Posts tonen met het label leven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label leven. Alle posts tonen

woensdag 16 januari 2008

i confess


“Beweeg nú je… bekken”, klinkt het gebod.

Het luidt dat als je staat en je bekken in beweging zet, dit vaak als vreemd ervaren wordt. Als je naar de grond kijkt, ook dan nog… dat er veel dood in je leven zit.
Zwans!
En daarbij, waarom het bekken sparen? Waarom, hell, waarom?

Sla de cimbalen. Kommen. Komen. Bekken, bekken. Beken!

“Zet je knieën van slot, ontspan je schouders en je kaken. Beweeg nu je bekken… en láát je bewegen, schrijf cirkels alsof er een pen uit je anus steekt.”

Alsof ik alleen maar een ‘O’ zou willen schrijven in plaats van boeken vol, alsof ik niet met mijn ogen dicht je naam zou spellen, je gezicht zou tekenen en elke porie ervan zou likken. Alsof ik niet je bloed zou zuigen, je vel zou pijnigen en je hersens tot de mijne willen maken. Alsof schrijven zelf dan niet de daad zou kunnen zijn en elke vraag een open bekken wachtend op het antwoord. Alsof dat dan geen lijden is. Alsof het ontberen niet telkens venijnig is. Azijn…
Alsof…

Ik schrijf mijn vragen, mijn bekken vol begeerte, mijn verlangen. Ik tel de woorden niet die mijn beweging zonder schaamte schrijft.

“Buig voor het bekken, buig voor je oorsprong, buig voor de plek waar je negen maand leefde, buig voor de bekkens waaraan je ontsproot”, roept de stem.

Of zíjn bekken? Of zijn woorden… ?

Hoe vaak word je ver(ge)wekt? Word je geboren?
Hoe vaak daarna ben je lichaam, object, een gevecht, een recipiënt, enzovoort?
Hoe vaak vervaagt de grens, verdwijnt de grens tussen jou en jezelf en bén je écht.

Het bekken is leven, het draagt de buik, het gevoel, als ruime handen.
Daaronder is het doelloos lopen zonder bekken, daarboven is er te veel controle zonder bekken.
Het bekken is het scharnier, het gewricht waarop ik teer.

Anteversie, retroversie, circumductie! Ophitsende bewegingen, klank en ritme, protest, welkom, kracht, kunst, pure taal van genot en geweld.
Als het bekken beweegt, beweegt het lijf en gaat alles stromen, bloed, aarde, water, vuur, lucht…
Als het bekken beweegt lach ik, huil ik, schreeuw ik diep en vrij!
Als het bekken vol loopt ben ik even…

Ik merk dat ik lach en hoe beweeglijker het rolt daar onder in mijn lijf, hoe feller in mijn buik het lachen zwelt, plaats inneemt en uit mijn keel ontploft. Als een diepe grom eerstaans en dan als een rivier met stroming en een getijdegolf ten slotte, zo peristaltisch haast van onder naar boven, zo orgastisch haast… dus.
Ik beken volheid.

Ik bek(k)en u...

vrijdag 11 januari 2008

zoals het is!


Schaarse boodschappen… het noodzakelijke. Straks is er nog slechts half. Het geeft te rekenen. Het gééft vooral: Tijd, vrijheid, duidelijkheid. Er wordt geselecteerd. Zwaar geselecteerd. En plots blijkt veel niet meer belangrijk. Belangrijk blijft dat ene. Het verlangen… altijd te verlangen.

Tijd dus om te leren. Te lezen. Rond te struinen en uit te zoeken wat Genot is enzovoort.

Als ik naar de kassa stap, beent een oude man met overvolle boodschappentassen naast me door. Een pet op het hoofd, een overjas… en daaronder blote benen. Een zak goedkoop hondenvoer, WC-papier en *-weet wat nog al meer. Maar vooral die blote benen dus, de voeten in strak opgetrokken sokken en een paar bruine sloffen. Het is doodnormaal.
Tussen de slippen van zijn jas is zijn broekloosheid overduidelijk. En toch is daar niets onwaardigs, straalt hij niets anders uit dan gewoon te zijn.
Hij kijkt op zijn horloge. Moet ie nog dringend ergens heen? En verder… gaat hij op in de wachtrij. Ongestoord, onverstoorbaar, helemaal zichzelf, zo lijkt.

Ja, zo hoort het, denk ik. Gewoon, zo als het is, zonder min of meer.

Ongestoord en onverstoorbaar.
Goed is goed, slecht is ook goed, kreeg ik te lezen.
Of in een andere versie: mijn hart klopt nu, altijd nu.
Niet zo simpel!
Maar ik leer!

reden te meer

La Vita Dell’Omo - Giuseppe Belli

Nove mesi a la puzza: poi in fassciola
tra sbasciucchi, lattime e llagrimoni:
poi p’ er laccio, in ner crino, e in vesticciola,
cor torcolo e l’imbraghe pe ccarzoni.

Poi comincia er tormento de la scola,
l’abbeccè, le frustate, li ggeloni,
la rosalía, la cacca a la ssediola,
e un po’ de scarlattina e vvormijjoni.

Poi viè ll’arte, er diggiuno, la fatica,
la piggione, le carcere, er governo,
lo spedale, li debbiti, la fica,

er zol d’istate, la neve d'inverno…
E pper urtimo, Iddio sce benedica,
viè la Morte, e ffinissce co l’inferno.

vrijdag 28 december 2007

chiée XIV (opus V van onbepaald - vuur VIII)

De ronde van het Westen en het Noorden

De derde ronde is crescendo en ik spreid me languit met open armen en benen. De ware zaligheid. Verdorie, ik zou hier eeuwig kunnen blijven liggen. Het is de stille ronde, dus geniet ik in (het) zwijgen.
Het is een lange ronde. Ik verwelkom elke nieuwe wolk van stoom die zich sissend verspreidt als de stenen zich opstandig laten blussen onder het geweld van een schep koud water.

Een vreemde gewaarwording overmeestert me in de absolute duisternis. Alsof ik door een ander oog naar het midden kijk en er een leven zie. Ik ben het zelf, heel bewust en toch alsof het oog een nieuw venster is. De wereld kleurt daarbinnen in slierten en golven van helderheid, groen en geel en oranje… ik ben me bewust van elk deel van mijn lijf, van mijn tenen tot mijn vingertoppen, van mijn kruin tot mijn geslacht. Een gezicht verschijnt. Ik kan het niet aanraken en voel een gemis. En na een nog te korte ronde van het westen is het tijd om even te drinken.

Ik zit op mijn knieën opengestrekt en vraag om water over mijn lijf. De druppels vernevelen ter plaatse en de momentane koelte wordt instant weer verdreven. De laatste stenen schuiven binnen tot de hele pit vol ligt met grote (vooral grote) en kleine brokken, de laatsten door en door heet en rood en gloeiend, de anderen reeds ontkleurd en nog slechts heet. En hoe nu de heetste ronde komt. Het koude noorden dat met uiterste hitte slaat, de knock out lijkt te hanteren…. Terwijl ik maar denken kan: meer, meer, meer…. Al moet ik sterven hier, laat me dan sterven want dit is het waard.

De ademhaling is aangepast. Ik zit op handen en knieën. The inner flute is open en kromt en spreidt, het lieve lijf neemt enkel wat het nodig heeft, laat al de rest vallen… Zo essentieel wordt het daar dan ook. Niet meer, maar ook niet minder. Er is een lichaam dat volledig in ere wordt herstelt. Ik blijf.

Shock

De hut is niet zacht. De hut is geweldig
Ik wil blijven. Ik wil blijven in genot. Ik wil er in blijven. Ik verlang…

En toch, onvermijdelijk haast… Als je niet sterft moet je verder leven. Zo ligt het nu eenmaal.
Het koelt langzaam af en ik kruip naar buiten. Blijf laag want anders duizel ik helemaal. De beek, ja, de beek in wil ik. IJ-zig koud is ze. En daarna begint het tintelen.
Ik ga zitten en… geraak in shock. Heb het niet koud maar begin te rillen. Dit ken ik van iets anders… één keer - iets anders.

Iemand krijgt me in de gaten en ik vraag hem: hou me vast.
Tijdloos blijf ik zitten...

maandag 10 december 2007

er wordt niet geschreven


"Ik kan niet meer schrijven", zeg ik. Ik voel me gefrustreerd.
Hij wil weten hoe het komt.
"Ik vind de woorden niet. Er is niets waarover ik wil schrijven. Het werkt niet meer zoals voorheen..."
Ik vertel hoe vaak de zinnen aan kwamen vliegen. Gewoon tijdens een wandeling. Of in de auto. En dat ik die dan opschreef ten voorlopige titel, op een stuk envelop, in mijn notitieboekje, als ik dat bijhad, of op eender welke snipper die zich er toe leende. En nu... niets meer.

"Gebeurt er dan niets meer in je leven?" wil hij weten.
Wandelen doe ik niet meer. Ik houd niet van de regen. En het is wat hectischer nu ik ook moet werken.
"Neemt dat werk dan ruimte in beslag?"
Ik lach. Alleen in tijd ja, verder niet. Gelukkig maar.
"Maar wat is er dan anders?"

Ik bedenk dat het me meer frustreert dat ik niet dagelijks iets nieuws kan aanleveren, omdat dat een gewoonte was, omdat het vanzelf ging, haast automatisch. En niet zozeer omdat ik niet kan schrijven wat ik voel of waar ik mee bezig ben. Dat stuk is voorlopig niet om te delen. Het is van mij. Het is druk, het is levendig, rijk, frustrerend, verterend, vol muziek, vol pijn, vergeven met kunst, literatuur, woorden, gedichten, gedachten, redeneringen, discussies, vragen, antwoorden...

Omdat ik het beleef hoef ik het misschien niet te beschrijven?
Dus bij deze...

donderdag 29 november 2007

BAOBAB II

Daar staat nu de baobab en onder in het hol aan zijn voet rust Ngalyod. Ik schuil in de buik van de boom en kauw op zijn zachte vlees van kruimels die Nzou liet vallen. Mijn handen rusten op twee vruchten. De boom is goed. De zure inhoud zal me verfrissen, zal de melk doen stremmen. Met wat water dat ik uit de vezels wring les ik mijn dorst. Ik twijn draden uit de bast en weef een mat.  In zijn lichaam kan ik wonen.
Baobab, je bent verre van perfect. Je lijkt op een pokdalig wijf, je wortels reiken naar de lucht. Waarom graaf je met je handen in de grond?  Wat zoek je? Ik leg meer dan tien buffels rond je brede flank. Zeker vijf olifanten doen zich tegelijk tegoed aan je. Je trilt en beeft onder hun geweld.
Hier komt geen mes aan te pas. Je buik is week en zacht. Als de druppel die slijpt en slijt, is een dagelijkse aai van buitenaf voldoende om je te vormen.
Ik verberg me in je groeven, die zo diep zijn als de rimpels van een eeuwenoude man. Ik boor mijn nagels in je huid als het onweert buiten, als de ogen bliksem gooien, als je stam splijt, als je afstoot wat niet meer dient. Je lijkt dood, bijna je hele leven, tot je stinkende bloemen werpt tussen het schaarse blad, die dagen dat je terug op je voeten staat. Dan verdwijnt je kop weer voor lang. Je gaat op in het landschap omdat je duizend jaren telt. Niemand ziet je nog, jij met je enormiteit.
Ik hurk diep binnenin. Het is perfect. Want als het tijd is, als de tok opvliegt en de baviaan gaat fourageren, als de bateleur zijn rondjes draait en kuddes voorbij stromen, wacht ik niet langer. Dan kruip ik op je armen en begraaf me achter Nzou’s oor. Zij en jij zijn twee en een. Ze splitst zich uit je plooien, evenzo zo doet Ngalyod.  
Als de mensen hebben gepalaverd, als er dertig levens zijn geleefd, als Nzou’s zolen je roepen en haar slurf zich opricht, dan brengt Ngalyod je water. Ik glijd over de regenboog naar beneden. Je hebt gewacht op mij. Ik kom weer in je takken wonen.