Posts tonen met het label l'Autre. Alle posts tonen
Posts tonen met het label l'Autre. Alle posts tonen

woensdag 21 januari 2015

het àndere systeem²



ELLIPSIS

I cannot speak without being misheard; I cannot write without being misread, even by myself. Already I have lost my intention and your attention.

I cannot speak and yet, that is all there is to say. Never can I say what I mean although I mean everything that I say. I cannot speak, and that is why I do. I can neither speak nor write, and yet that is what is going on.

There is speaking and writing here but my relation to them is no relation at all. What is happening here is impossible, and yet it persists. It is the limit of all that I can do, the end, the edge, the period. It is finitude, and yet it is itself infinite, an endless repetition of ending, an infinite finitude, a repeating period: an ellipsis. What is this ellipsis? A pause, which appears
between other pauses, although it doesn’t appear for there is nothing there to appear. Language is nothing but this endlessly repeated encounter with its own limits, an ellipsis in which and as which it persists.

How do we speak in this? What are we in this ellipsis, if we are not that by which this ellipsis is? We are that against which its gaping extends and that which is extended. Speaking is only possible here where I speak that I cannot speak, where I am the extension, the repetition of that limit.

What does it mean to be unable to speak and yet to be able to say that? This is a question of language; indeed it is the question of language, as it is the question that language itself raises: How can I speak of that which gives speech but cannot itself be spoken? What kind of language can I use to speak the impossibility of language? Not in such a way that I am simply speaking of impossibility, for that would be only to describe it rather than to say it, but in such a way that I would say something altogether different, which is to speak impossibly.

But who would hear this, and how could it be heard? And if it could not, what then would I be saying? Is not hearing necessary for language, even if it is only my own? And what if by speaking impossibly I could not hear what is said, even as I say it? What has happened to me in speaking of language is nothing less than a dispossession of my self. I can neither speak nor hear, and yet that is what is going on, or rather, language is speaking and hearing and “I” have no place in this. “I” am its limit, just as it is mine.

What kind of language is this and what is it saying? Despite its closeness it is foreign to any language we know, except poetry. The question, “how can I speak?” lies at the heart of poetry, but in trying to answer it poetry is brought up against its own limits. These limits enable poetry to speak, but also prevent it from ever fully speaking; hence the question at the heart of poetry is always inflected by its own constraints.


Ellipsis - Of Poetry and the Experience of Language
after Heidegger, Hölderlin, and Blanchot
William S. Allen

woensdag 15 juli 2009

llano estacado


Onder de brug van overhangende takken fietsen we en vingen vis met blote handen, zakken vol, die we levend bewaarden, grote en kleinere. En later - in het donkere binnenwater - zetten we ze terug, waar het dak beschilderd was en mensen op de boord met hun kinderen speelden.

Ik zat te kijken - na het bad, waar vissen langs mijn benen streken - op de stenen kant. Een kind beklom mijn schouders. Met dunne, levendige armen en handen als een grijpertje vatte ze de mijne en met een ruk - of zij sprong of ik haar gooide - zweefde ze sierlijk, eerst door de lucht, vervolgens, na de salto, het diepe water in.

Het oppervlak brak maar even. Ze bewoog niet meer. Was het van plotsheid en van schrik, van angst of kou of eenzaamheid? Zonder me te verplaatsen vatte ik haar smalle lijf met een graai en droog trok ik haar tegen mij. Als een vod lag ze te sterven.

Het verdriet dat ik voelde is de wanhoop van het nu. De onmacht dag na dag je hand niet meer te vinden. Dat ik zwemmen wou en mocht en na de diepste duik kwam ik niet boven.

Het kind ben ik en de figuur aan de kant en zelfs de man die later het lichaam nam, me alles liet en Niets.
(Vert)rouwen.

woensdag 8 april 2009

Af-stand?


het is nog zwijgen niet meer zoals je weet maar zo geconstrueerd dat het geen zwijgen is intenser nog dan spreken als wat ik zeg naar binnen richt en wat ik hoor naar buiten en ik lig te luisteren

naar wat niet is maar wel gebeurt onontkend ontkend in niets dat door de kier van het gordijn, de spleet onder de deur zich overal verspreidt

zie de lakens die
onder plooien stof verzamelen dat zich zelf tot woorden keert en bij een bries een zin verbeeldt de zinnen speelt muziek
luister...

luister want ik hoor je
weet je nog de stenen in je hand de vrouw de vrouw niet van een rib maar goddelijk gecomponeerd met zand en steen, cement en een truweel dat op de blokken slaat als op een xylofoon
het riet

weet je nog het riet dat niet
barsten wil
ik buig zo diep struikel niet hef je been maar als je valt rust dan je hoofd
op mijn zachte buik

als er niet gesproken wordt is luisteren zo intens
luister want ik hoor je hoor me als ik zwijg hoor me in de dodelijkheid
van de weg als ik alleen
de hand sla aan mezelf
en grijp wat jij

zei

Brieven, hfdst 7 p. 17,5 & 9, p. gisteren


(in de reeks god-dog)
en vele andere reeksen

zaterdag 1 november 2008

het àndere systeem


ELLIPSIS

I cannot speak without being misheard; I cannot write without being misread, even by myself. Already I have lost my intention and your attention.

I cannot speak and yet, that is all there is to say. Never can I say what I mean although I mean everything that I say. I cannot speak, and that is why I do. I can neither speak nor write, and yet that is what is going on.

There is speaking and writing here but my relation to them is no relation at all. What is happening here is impossible, and yet it persists. It is the limit of all that I can do, the end, the edge, the period. It is finitude, and yet it is itself infinite, an endless repetition of ending, an infinite finitude, a repeating period: an ellipsis. What is this ellipsis? A pause, which appears
between other pauses, although it doesn’t appear for there is nothing there to appear. Language is nothing but this endlessly repeated encounter with its own limits, an ellipsis in which and as which it persists.

How do we speak in this? What are we in this ellipsis, if we are not that by which this ellipsis is? We are that against which its gaping extends and that which is extended. Speaking is only possible here where I speak that I cannot speak, where I am the extension, the repetition of that limit.

What does it mean to be unable to speak and yet to be able to say that? This is a question of language; indeed it is the question of language, as it is the question that language itself raises: How can I speak of that which gives speech but cannot itself be spoken? What kind of language can I use to speak the impossibility of language? Not in such a way that I am simply speaking of impossibility, for that would be only to describe it rather than to say it, but in such a way that I would say something altogether different, which is to speak impossibly.

But who would hear this, and how could it be heard? And if it could not, what then would I be saying? Is not hearing necessary for language, even if it is only my own? And what if by speaking impossibly I could not hear what is said, even as I say it? What has happened to me in speaking of language is nothing less than a dispossession of my self. I can neither speak nor hear, and yet that is what is going on, or rather, language is speaking and hearing and “I” have no place in this. “I” am its limit, just as it is mine.

What kind of language is this and what is it saying? Despite its closeness it is foreign to any language we know, except poetry. The question, “how can I speak?” lies at the heart of poetry, but in trying to answer it poetry is brought up against its own limits. These limits enable poetry to speak, but also prevent it from ever fully speaking; hence the question at the heart of poetry is always inflected by its own constraints.


Ellipsis
- Of Poetry and the Experience of Language
after Heidegger, Hölderlin, and Blanchot
William S. Allen

vrijdag 10 oktober 2008

nachtwandeling


Het begon met een knop. En een woord. En met (het) haar. Jij mocht het jouwe houwen, het mijne moest weg en zo geschiedde radi-kaal. De tijd van tuinieren aangebroken, onkruid wieden elke dag, het planten van patatten. Verdomme. En de landman zwoegde. Stak zijn lezershanden in de grond en zaaide. Ik draai mijn ogen binnenwaarts en lees de voren gulzig naar achter en terug. Je planten doen het goed, aan elke stok wel duizend woorden. Niemand die het ziet. Of toch? Het duizendtal is soms slechts één en staat cursief in letters als contractie. Een samengebalde prop kalendertekstpapier. Bald. Daar hadden we het al over. De kaalslag en tegelijk het potentieel. Als dat je zegt: het moet er zijn en het is. Of was. Droogdraad. Achteloos de knijpers geplaatst. Hm. Dat doet wat pijn. Droogstoppel. Dat zei ik ook. Maar je liet het langs je gaan. Ik mocht je alles noemen. En nog steeds. Ik kam je teksten als een kop vol krullen op zoek naar die ene luis. Dat we apen zijn. Natuurlijk en de ramshoren blazen – bliezen. Zoals al de joden gisteren, maar zonder schuldbekenning, want daar beginnen we niet aan. Ik kijk en kijk: een platte wereld in een bol. Platter dan plat op een houten plank met zwevende letters erboven. Volgend jaar (als in: onbestemd in tijd) zal ik begrijpen. Nu kijk ik vooral. Het is mooi. Ik zie hoe scherp je het reliëf uitzet waar ik anders niet bij kan. Torentjes op het strand om me aan vast te klampen. Je sculptuur is prachtig. Jij hoeft niet op me te gaan staan om zelf groter te zijn. Groot ben je voor mij en toch kan ik in je ogen kijken, net daar waar je die steen legde, de bijzondere, waardoor ik me met ogen toe laat leiden. Het maakt niet uit. Het maakt wel uit. Ik ben er niet uit. Ik weet het niet. Kleuren. Blauw. Een donkere lucht en perspectief. Heel laag mijn uitkijkpunt. Je gunt me even, verder niet. Ik vorm en streel de tijd als levend wezen. Tijd was altijd dood voor mij. Solide als een berg. Onverplaatsbaar ook. Anders nu. Eens even kijken: wat verder heb je me gebracht? Vérder dus, dat alleszins, verder dan ik eerder was. Soms sta ik stil en weet ik wel: alles rond beweegt me. Ik sta in je oog. Want storm ben je. En Machenschaft, Gelassenheit, Sein und Zeit, l’Autre enzovoort en Léo, flamenco met La Paquera de Jerez, madrigalen en Jenny. De(g)éne! Omdat die éne telt of niet. Je bent wie je bent en wie ik je zal laten zijn. Dat is zo vreemd. Nu weet ik het niet meer. Als ik alles bij elkaar gooi… gaat het dan over jou? Of over mij?
Hm, de spiegel kraakt een beetje. In de plooien van de tijd komt alles samen. Ook gedachten. Ook mensen. In de plooien van de tijd is behoud tegelijk verdwijnen. Het is blijven. In een andere vorm.



zaterdag 30 augustus 2008

hym(n)e(n)

Asociaal, autistisch, onbeschoft, autoritair, intimiderend, arrogant, stijfkop, hardhoofd, pitbull,… dit en meer, pfff, ik heb het allemaal al gehoord. Ik zal het niet ver schoppen, en zopas verneem ik eens te meer dat stroop smeren, kruipen, (s)likken en meelopen toverformules zouden zijn. Passen. Inpassen. Kijk, deze tekst is al begrijpbaar. Ik ben aangetast. Besmet. Ik ben ziek. Je suis malade. En hoe!
Er wordt met hout en brillantine gesmeten. Pek en veren passen me beter. Geen kwaad woord over de gooiende handen, maar het fenomeen ligt me niet.

Kijk nu toch, het hamerslingeren, het dwerggooien en het bekogelen van de lege halve siamees, de vrouw die zichzelf verloor en vond achter de taaiheid van dat wat je doorbrak, alles doorstaat ze in haar wezen: de rotte eieren, je zwijgen, het prikken van de pijn. Je aanwezigheid. Altijd. Traag zwem ik en streel het water langs mijn huid, de heerlijkheid, de aanraking van honderdduizend vingers. Ik verlang naar meer. De straal, de impact van je vloeiend penseel, de rode stroken, het zwart gevlochten geweld.
Ik merk je nu niet... een derde-oogervaring, maar jij merktekende mij.
Je bent er altijd.
Hier is het: Vertrouwen. Dat wat je vroeg. Met niet tanende hardnekkigheid.

Ik zing een hymne.
Je maakt me heel/niets.


niet af te werken tekst... alweer.