Posts tonen met het label bekken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bekken. Alle posts tonen

woensdag 16 januari 2008

i confess


“Beweeg nú je… bekken”, klinkt het gebod.

Het luidt dat als je staat en je bekken in beweging zet, dit vaak als vreemd ervaren wordt. Als je naar de grond kijkt, ook dan nog… dat er veel dood in je leven zit.
Zwans!
En daarbij, waarom het bekken sparen? Waarom, hell, waarom?

Sla de cimbalen. Kommen. Komen. Bekken, bekken. Beken!

“Zet je knieën van slot, ontspan je schouders en je kaken. Beweeg nu je bekken… en láát je bewegen, schrijf cirkels alsof er een pen uit je anus steekt.”

Alsof ik alleen maar een ‘O’ zou willen schrijven in plaats van boeken vol, alsof ik niet met mijn ogen dicht je naam zou spellen, je gezicht zou tekenen en elke porie ervan zou likken. Alsof ik niet je bloed zou zuigen, je vel zou pijnigen en je hersens tot de mijne willen maken. Alsof schrijven zelf dan niet de daad zou kunnen zijn en elke vraag een open bekken wachtend op het antwoord. Alsof dat dan geen lijden is. Alsof het ontberen niet telkens venijnig is. Azijn…
Alsof…

Ik schrijf mijn vragen, mijn bekken vol begeerte, mijn verlangen. Ik tel de woorden niet die mijn beweging zonder schaamte schrijft.

“Buig voor het bekken, buig voor je oorsprong, buig voor de plek waar je negen maand leefde, buig voor de bekkens waaraan je ontsproot”, roept de stem.

Of zíjn bekken? Of zijn woorden… ?

Hoe vaak word je ver(ge)wekt? Word je geboren?
Hoe vaak daarna ben je lichaam, object, een gevecht, een recipiënt, enzovoort?
Hoe vaak vervaagt de grens, verdwijnt de grens tussen jou en jezelf en bén je écht.

Het bekken is leven, het draagt de buik, het gevoel, als ruime handen.
Daaronder is het doelloos lopen zonder bekken, daarboven is er te veel controle zonder bekken.
Het bekken is het scharnier, het gewricht waarop ik teer.

Anteversie, retroversie, circumductie! Ophitsende bewegingen, klank en ritme, protest, welkom, kracht, kunst, pure taal van genot en geweld.
Als het bekken beweegt, beweegt het lijf en gaat alles stromen, bloed, aarde, water, vuur, lucht…
Als het bekken beweegt lach ik, huil ik, schreeuw ik diep en vrij!
Als het bekken vol loopt ben ik even…

Ik merk dat ik lach en hoe beweeglijker het rolt daar onder in mijn lijf, hoe feller in mijn buik het lachen zwelt, plaats inneemt en uit mijn keel ontploft. Als een diepe grom eerstaans en dan als een rivier met stroming en een getijdegolf ten slotte, zo peristaltisch haast van onder naar boven, zo orgastisch haast… dus.
Ik beken volheid.

Ik bek(k)en u...