Posts tonen met het label genieten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label genieten. Alle posts tonen

vrijdag 11 januari 2008

reden te meer

La Vita Dell’Omo - Giuseppe Belli

Nove mesi a la puzza: poi in fassciola
tra sbasciucchi, lattime e llagrimoni:
poi p’ er laccio, in ner crino, e in vesticciola,
cor torcolo e l’imbraghe pe ccarzoni.

Poi comincia er tormento de la scola,
l’abbeccè, le frustate, li ggeloni,
la rosalía, la cacca a la ssediola,
e un po’ de scarlattina e vvormijjoni.

Poi viè ll’arte, er diggiuno, la fatica,
la piggione, le carcere, er governo,
lo spedale, li debbiti, la fica,

er zol d’istate, la neve d'inverno…
E pper urtimo, Iddio sce benedica,
viè la Morte, e ffinissce co l’inferno.

donderdag 10 januari 2008

Reëel


Intens... ja, zo is het. In elk opzicht. En zo houd ik het nog wel even. Als dit lichaam zo uitbundig met me aan de haal gaat, dat ik enkel nog kan volgen, als ik dan sta en voel, voel hoe alles vloeit, het bloed, het zweet, de zuurstof, tinteling, zinderende energie die mijn bekken vult en stijgt tot in mijn borsten, nek en hoofd en hoe mijn longen zuigen aan de lucht, zich eindeloos vullen en zoals het leven zelf nemen wat ze nodig hebben en loslaten wat er rest... Dat alles rond me verdwijnt en ik mijn blote voeten volg en draai en kronkel in de lendenen, stamp en vecht met voeten en vuisten in een schaduwvol bereik... En dat ik haast tevreden zucht, om toch het volgende aan te vangen, vol overgave en... vertrouwen.

Vertrouwen dat ik eer niet kende, afgedwongen en vervolgens verzekerd. Vertrouwen dat ik vallen mocht en vrijheid daarin te groeien tot ik plots besefte, hoeveel ik vroeg en eiste en tenslotte voelde: dit is nu voldoende, in volle wetenschap dat dit de situatie is, er eigen volheid integreert op stevig fundament. En dan het laten vallen, de ander in mijn handen en ik die daar het risico bereken... hoe ver die vallen kan en mag.
Ik sta er en ik vang wederkerig.

De ogen blind laat ik me leiden, moeiteloos en los en enkel die paar vingers die mijn lichaam dirigeren. Geen zicht en geen geluid, alleen het grondcontact en vertrouwen in die andere hand, ontspannen... en daar vervloeit hetgeen ik ken, het lichaam dat ik ben, er is niets aanwezig, geen grens aan het beleven, er is vrijheid im total, ex-stase... die ik moeizaam op wil geven.

En er zijn de anderen aan wier lichaam ik me laaf, handen, buiken, ruggen, haar en vel... En ogen om in te kijken en mezelf te zien. En vreemd genoeg zonder behoefte de frustratie te benoemen, die ongenadig wordt overmand door eigen kracht, schoonheid, vrouw, puur geslacht (m/v), uitputtend aanwezig zijn en vragen naar grenzen, levensenergie en.... eindeloos verlangen.
Ik zie het daar, het is de horizon die altijd weer verschuift, het is de einder in de ruimte, het is een altijd trachten en een eeuwige pijn. En daar, dat moment, kon ik dat aanvaarden. En nu is nu en nu is goed en morgen is onzeker.

woensdag 9 januari 2008

genieten


Water, overal water. Heerlijk water, heerlijk gevoel. Ik zwalp op golven, op schuimkoppen, op glijbanen van onmetelijkheid. Vel op water op vel... en waar mijn handen glijden houd ik ze niet tegen. Gladglijden, vingervleien, spreiden van armen en benen, verglijden....

Geluid verglijdt tot klank en hecht zich op mijn lippen waar zoutkristal schittert als zirkoon. Ik roep zo hard ik kan en lach terwijl. En tegen al de golven in moet dit klinken van top tot top tot in het midden waar het keert en... terugpletst in mijn buik, precies vanwaar het kwam, zo diep en zo reëel. Zo onvervreemdbaar van mij. Mezelf. Het streelt. Het kolkt, het slaat, het geselt tot het explodeert en vliegt en brandt. En waar het bij de ander komt slaat binnen wat wordt toegelaten, blijft buiten wat niet binnen kan, wordt aan mij teruggegeven.

Wat nodig blijkt is ruim voorhanden en al de rest is... mooi misschien, doch....
Lichaam, leven, voelen, klinken... dat is mijn geloof.

Holy shit, holy body, holy ass, holy breasts, holy hands and feet... en alles van inname en afbraak en uitbraak enzovoort... Diepe zucht, hèèèèèèèè. Mij. Mes genoux, mes fesses, ma langue, mes lèvres - Ha, het schokken van de schreeuw, het vuur...!

Ik leef me uit.

maandag 31 december 2007

radi-caal

“Wat is daar de bedoeling van?”

Ik kom de sportzaal binnen om het laatste kwartier training te volgen en zie ze kijken… zich afvragen…”Wie is dát?” tot ik dichterbij kom. De stemmen vallen stil.

“Oh, wat schattig!” kirt de onderbuurvrouw, die op kerstavond met haar man buiten aan de elektriciteitskast staat. Hun bezoek zit boven in het donker. Ze proberen licht in de zaak te krijgen, tevergeefs… ik vraag of ze kaarsen nodig hebben. Tja, ik ken het probleem, nietwaar…
En later in de week als ik haar toevallig weer tegenkom – gelukkig gebeurt dat soort ontmoetingen niet al te vaak – begint ze opnieuw: dat ze het graag ziet. Jippie, van de bejaarde buurvrouw moet ik het helemaal hebben.

”Ik vind het niet mooi”, zegt een der Gratiën op café, na de training.
Ha… er wordt iets gezegd, want na meer dan een uur bleven ze nog steeds zwijgen, mijn rondborstige vriendinnen, mijn medeborstigen als het ware…
“Je hoeft het niet mooi te vinden”, repliceer ik, waarop een andere aanbrengt: “Je hebt wel een mooi hoofd”.
“Natuurlijk heb ik een mooi hoofd, er is nog wel meer moois aan me”.

Een heel verhaal volgt hoe zij ooit zeer kortharig was en haar schedel ongelijk van vorm, assymetrisch enzovoort… en dat het daarom om nooit meer te doen was… En dat mensen haar voor man aanzagen…
Tja. Dát ken ik al haast mijn hele volwassen leven. Ik heb er altijd om moeten lachen, vooral ook om de consternatie als ik dan mij omdraai en mijn borsten vooruitsteek… of gewoon iets zeg… Het beleefde meneer, ze weten niet hoe zich dan te redden. Kinderen hebben zich nog nooit vergist, bij mijn weten.

Mijn vader kijkt me niet aan, gooit even een boze blik – neen, afkeer en afkeuring – geen warme omhelzing deze keer. Zelfs geen zalige kerst, die ík nooit uitspreek maar die ze me tegen wil en dank elk jaar denken te moeten geven.
Nr. 2 was aan de telefoon breeddenkend als steeds, maar negeert eveneens. Negeren door niet te negeren, door gewoon te doen alsof er niets is. Chibania werd door haar voorbereid en maakt totaal opgelaten de hele middag misplaatste grappen.
“Vind je het erg?” vraagt ze dan.
“Och, ik tracht je te ignoreren”… zeg ik.

En de dierenfluisteraar zegt zogenaamd kordaat: “Nu moet je je haar maar weer laten groeien. Als je een statement wou maken, heb je het gedaan, maar nu is het goed geweest”
Hoor ik daar een bazig 'hond kruip terug in je hok', om het met de terminologie van Harriet Lerner te noemen? Of de boer die dat ene paard terug in het gareel wil? Tuigen en halsteren? Och toch, waarom niet, in andere omstandigheden...
De zoon van Querido Hermano… “Ha, dat is wel erg kort!” is alles wat hij zegt. En toch zijn wij het meest gelijk. Hij draagt zijn haar al jaren veel te lang naar iedereen zijn goesting, doet wat men vooral niet wil dat hij doet… Ja, die jongen komt er wel.

Ik kijk naar foto’s die ik van mezelf maakte – zwartwit - een haast kale grijze kop tegen donkere achtergrond, ogen dicht, gekanteld. Ik ben hem, mijn broer op zijn doodsbed. Tja. Ik ben allerminst gechoqueerd. Natuurlijk ben ik hem. Hoewel … slechts in uiterlijke gelijkenis. Verder is er weinig dat we deelden qua gedachten of manier van leven, niets dus hè. Toch hield ik van hem.

En als dan al de bekenden zijn gepasseerd, de mensen die je onvoorwaardelijk lief zouden hebben, zogenaamde vrienden die zeggen je te mogen, of …och… te respecteren… denk ik aan vorige week, het vuur, het ademen, totaal vreemden, ook met een rare blik bij mijn entrée, van “Wat hebben ze hier nu binnengesmeten?”, maar vrijwel dadelijk open en voorbij het uiterlijk… terwijl ik zat te genieten van dat lekkere gevoel dat het nieuwe niet-kapsel me geeft…
Tja, een mens ontleent zijn identiteit toch aan iets anders, dacht ik… En ruimdenkendheid - zo werd weer bewezen - is enkel besteed aan het verre. Het nimby-gedrocht floreert nog steeds.

Terug naar de vraag dus en - nu er aan voorbij - dan te stellen:

“Wat is daar de bedoeling van?Waarom heb je dat gedaan?”
”Beste mensen, je denkt toch niet dat ik de moeite zou nemen om jullie dat uit te leggen.

Laat ik het hier op houden: "Het was het juiste moment!”


By the way - de tondeuze heeft weer toegeslagen. Dat zie je van hier dat ik ook nog eens zou toegeven aan al het onbenul dat me terug met haar wil zien. Pfff!

zaterdag 29 december 2007

chiée XVI (opus VII van onbepaald - ademen I)


Ik voel mijn huid, ze is zuiver en zacht. Mijn blote voeten krommen in de zwarte natte bovenlaag, de roetplek rond het vuur, dat klein is nu. Al de heftigheid is voorbij en een immense moeheid overvalt me. Eindelijk voelen mijn benen voldoende stabiel om recht te staan, te stappen.

Ik tracht me te herinneren hoe de dag verder verliep, maar beland in een wazige loomte, herinner me het gedreun in mijn hoofd dat niet wou ophouden. Herinner me het verlangen om te blijven in de staat waarin ik was en de pijn om er uit los te komen. Herinner me een gezicht, woorden, afwezigheid, vertrouwen... Ik slaap als een blok tot ik wakker word en nog steeds, alsof ik elders ben, in beweging kom. Zelfs de bewegingen, het bewegen op muziek... ik ben het niet. Het lichaam is niet aanwezig.

Ademtijd… Adem tijd. Mijn hart klopt traag. Ik strek me uit op mijn rug en adem open. De loomheid gaat niet voorbij. De adem verdiept. Elke inademing verloopt in de volgende. Organen zijn verbonden – geslacht naar hart als innerlijk traject, en dan buitenom weer naar beneden. Ach wat… ik voel gewoon het lichaam weer en denk nu niet. Ik val niet in slaap… het bekken rijst en daalt en rond me klinkt gekrijs.
”Ademen doet stromen”, zo klinkt de theorie, "en wekt emotie".

Ik voel me ongelofelijk loom en lig gewoon (na) te genieten. Stroomt het bij mij? Wees maar zeker dat er iets stroomt.
De uitnodiging om dieper te ademen, ach ja… Ik voel een hand op mijn buik. Ik adem zo traag dat het lijkt alsof er nauwelijks iets gebeurt. Ik val in mijn eigen adem, maar als ik geeuw dan rek en strek en kronkel ik met elk spier en elke pees en alles wat verbindt.
Daar blijft het bij, gewoon heerlijk ontspannen, verder niets.

En later wordt er dit verder gezet. En zo, rond middernacht, lig ik in een warm buitenbad met gesloten ogen. Ik dobber op twee armen en luister naar mijn eigen hart. Waarom zou je willen herboren worden? Niet dus.

vrijdag 28 december 2007

chiée XIV (opus V van onbepaald - vuur VIII)

De ronde van het Westen en het Noorden

De derde ronde is crescendo en ik spreid me languit met open armen en benen. De ware zaligheid. Verdorie, ik zou hier eeuwig kunnen blijven liggen. Het is de stille ronde, dus geniet ik in (het) zwijgen.
Het is een lange ronde. Ik verwelkom elke nieuwe wolk van stoom die zich sissend verspreidt als de stenen zich opstandig laten blussen onder het geweld van een schep koud water.

Een vreemde gewaarwording overmeestert me in de absolute duisternis. Alsof ik door een ander oog naar het midden kijk en er een leven zie. Ik ben het zelf, heel bewust en toch alsof het oog een nieuw venster is. De wereld kleurt daarbinnen in slierten en golven van helderheid, groen en geel en oranje… ik ben me bewust van elk deel van mijn lijf, van mijn tenen tot mijn vingertoppen, van mijn kruin tot mijn geslacht. Een gezicht verschijnt. Ik kan het niet aanraken en voel een gemis. En na een nog te korte ronde van het westen is het tijd om even te drinken.

Ik zit op mijn knieën opengestrekt en vraag om water over mijn lijf. De druppels vernevelen ter plaatse en de momentane koelte wordt instant weer verdreven. De laatste stenen schuiven binnen tot de hele pit vol ligt met grote (vooral grote) en kleine brokken, de laatsten door en door heet en rood en gloeiend, de anderen reeds ontkleurd en nog slechts heet. En hoe nu de heetste ronde komt. Het koude noorden dat met uiterste hitte slaat, de knock out lijkt te hanteren…. Terwijl ik maar denken kan: meer, meer, meer…. Al moet ik sterven hier, laat me dan sterven want dit is het waard.

De ademhaling is aangepast. Ik zit op handen en knieën. The inner flute is open en kromt en spreidt, het lieve lijf neemt enkel wat het nodig heeft, laat al de rest vallen… Zo essentieel wordt het daar dan ook. Niet meer, maar ook niet minder. Er is een lichaam dat volledig in ere wordt herstelt. Ik blijf.

Shock

De hut is niet zacht. De hut is geweldig
Ik wil blijven. Ik wil blijven in genot. Ik wil er in blijven. Ik verlang…

En toch, onvermijdelijk haast… Als je niet sterft moet je verder leven. Zo ligt het nu eenmaal.
Het koelt langzaam af en ik kruip naar buiten. Blijf laag want anders duizel ik helemaal. De beek, ja, de beek in wil ik. IJ-zig koud is ze. En daarna begint het tintelen.
Ik ga zitten en… geraak in shock. Heb het niet koud maar begin te rillen. Dit ken ik van iets anders… één keer - iets anders.

Iemand krijgt me in de gaten en ik vraag hem: hou me vast.
Tijdloos blijf ik zitten...

woensdag 26 december 2007

chiée XII (opus III van onbepaald - vuur VI)


Het nadert middernacht als we de koude instappen. De maan is bijna vol en schijnt heftig tussen de takken van gemengd loof en naald, waarop stille rijp zich verzamelt en helder licht diffuus reflecteert. De langste nacht is majestueus als we bij de zweethut verzamelen. Ze is ontvankelijk als een warme schoot, een rijpe baarmoeder, de voorgrot van een hete hel… klaar om ons in de vroege ochtend haar buik in bezit te laten nemen.

Ze lokt. Mijn lichaam opent zich al, anticiperend. Het smacht naar de warmte, het duister, het genot...

Er worden stenen geschonken aan het vuur van morgen. Mijn vloek om al wat was, het radicale breken, vergezelt de overige zogenaamde spiritualiteit ongegeneerd. Geen moeder aarde of vader zon worden door mij aanbeden. Een hartsgrondig 'pesti ... ' vermengt zich met de rotte bladeren, het licht dat spookachtig wordt en mijn gedachten, die ver dwalen in de ruimte van dagen, gedachten, filosofieën, een mens, een slang, sporen, honderden nieuwe verbanden.
'Genot' is de intentie. 'Genot', roep ik door de nacht. En ik bid (hem) dat ik het leer.

De ochtend naakt al, waarop het vuur zal worden ontstoken. De brandstapel staat klaar met zeker veertig stenen. Veertig hitsige bronnen van stoom en innerlijk vuur... Veertig zogenaamde voorvaderen die met kracht hun binnenbrand als zwepen over de lijven zullen slaan, tot alles gutst en stroomt en leeft. Er resten slechts enkele uren slaap… en toch nog even baden onder de sterrenhemel. Het blote hoofd, het kale lijf dompelen in een warm buitenbad. Een contrast van meer dan veertig graden trotseert dit lichaam als het van de koude in het water daalt en geniet van de weelderige, niets ontziende aanraking van loommakend vocht. Genieten is meer dan dubbel, heel nabij in het eigen vel en ook daarbuiten bij het aanschouwen van de anderen.

De nacht is helder en ijzig vrieskoud. De waterwarmte doordringt lijf en leden en stoomt onder de beet van de vorstlucht. Wat nevel stijgt ten sterren...
Nog even slapen, enkele uren. Dan is het tijd. De aarde wacht met haar hete, diepe plooien, het duister, haar rijk van lichamelijkheid en genot.