Posts tonen met het label vrijheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vrijheid. Alle posts tonen

dinsdag 17 maart 2009

ein Hund!


Aber an K.s Gurgel legten sich die Hände des einen Herrn, während der andere das Messer ihm tief ins Herz stieß und zweimal dort drehte. Mit brechenden Augen sah noch K., wie die Herren, nahe vor seinem Gesicht, Wange an Wange aneinandergelehnt, die Entscheidung beobachteten. »Wie ein Hund!« sagte er, es war, als sollte die Scham ihn überleben.

Uit: Der Process, F. Kafka


(in de reeks god-dog)
en vele andere reeksen

donderdag 6 november 2008

(niet) bekeken?


sterven of wat daar op lijkt
ophouden te zijn
als ik dwaal
door de nacht
vastgelijmd aan zwijgen.
Woordenloos en nog gedicht
aan elke uitgang
zwart
(ver)schrokken(de) ogen van de Enkeling
waar jij al ophield te (be)kijken.

ik zoek je tuin
met mijn ogen dicht
mijn botten breken
elke kilometer die je verder rijdt
dood gedreven
Je raakt (me) (niet) (uitgekeken).
Tot uitersten ik lich. (lach, lig, licht, enzovoort)

Begraven
kan je me
achter je tanden. Klem vooral de kaken.
Verdwijnen doe ik niet.

Mag je nog? of lig je vast?
Arm de warme nacht, ongeacht de dekens
veroordeeld

Vrij!?
(met me)
ik (vr)eet je

donderdag 10 januari 2008

Reëel


Intens... ja, zo is het. In elk opzicht. En zo houd ik het nog wel even. Als dit lichaam zo uitbundig met me aan de haal gaat, dat ik enkel nog kan volgen, als ik dan sta en voel, voel hoe alles vloeit, het bloed, het zweet, de zuurstof, tinteling, zinderende energie die mijn bekken vult en stijgt tot in mijn borsten, nek en hoofd en hoe mijn longen zuigen aan de lucht, zich eindeloos vullen en zoals het leven zelf nemen wat ze nodig hebben en loslaten wat er rest... Dat alles rond me verdwijnt en ik mijn blote voeten volg en draai en kronkel in de lendenen, stamp en vecht met voeten en vuisten in een schaduwvol bereik... En dat ik haast tevreden zucht, om toch het volgende aan te vangen, vol overgave en... vertrouwen.

Vertrouwen dat ik eer niet kende, afgedwongen en vervolgens verzekerd. Vertrouwen dat ik vallen mocht en vrijheid daarin te groeien tot ik plots besefte, hoeveel ik vroeg en eiste en tenslotte voelde: dit is nu voldoende, in volle wetenschap dat dit de situatie is, er eigen volheid integreert op stevig fundament. En dan het laten vallen, de ander in mijn handen en ik die daar het risico bereken... hoe ver die vallen kan en mag.
Ik sta er en ik vang wederkerig.

De ogen blind laat ik me leiden, moeiteloos en los en enkel die paar vingers die mijn lichaam dirigeren. Geen zicht en geen geluid, alleen het grondcontact en vertrouwen in die andere hand, ontspannen... en daar vervloeit hetgeen ik ken, het lichaam dat ik ben, er is niets aanwezig, geen grens aan het beleven, er is vrijheid im total, ex-stase... die ik moeizaam op wil geven.

En er zijn de anderen aan wier lichaam ik me laaf, handen, buiken, ruggen, haar en vel... En ogen om in te kijken en mezelf te zien. En vreemd genoeg zonder behoefte de frustratie te benoemen, die ongenadig wordt overmand door eigen kracht, schoonheid, vrouw, puur geslacht (m/v), uitputtend aanwezig zijn en vragen naar grenzen, levensenergie en.... eindeloos verlangen.
Ik zie het daar, het is de horizon die altijd weer verschuift, het is de einder in de ruimte, het is een altijd trachten en een eeuwige pijn. En daar, dat moment, kon ik dat aanvaarden. En nu is nu en nu is goed en morgen is onzeker.

zondag 2 december 2007

deuren


Zeven reigers zitten in de wei, eieren uit hetzelfde nest. Al jaren weet ik ze daar. Werkelijk. Reigers worden oud. Dit is dus geen verzinsel. En als ik ze zie zitten staren, hun kop in de diepe kraag van hun nek getrokken of met langgerekte bek in aanslag voor de vangst, dan denk ik spontaan aan hen als broeders. De analogie met de overbekende documentaire over een nest cheeta’s dat opgroeit in de Serengeti, vaak ligt te rusten op een ‘kopje’ en gezamenlijk jaagt, is dan nooit ver weg.

De Serengeti.... Ik zit weer in Afrika en reis naar het Oosten op Nzou’s rug. De woestijn strekt zich uit aan mijn vrije voeten. Ik sluit mijn ogen even en ben overal. En soms ook nergens. En niets.
En dan is er ruimte voor alles.

Er valt bladmuziek uit de lucht met zinnelijk klinkende noten. Harde slagpennen van overvliegende adelaars vallen als pijlen in mijn huid, als vingers die plukken aan een gitaar.

Ik sta in een zaal met honderd deuren. Hun opschrift luidt: Treed binnen. Ze staan op een kier of hun klink zit los. Op sommige sloten zit de sleutel, rijp om om te draaien.
Honderd deuren hadden er duizend kunnen zijn, als koopwaar in de supermarkt. Gemakkelijk, veel, banaal en onbelangrijk.

Er is die ene deur, zwaar gebarricadeerd, die waarop staat: ga weg. Die deur waarvan eenieder zegt: blijf daar vandaan. De deur die gesloten is door zogenaamde grenzen, de deur waarvoor je eerst moet zwemmen door een poel van natte ogen, de brij van sprookjes van suikerwerk en sinterklaas en heel veel lichtjes.

En dan is er de berg die ik beklimmen moet. Er is geen houvast. Een enkele voorganger heeft een dun spoor getrokken. Ik haak mijn vingers in het reliëf dat hij achterliet. Af en toe dreig ik te vallen. Achter me reiken klauwende handen, zogenaamd om me te bevrijden, me terug te halen, me te wijzen op mijn plaats in het hok, de kudde.
En af en toe rijst een vuist hoog genoeg in mijn gezicht. Of ploft een mes in mijn onderbuik.

Niets, hoor je me, niets houdt me tegen. Ik zoek niet naar het pad dat niet gezocht moet worden, maar wel naar dat dat moeilijk te vinden is. En de deur, aan het einde daarvan, die deur wil ik binnen.

klik op afbeelding of ga weg.