Posts tonen met het label ellipsis. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ellipsis. Alle posts tonen

woensdag 21 januari 2015

het àndere systeem²



ELLIPSIS

I cannot speak without being misheard; I cannot write without being misread, even by myself. Already I have lost my intention and your attention.

I cannot speak and yet, that is all there is to say. Never can I say what I mean although I mean everything that I say. I cannot speak, and that is why I do. I can neither speak nor write, and yet that is what is going on.

There is speaking and writing here but my relation to them is no relation at all. What is happening here is impossible, and yet it persists. It is the limit of all that I can do, the end, the edge, the period. It is finitude, and yet it is itself infinite, an endless repetition of ending, an infinite finitude, a repeating period: an ellipsis. What is this ellipsis? A pause, which appears
between other pauses, although it doesn’t appear for there is nothing there to appear. Language is nothing but this endlessly repeated encounter with its own limits, an ellipsis in which and as which it persists.

How do we speak in this? What are we in this ellipsis, if we are not that by which this ellipsis is? We are that against which its gaping extends and that which is extended. Speaking is only possible here where I speak that I cannot speak, where I am the extension, the repetition of that limit.

What does it mean to be unable to speak and yet to be able to say that? This is a question of language; indeed it is the question of language, as it is the question that language itself raises: How can I speak of that which gives speech but cannot itself be spoken? What kind of language can I use to speak the impossibility of language? Not in such a way that I am simply speaking of impossibility, for that would be only to describe it rather than to say it, but in such a way that I would say something altogether different, which is to speak impossibly.

But who would hear this, and how could it be heard? And if it could not, what then would I be saying? Is not hearing necessary for language, even if it is only my own? And what if by speaking impossibly I could not hear what is said, even as I say it? What has happened to me in speaking of language is nothing less than a dispossession of my self. I can neither speak nor hear, and yet that is what is going on, or rather, language is speaking and hearing and “I” have no place in this. “I” am its limit, just as it is mine.

What kind of language is this and what is it saying? Despite its closeness it is foreign to any language we know, except poetry. The question, “how can I speak?” lies at the heart of poetry, but in trying to answer it poetry is brought up against its own limits. These limits enable poetry to speak, but also prevent it from ever fully speaking; hence the question at the heart of poetry is always inflected by its own constraints.


Ellipsis - Of Poetry and the Experience of Language
after Heidegger, Hölderlin, and Blanchot
William S. Allen

zondag 7 april 2013

subversief

  • Qu'est-ce qu'une femme?
  • Que veut une femme?
  • La femme n'existe pas.
  • Je ne vois pas la (...)
  •  


(...) s'amuse
geen opiniestuk




hoofdstuk 7, §12, p. 30
hoofdstuk 13, § 4, p 1-7
RVV - buttgate, Wat wild das Weib etc

maandag 25 maart 2013

Nunca me esquecerei desse acontecimento...




No meio do Caminho

No meio do caminho tinha uma pedra
tinha uma pedra no meio do caminho
tinha uma pedra
no meio do caminho tinha uma pedra.

Nunca me esquecerei desse acontecimento
na vida de minhas retinas tão cansadas
nunca me esquecerei que no meio do caminho
tinha uma pedra
tinha uma pedra no meio do caminho
no meio do caminho tinha uma pedra


Carlos Drummond de Andrade




hoofdstuk 7, §10, p.31
hoofdstuk 7, §11, p.1, p.11
hoofdstuk 13, § 3, p.25
hoofdstuk 7 - ∞


zaterdag 7 april 2012

VII.Gobi: "heel groot en droog"

degendae praesidia firmissima. -- Filium morte multavit. -- Si sine causa, nollem me ab eo ortum, tam inportuno tamque crudeli; sin, ut dolore suo sanciret militaris imperii disciplinam exercitumque in gravissimo bello animadversionis metu contineret, saluti prospexit civium, qua intellegebat contineri suam. atque haec ratio late patet. [36] In quo enim maxime consuevit iactare vestra se oratio, tua praesertim, 

Het typische van een kristallijn ruw oppervlak is als taal die herhaalt en verschillen kruist, betekenis aan textuur weerhaakt, een kleed, een veil gewaad van letterdruppels, woorden, een kwade bui, of niet. Er groeit een boom van dieu c'est dire. Spreken wilt ik niet meer. Beter zou het zijn te zwijgen in een juten kleed dat borst en billen raspt, niet durven op te kijken, niet durven schrijven over een shitterend weten van alleen - jij - wij - of wat geschreven werd, werd beschreven. Het was zand, het was wind en een woestijn. Een maatstaf heeft begroot wat in en uit de lippen kwam, wat doolde op de plooien van teveel, gewogen en min bevonden, zin bevonden. De stem spoort niet, het is zucht, ontsnapte lucht die groeit tot een orkaan, waarin verbogen wat ik dacht te dachten te durven zeggen dat ik begreep. Het zijn woorden zonder oren op een natte huid, slag na inslag in het pad van chaotiek. Zwijgen. Zwijgen ja, want nu lekt bloed op de tegels, een ongemak van wat nog net, net nog leven was. In een lamme poging te bereiken teken ik - met mijn grote teen, de linker - een hart. Je zou ontploffen van zoveel meligheid. De muren worden vuil waar het open spat. Waar men nog roept: het is belachelijk wat je schrijft en wat je zegt, je bent belachelijk in al je belachelijkheid. Ik zeg je: het is de leugen van de statistiek, gemiddelden kunnen niet winnen van de poëzie van het éne gebaar.





hoofdstuk 7, §11, p. 11
hoofdstukken 8 - 12
In: Kant, Blue Note en transen, oa

woensdag 28 september 2011

XXXIV- wat staat hier?

quasi, provincias atomis dare, quae recte, quae oblique ferantur, deinde eadem illa atomorum, in quo etiam Democritus haeret, turbulenta concursio hunc mundi ornatum efficere non poterit. ne illud quidem physici, credere aliquid esse minimum, quod profecto numquam putavisset, si a Polyaeno, familiari suo, geometrica discere maluisset quam illum etiam ipsum dedocere. Sol Democrito magnus videtur, quippe homini erudito

Ik droomde waar ik ophield wakker te zijn, jouissance en ideologie. Onrust, matrassen, vinyl, de geur van witte geest, overvolks plukken aan mijn huid en het opkrullen, altijd gelijkgericht, de ochtend, de avond, het nest, het leger van waanzin, transgressie, weerstand aan de goegemeente, Malevich en Anish Kapoor. Zwart. Conformiteit en conflict, het botsen zelf. Er komt kots aan te pas bij zoveel rotzooi. Gezond verstand en gemeenplaatsen en toch is er dit: hier is een lijn met aan de andere kant niets. Spring! Aan de andere kant van de wolken, zijn er nog meer. Het licht aan het einde van tunnel is een aanstormende trein. De scène wordt braaf bespeeld. Er wordt buitenissigheid geserveerd als vermomming van meer van hetzelfde. De chiée die hier verschijnt wordt geneutraliseerd. Laten we dus geur toevoegen, consistentie variëren, potten walg, afkeer en...
Of andersom misschien in een wereld van papier, met of zonder verbeelding. Een conceptuele benadering. Evolutionair moeten er innovaties onderkend worden. En toegepast. Ik heb een bouwvakker nodig, iemand die weet wat hij doet. Ze vroegen - indertijd - hoe ik het zonder meten kon. En dat het altijd paste. Dat het poëzie was maar dat werd niet begrepen. Dat het fout ging bij de maatstaf en het bed waarin ik geperst werd, met lamgeslagen benen. Dat mijn hoofd sedertdien niet meer past en groeit en groeit en groeit. Ondertussen werd een rek voorzien voor 's nachts. Met een haak om het op te hangen. En in de lakens wordt weer gezongen en gedicht, zij het heel stil en ongeweten. Ik vertel het je hier hoe je naam over de barsten van de muren kruipt en in de poriën van het dons, en hoe een diapason de nacht tot hoogteslaap verheft. Soms. De afgronden van Kant en ijzer, de leuzen en bad you's, fuck old's, damned ohne freude - zandbanken in het donker en dwaallichten overdag. Fosfor op het water en glimwormen. Ik hout van je, zei ik, verstokt. Zeg ik, vermomd als vrouw.
Om charmant te zijn, moet je daar een spier voor verrekken?


hoofdstukken

woensdag 8 juni 2011

sodade - sodade

"Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum."
Si bo 'screve' me
'M ta 'screve be
Si bo 'squece me
'M ta 'squece be
Até dia
Qui bo voltà

Sodade sodade
Sodade


Je verandert niet. Je denkt dat je verandert, maar wezenlijk verander je niet. Je staat op, wast je, kleedt je aan en start de dag. Dat was gisteren zo, dat zal morgen zo zijn en hoogst waarschijnlijk volgende week ook, maar zeker weten doe je dat dus niet. Je leest wat teksten, wandelt, kookt, schrijft, doet je pijn, ontmoet mensen, mensen doen je pijn, je praat, schrijft en steeds weer.

Je bent verwonderd. Er is veel dat je denkt en niet kwijt wil noch kan.
De vraag: “Wat voelde je toen?” is op haar plaats.

We stapelen het hout, zeker een kubieke meter, vakkundig. Het moet goed en hard branden. De lucht moet ruimte hebben, het vuur moet gevoed. Als er nog slechts kool en vurige assen overblijven van het hardhout, van de zachte stammen, van de sprokke vingertakken, harken we ze tot een gloeiend pad. Een voor een staan we ervoor en de blote voeten, koel van het gras lijken dit niet aan te kunnen.
Toch, moeiteloos, één keer, twee, nee drie. Niets is veranderd.

Je wast je voeten en gaat naar bed.
Alleen.

Je knielt voor het geweer. Straks moet je weer koken.

Je stapelt herinneringen op, kweekt geheugen., vergelijkt.

Waarom krab je altijd aan een wonde? Waarom zuigt je tong op die pijnlijke tand, je weet dat het een pijnscheut bezorgt? Wat is het doel van pijn? Waarom ga je telkens terug als je het risico kent?

Ik denk aan de situatie van ‘het moeilijke gesprek’, je luistert en herkent feilloos de techniek van de spreker. Vroeger ergerde het me, nu niet meer.
Mensen gebruiken technieken als kapstok. Ik doet het zelf ook, ook al probeer ik het te camoufleren.

We stellen elkaar gerust en delen vervolgens de klappen uit. Ach. Sla me nog een keer.
Sla me desnoods dood. Wat maakt het uit?

Ik 'weeg' de stenen vrij zorgvuldig en peil ze. Ik weet niet wat ze zeggen, maar als ik ze aankijk, blijf aankijken terwijl ik probeer te begrijpen, lachen ze af en toe, als met een kleine verontschuldiging.
Dan kijken ze even weg.

Verzet leidt tot vernedering. Heel even kwam de boosheid terug, even maar de neiging om terug te slaan.

Anderzijds, hier sta ik met mijn armen gespreid.
Veranderd.
Ja.



hoofdstuk 7, §11, p. 12
hoofdstuk 11, §6

vrijdag 12 november 2010

MultiSocket


Om de leegte om het gat om het eten dat ik had om de liefde het gemis om het wachten dat nu is om het lieven om het slapen om het leven op te rapen om het schrijven om het schrappen om de onmacht het te snappen om het geven om het vragen om het zwijgen te verdragen om de muur om de zee om de deuren om het ne...............................................
om de andere dag

« Souviens-toi que le Temps est un joueur avide
Qui gagne sans tricher, à tout coup ! » *

"Scheer je radikaal, ik toon je het sublieme, ik open een deur die je voordien niet zag",
disait le sujet supposé savoir

De object-scène trekt zich terug
als een nukkige rivier in een te smalle bedding van stilte en remmen.

Beter te zijn als een koppige tafel, een weerbarstige matras, een lege kruik, een zwart scherm, een hortende film, een gat van zwijgen.
I, object.

Hij hakt het hout, scheurt het dons, breekt de kruik, trekt een eerste lijn
met een penseel
- dit is een ruptuur - breekt de dijk, getijdegolft doorheen een lichaam, een leven
een weg van nooit meer terug
Een tafel vult zich met spijzen
een matras steunt en is zacht als ik vrij of slaap
een kruik geeft overvloed, zonder einde
Een scherm toont zijn gedachten
een film speelt
een gat spreekt
zonnen klimmen, dalen, manen na elkaar
de zandkorrel wordt gekliefd, telkens de delen in twee en wéér
de era van de woestijn en le soleil noir
en daarin  het driftig paard
 Tafel, vul je met spijzen!
Matras, steun me en wees zacht als ik op je vrij of slaap
Kruik, geef overvloed, zonder einde
Scherm, toon zijn gedachten
Film, speel
Gat, spreek
Is dit een gebod?

Er is een kind dat krijst van honger
verhonger het kind
veroneindig het verlangen

Ik haalde je tafel van je weg en de stoel waarop ik je wist, de deur, de boom, het raam, de stenen, het pad, de vissen in je hand, de boeken, de kleur
zover wou ik gaan, ook het trommelschilderij
(en moét het?) de ontmanteling:
Je haar (Ja heer, schreef ik eerst) en het gevoel ervan
je hemd je riem en je broek je schoenen, sokken en ondergoed, hun warmte en geur
je baard en zijn afdruk in mijn hand
je mond en zijn spreken, de zinnelijkheid, de klank, buigingen en timbre, woordenreeksen, verborgen betekenis
je ogen en hun dionysische blik, het derde oog dat in tegenstelling tot het rechte van Apollo alles ziet, altijd.
Al-tijd.
je vingertoppen, meestervaardig, hun echo op mijn vel, hun vatten van gereedschap, hun hechting aan handen vol rein geweld, de armen, het lichaam
de huid als een slangenvel bij de laatste keer
de kooi rond je longen en je hart
het slaan daarvan in mijn blote palm
het kloppen van je lid
het vragen van mijn handen
welke vraag
wie
was en is wat overbleef onzegbaar, de leemte, als al ontdaan is tot niets, al het verlangen dat dan leeft, het grootste
een wezen
onvangbaar onzichtbaar Reëel
aanwezig op de nullijn van (mijn) zijn
cirkel
excentrisch
exstatisch
zijn en daarin sterven

breekt door het oppervlak
(Je Naam)



* Baudelaire
in: onafgewerkte tekst - of af te werken tekst?
En god-dog en l'amour en plus en zoveel meer

hoofdstuk 7, hoofdstuk 8, hoofdstuk 9, hoofdstuk 10, § 10-11, pag. 18-12


woensdag 12 mei 2010

beware of ƃop


Kwam een man voorbij
daveren
de kanonnen. Zo na
om -na-
wenteling nog
de echo, onvangbaar
in armoe
van het woord. Ik
kruis mijn armen
over rafels
van het veldkleed dat hij liet. Nauwelijks
verholen het reële.
Ook de ogen
moeten dicht, de mond
genaaid, ontledemaat.
Onthand
en blind en naakt ligt
net naast mij
een blanco vel.
Het is al maanden leeg.
Wat gezegd noch geschreven
wordt veroudert
niet en
is toch eeuwig.

Schallende lach. Stultifera navis. Wel verdraaid.
(Ach, lachers hebben geen brood. Hahahahahahahaha.)



in:
onafgewerkte tekst

hoofdstuk 7, § 11, p 1 & 11
hoofdstuk 9, § 11, pag. 26-27
hoofdstuk 10
En god-dog?
en
l'amour en plus?
en zoveel meer?

zondag 22 november 2009

mosaïque des nombreux éléments lapidaires


waldsende giraffen shriekende powen..koperen capitaal
in blunde ogen van galoud tot praas en terug. een bullet
op hoge poten .weergaweer ga imper als.. verrokken.na
shakespier het rallen. de shuck en praalaar von helo tot
vanvanstop gewar..de krempe staar de ochterlijke stom
de .blekblak. uit .de .hinderdogen. - .het.. kwaaier zang
blawaf en erauw ..... slaslang berst en bleu trode van de
sier t'rou. gat.. veer.. tcheloken..open. maaiend blotsen
weern.. oewoir oewatt oewrom dies sere up tart up tlyff
achomme quill tfrye
k'uil
t t t
t t
te
...

woensdag 15 juli 2009

llano estacado


Onder de brug van overhangende takken fietsen we en vingen vis met blote handen, zakken vol, die we levend bewaarden, grote en kleinere. En later - in het donkere binnenwater - zetten we ze terug, waar het dak beschilderd was en mensen op de boord met hun kinderen speelden.

Ik zat te kijken - na het bad, waar vissen langs mijn benen streken - op de stenen kant. Een kind beklom mijn schouders. Met dunne, levendige armen en handen als een grijpertje vatte ze de mijne en met een ruk - of zij sprong of ik haar gooide - zweefde ze sierlijk, eerst door de lucht, vervolgens, na de salto, het diepe water in.

Het oppervlak brak maar even. Ze bewoog niet meer. Was het van plotsheid en van schrik, van angst of kou of eenzaamheid? Zonder me te verplaatsen vatte ik haar smalle lijf met een graai en droog trok ik haar tegen mij. Als een vod lag ze te sterven.

Het verdriet dat ik voelde is de wanhoop van het nu. De onmacht dag na dag je hand niet meer te vinden. Dat ik zwemmen wou en mocht en na de diepste duik kwam ik niet boven.

Het kind ben ik en de figuur aan de kant en zelfs de man die later het lichaam nam, me alles liet en Niets.
(Vert)rouwen.

zaterdag 27 december 2008

begin

Het begon. Met woorden.
Kijken als een raken,
noli me tangere. Hoezeer dan niet de klank die
blauwe plekken maakt,
de beurse huid van kinderen vormt, hun schedels kraakt
en maakt tot scherpe hoeken.

Aan je oogkas wil ik hangen,
me snijden aan je kaak.

dinsdag 11 november 2008

zaterdag 1 november 2008

het àndere systeem


ELLIPSIS

I cannot speak without being misheard; I cannot write without being misread, even by myself. Already I have lost my intention and your attention.

I cannot speak and yet, that is all there is to say. Never can I say what I mean although I mean everything that I say. I cannot speak, and that is why I do. I can neither speak nor write, and yet that is what is going on.

There is speaking and writing here but my relation to them is no relation at all. What is happening here is impossible, and yet it persists. It is the limit of all that I can do, the end, the edge, the period. It is finitude, and yet it is itself infinite, an endless repetition of ending, an infinite finitude, a repeating period: an ellipsis. What is this ellipsis? A pause, which appears
between other pauses, although it doesn’t appear for there is nothing there to appear. Language is nothing but this endlessly repeated encounter with its own limits, an ellipsis in which and as which it persists.

How do we speak in this? What are we in this ellipsis, if we are not that by which this ellipsis is? We are that against which its gaping extends and that which is extended. Speaking is only possible here where I speak that I cannot speak, where I am the extension, the repetition of that limit.

What does it mean to be unable to speak and yet to be able to say that? This is a question of language; indeed it is the question of language, as it is the question that language itself raises: How can I speak of that which gives speech but cannot itself be spoken? What kind of language can I use to speak the impossibility of language? Not in such a way that I am simply speaking of impossibility, for that would be only to describe it rather than to say it, but in such a way that I would say something altogether different, which is to speak impossibly.

But who would hear this, and how could it be heard? And if it could not, what then would I be saying? Is not hearing necessary for language, even if it is only my own? And what if by speaking impossibly I could not hear what is said, even as I say it? What has happened to me in speaking of language is nothing less than a dispossession of my self. I can neither speak nor hear, and yet that is what is going on, or rather, language is speaking and hearing and “I” have no place in this. “I” am its limit, just as it is mine.

What kind of language is this and what is it saying? Despite its closeness it is foreign to any language we know, except poetry. The question, “how can I speak?” lies at the heart of poetry, but in trying to answer it poetry is brought up against its own limits. These limits enable poetry to speak, but also prevent it from ever fully speaking; hence the question at the heart of poetry is always inflected by its own constraints.


Ellipsis
- Of Poetry and the Experience of Language
after Heidegger, Hölderlin, and Blanchot
William S. Allen

maandag 6 oktober 2008

gewist II


De àndere tijd. Bedrieglijk drijfzand, de valkuil van de trechterspin
Horige aan je lippen, Sekuru, die bossen aanlegt, bomen velt en bladeren verstopt. Begrijpe wie begrijpe kan.
Gehandboeid in een vrijwillig geheugen van weelde en voelen, gekniehalsterd door zinnen, herinneringen als gecondenseerd lichaamsvocht in het moor van mijn navel. Ik hoed ganzen aan de kraterrand uit Krijt, de afgrond roept als een sirene. Geëxarticuleerd de gewrichten door het rijten van de wereld en het Reële. Verlangen en dat kleine ding dat steeds verder glijdt.

Uitdoven met in het verlengde (of in het verlengde van) verstommen. Nu weet ik waarvandaan de kou. Verder gaat alles goed met mij. De amputatie is ongepland. Je zal het niet zien, voor jou bestaat het niet. Of wel?
Ze werken niet met tijd.
Neen, pijn zal het niet doen. Ze gebruiken volledige verdoving.
Daarna, alleen als je het toevallig raakt, zolang het niet dicht is, niet genezen. Het risico door jou geraakt te worden...?
Het zal wel gaan. Ik ben een kei in het kweken van eelt. Uiteindelijk.

vrijdag 12 september 2008

objet petit a

kleinood
en
reanimeren schrijft hij
ik vraag me af
wie
wat
hoe
en hoe hij met schrijven alleen
al adem blaast
en rook
ik wikkel me in het gordijn
mmm
ja






.