
sterven of wat daar op lijkt
ophouden te zijn
als ik dwaal
door de nacht
vastgelijmd aan zwijgen.
Woordenloos en nog gedicht
aan elke uitgang
zwart
(ver)schrokken(de) ogen van de Enkeling
waar jij al ophield te (be)kijken.
ik zoek je tuin
met mijn ogen dicht
mijn botten breken
elke kilometer die je verder rijdt
dood gedreven
Je raakt (me) (niet) (uitgekeken).
Tot uitersten ik lich. (lach, lig, licht, enzovoort)
Begraven
kan je me
achter je tanden. Klem vooral de kaken.
Verdwijnen doe ik niet.
Mag je nog? of lig je vast?
Arm de warme nacht, ongeacht de dekens
veroordeeld
Vrij!?
(met me)
ik (vr)eet je
6 opmerkingen:
Ogen-blik (ge)open(d)
Niet bekeken.
En toch betoverd.
Fijn.
"Begraven
kan je me
achter je tanden. Klem vooral de kaken.
Verdwijnen doe ik niet."
Ik denk niet
dat ik het ooit gezegd heb
maar je taal(gebruik) is
meermaals subliem
oké, merci.
Een reactie posten