woensdag 17 juni 2009

dorpstafereel


Niets, er is niets. Niet de draad die me schrikt, het staal in mijn rug, de band rond mijn keel. En ik slik. Niets. Er is niets te slikken. De karigheid noch het vuur dat smeult, niet het stof waarin je nu in het zweet van je aanschijn... oh, wacht... we zitten in een verkeerde tekst. Was je niet in het aards paradijs en ik de verstoteling?
Niets, er is niets. Er is en er was....

Ik was mijn vuile kinderen aan de pomp. Ze overleefden weer de dag, mijn gedachten die ontkwamen, omkwamen. Mijn stilgeborenen die zij niet halen wou, mijn beelden die in de couveuse van drie punten wachten, onzegbaar en al versleten.

Mijn zusters springen niet maar lopen onder de roeden en tonen trots daarna de tekens op hun rug, bloedend diep. Ik vraag je: leg je hand in de mijne en erken ze als je onderschrift.

We slachtten een geit. Haar warme snuit blies wat stof in de hitte, het zand van glas.
Hier zijn geen rozen, meneer. Hier was jij en jij was gast, mijn-heer. Elke kier, elke spleet gepoetst ter jouwer ere. Het gras gemaaid, weet je nog. Je was zo streng. Je zei: mooi, ik zie het graag. Opgetogen.

Het is gras is weg en nog steeds. Er is niets. Hier is niets. Het landschap is glad opdat je niet zou struikelen. Behalve over die ene steen, Sekuru, nu je hand gevoelloos is en je voet zo zwaar versleept...

8 opmerkingen:

d.s. zei

Like the picture.

(winode)

sodade zei

Altijd goed voor iets, zo'n vers geslachte, zelf-ontweide geit.
Bloederig, dat wel.
But hey, that's my life.

Zo, zonder huid, zonder datgene wat we aan de buitenkant laten zien, stelt Zizek het Reële soms voor.

Maar goed, dank je voor je opmerking.

d.s. zei

Ja, reëel, ce qui est le plus caché, l'envers du sujet, voor zover

het geen (neurotisch) ontweiings'fantasma' betreft. Volgens mij.


(fracie)

sodade zei

Hoezo?
Waarom ben je zo voorzichtig, J.?

d.s. zei

Niets zo complex als de menselijke psyche, nietwaar.

Daarenboven dient omzeggens elk aspect van het Freudo-Lacaniaans gedachtengoed gedifferentieerd te worden naargelang de specifieke psychische structuur (neurose, psychose of perversie)

Voorzichtigheid is niet enkel de moeder van de porseleinkast :)


(sedneusl)

sodade zei

Tsss, je blijft voorzichtig. Maar met een foute schrijfwijze van porcelein kom je niet weg -
(van het een komt het ander...) - éch - T niet.
Die t vergat je ten huize Zapiski.
Nah!

Laten we voor de perversie gaan.
Jaaa!

d.s. zei

Laten we vooreerst maar eens voor de rechtzetting van een foutieve correctie gaan :)


(worSm)

sodade zei

Bah, ik ben gehecht aan de etymologische afkomst van het woord, waar nog een varken in schuilt. Vandaar de hardnekkigheid daaromtrent. Maar goed, als je dan echT de conventie van de ned. taal wil volgen schrijf je porSelein.

Het lijkt alsof je een stappenplan voor ogen hebt? Maar ik denk dat je je er gemakkelijk van af wil maken.
Ook goed. Krijg ik eindelijk wat rust vandaag ;)