Posts tonen met het label herinneringen aan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label herinneringen aan. Alle posts tonen

zaterdag 21 januari 2012

woensdag 17 juni 2009

dorpstafereel


Niets, er is niets. Niet de draad die me schrikt, het staal in mijn rug, de band rond mijn keel. En ik slik. Niets. Er is niets te slikken. De karigheid noch het vuur dat smeult, niet het stof waarin je nu in het zweet van je aanschijn... oh, wacht... we zitten in een verkeerde tekst. Was je niet in het aards paradijs en ik de verstoteling?
Niets, er is niets. Er is en er was....

Ik was mijn vuile kinderen aan de pomp. Ze overleefden weer de dag, mijn gedachten die ontkwamen, omkwamen. Mijn stilgeborenen die zij niet halen wou, mijn beelden die in de couveuse van drie punten wachten, onzegbaar en al versleten.

Mijn zusters springen niet maar lopen onder de roeden en tonen trots daarna de tekens op hun rug, bloedend diep. Ik vraag je: leg je hand in de mijne en erken ze als je onderschrift.

We slachtten een geit. Haar warme snuit blies wat stof in de hitte, het zand van glas.
Hier zijn geen rozen, meneer. Hier was jij en jij was gast, mijn-heer. Elke kier, elke spleet gepoetst ter jouwer ere. Het gras gemaaid, weet je nog. Je was zo streng. Je zei: mooi, ik zie het graag. Opgetogen.

Het is gras is weg en nog steeds. Er is niets. Hier is niets. Het landschap is glad opdat je niet zou struikelen. Behalve over die ene steen, Sekuru, nu je hand gevoelloos is en je voet zo zwaar versleept...

zondag 17 mei 2009

.


Ik wil je bloemen geven voor in je bos.
Ogentroost en vogelmelk,
de ster.
Herinneringen. Kantlijnen. Toen.
Grenzen en uitsluitsel.
Blauw dat groen is en eigenlijk bruin. Ogentroost - weer je ogen.
Zie je me?
Zie je me?
Ik lees je boek. Je hebt mijn naam geschrapt. Maar in het vlees van het blad - met
potloden-ernst - blijf ik.
Ik blijf
in kruiden
in de langerhut van dit
in je haar.
In de bloemen op mijn naakte vel. Je schilderde secuur.
Steen met de roos die spreekt
ga niet dood in mei.

zin
tuig
me

vrijdag 6 maart 2009

coup'eros

De dag gaat dood onder je vinger.
Plastiek nu zoals zoveel, of vodden.
Vreemd hoe je afdruk op de avond

zich verplaatst naar je sigaar, monddicht
en hoe je mond bij de rest van je gezicht
en hoe dat ooit zo dicht bij mij.

Ik sluit de ogen eigenhandig,
de mahonie-zetting van een geheugen.
Tijden schuiven in en uit elkaar en mensen.

Poème des Poèmes, ch. 3 - Noces
1. Sur ma couche, dans les nuits, j’ai cherché celui qu’aime mon être.
Je l’ai cherché, mais ne l’ai pas trouvé.
2. Je me lèverai donc, je tournerai dans la ville,
dans les marchés, sur les places.
Je chercherai celui qu’aime mon être. Je l’ai cherché mais ne l’ai pas trouvé.
3. Les gardes qui tournaient dans la ville m’ont trouvée.
« Celui qu’aime mon être, l’avez-vous vu ? »
4. De peu les avais-je dépassés que je trouvai celui qu’aime mon être.
Je l’ai saisi et ne le lâcherai pas

(vert. Chouraqui)


dinsdag 24 februari 2009

geurloos

Je komt binnen met die blik en zet je neer. Ik wrijf je rug tot boven aan je nek, waar je vel een prop van littekenweefsel is. Je draagt zoals steeds een pak en beweert dat het met een aortareparatie in orde komt, moèt komen. In mijn boodschappentas verkommert het gebakje, dat met slagroom, waar ik al zo lang naar smacht. Of je de hond nog uitlaat, is de vraag, en hoewel het niet mogelijk is, je kan gewoon niet meer, neem je het touw. Wat later sta je in de badkamer, uitgekleed. Je haalt het niet. Je haalt de wc niet, je haalt de lavabo niet. Je spuugt alles onder en terwijl je ineenzakt, ontdaan van wat je rechthield, met die onhoorbare stem van 'dit kan toch niet' kom ik bovendien te laat om je op het toilet te helpen. Niets blijft van je over, alleen het witte lichaam in mijn armen. 'Het is niet erg', blijf ik herhalen. We houden elkaar als boeksteunen zittend.
Ik word weggehaald.
Elke geur is afwezig.

woensdag 4 februari 2009

Brrrlak

1998 of zo? Met de auto door een stuk Afrika en een casettespelertje met dit:



Orgastisch.

donderdag 2 oktober 2008

object / abject II





foto's: sodade - 2006

The day is done, and the darkness
Falls from the wings of Night,
As a feather is wafted downward
from an eagle in his flight.

I see the lights of the village
Gleam through the rain and the mist,
And a feeling of sadness comes o’er me,
That my soul cannot resist :

A feeling of sadness and longing,
That is not akin to pain,
And resembles sorrow only
as the mist resembles the rain.

Come read to me some poem,
Some simple and heartfelt lay,
That shall soothe this restless feeling,
And banish the thoughts of day.

Not from the grand old masters,
Not from the bards sublime,
Whose distant footsteps echo
Through the corridors of Time.

For, like the strains of Martial music,
Their mighty thoughts suggest
Life’s endless toil and endeavour
And tonight I long for rest.

Henry Wadsworth Longfellow

zaterdag 8 maart 2008

vroeger - nu - en het reële

Van vroeger en van heel vroeger en van nu. Van wat was en nooit was en had moeten zijn en toch is. Van schrijven en herschrijven. Van teruggaan en van heel ver teruggaan. Van afbreken, gebroken zijn, verbrokkeld zijn, klein zijn, heel klein zijn, bang zijn en terug groeien. Van vertrouwen en leren en aanwezigheid weten. Van leegte en herinneringen en verdringen en ont-dekken. Van spreken en schrijven en altijd iets moeten laten ontsnappen. Van panikeren, ademen, kalmeren. Van ontdaan willen zijn van alles behalve het essentiële. Van overgave. Van Jouissance. Van het reële.



Under African skies

Joseph's face was black as night
The pale yellow moon shone in his eyes
His path was marked
By the stars in the Southern Hemisphere
And he walked his days
Under African skies

This is the story of how we begin to remember
This is the powerful pulsing of love in the vein
After the dream of falling and calling your name out
These are the roots of rhythm
And the roots of rhythm remain

In early memory
Mission music
Was ringing 'round my nursery door
I said take this child, Lord
From Tucson Arizona
Give her the wings to fly through harmony
And she won't bother you no more

This is the story of how we begin to remember
This is the powerful pulsing of love in the vein
After the dream of falling and calling your name out
These are the roots of rhythm
And the roots of rhythm remain

Joseph's face was black as night
And the pale yellow moon shone in his eyes
His path was marked
By the stars in the Southern Hemisphere
And he walked the length of his days
Under African skies