Het was nat en heet en koud, ik sjorde huizen vast - huis, de vrouw, de moederschoot - de rochelende bloemen eerst. De luiken vlogen al, ik smeerde vet in de kieren en de uus en vees van de krant van morgen kramden de vloer waar de planken dansten, en ook een paar rebelse emmen.
Bruin en grijze kleuren hier en tinten van een geverfd gordijn waarin de messen blinken van regen en zongetergde wind. Met stampende voeten het roffelen in de bomen als honderd spechten tegelijk.
De pannen op het dak sluiten hun oren en schuilen in elkaars oksels vandaag. Het is tempeest in huis.
Halfdonker zijn de straten van de souk, een vrouw met een plateau past elegant tussen late tafels en deelt babykatten uit, net halfgedroogde muizen met hun ogen dicht. Ze lacht en rond haar ogen rinkelen munten, spiegelende tanden en resten zon en noot. Henna.
De huizen zijn gekleurd in oker en sienna en met geur van het Zuiden: courgettes, droge tomaten, donkere wijn en arbeid van mannen en vrouwen met gespreide benen. Rafels, linten, muziek en olijven, veel.
Daar buiten maar ook binnen, meer en elders dan, loopt de verloren kater, groot en donkergrijs, mager met zijn groene ogen, en vleit tot ik capituleer. Hij weet het goed te brengen. Ik verdrink vingers in zijn vacht, bespeel hem als een sarod, Ali is dood en alles geurt naar kerrie, ik speel muziek en dans op één been, dicht bij je, vallen doe ik niet zo dicht. Al de noten klaar voor verteer, behalve de pistaches, al de schalen met hun schelpgeluid om je lege vel te vullen. Er is te veel dat op zichzelf beweegt.
En eindelijk thuis terug ben ik de moeder, kat en vrouw en jij bent jij, de grijze kater. Je huid blinkt in het licht van vuur en kaarsen, katten geven kopjes aan mijn been. Je keurt ze een voor een en neemt ze: dominant. Ze krijsen. Zoals alleen katten kunnen, waarna ze vergenoegd hun poten likken. Ik maan je: durf je niet te vergrijpen aan de kleine tijger. Wonder toch, je luistert, nu de plaatsen duidelijk zijn. Buiten weert het als de legers van de hel hun koetsen over de nokken jagen, binnen is het beeld nu weg, het volgen blad per blad hield tegen en we kiezen voor een kleur. Donkerdiep en dieperrood boven een blauwe zee.
Dikke sneden brood bloeden even na het versnijden en bieden zich gewillig aan het mes.
'Zacht als boter' siste je, 'zal ik je maken... de hel laat ik je zien, je zal niet weten hoe heet ze is'.
Ik ben druipend brood in je katerpoten, saterpoten. De potten dampen in het huis en je smeert zoet en zout.
Tussen elke twee sneden rust ik schijf per schijf. Ik wacht, oh meester met je groene ogen.
Ik wacht, verteerd ben ik al.
7 opmerkingen:
We kiezen
voor een kleur.
Donkerdiep en dieperrood
boven een blauwe zee
(bacress)
U-stad
Ali Akbar
Khan
Alweer
gevoel ik
gevoelig
verrijkt
(chimpa)
En ja... ook bruin en grijs, strepen (verf) van de schilder, oker en gebrande sienna, lavendelpa(p)a(ve)rs enzovoort.
En waarom de rest zal een raadseltje blijven.
Ali is dood. Ali is dood.
Allah ou akhbar.
Ah ! Vandaar het ra-ra-kindergezang.
Van raadseltjes.
Had daar nooit eerder bij stilgestaan.
(vomeney)
De oppervlakte is dat Ali Akbar Khan die dag stierf.
De ondervlakte is van mij.
En ja, rara is de afkorting van raden.
Raadseltjes blijven ook al is er een antwoord in de omloop.
De kleuren: groen wordt ook vermeld. Dit even ter vervollediging, want het groen was bruin, maar voor de Orde of het verstoren ervan moest het die dag groen zijn.
Ali speelde met Ravi Shankar. Beiden grote artiesten overigens.
Maar dat is de Schilder ook. Ongeëvenaard al weet ik niet of het beseft wordt, de Grijze Dominante Kater.
Het laatste dat onzichtbaar werd was de glimlach... .
Soms.
Hatelijk toch, dit soort verhaaltjes.
Een groene dag, dus.
(bilingt)
(bi-lingue-te)
Of een blauwe.
Any color - het goud in zijn handen, het rood op mijn vel...
enz.
enz.
sommige stegen lopen niet dood. Alice wonders...
langue langage lang langen verlangen lalala
Een reactie posten