorded 1540s, as is that of "power of holding firmly" (compare resolute). Sense of "decision or expression of a meeting" is from c. 1600. Meaning "effect of an optical instrument" is from 1860. "New Year's resolution" in reference to a specific intention to better oneself is at least from 1780s, and through 19c. they were generally of a pious nature.