verhoudingen II

Canetti hangt als een dronkenlap in mijn arm, buik naar boven, kwetsbaar de achterpoten licht gespreid en linksvoor nonchalant over mijn hand als was het een toog. Hij volgt de bewegingen op het scherm maar zijn ogen zakken weg tot een plots iets hem klaarwakker maakt, dol ja. Ik herinner hem fijntjes dat zijn ballen eraf gaan als hij zich niet weet te gedragen op mijn schoot. Als duidelijk is wie heerst begint hij aan een onbeschaamd toilet, waarbij het onderscheid tussen zijn en mijn af en toe verdwijnt.

De kat en de maan... maar toen was ik de kat.
"Espero", zei ik zacht en hard. En "Kom".
Uit de verte vroeg je: "Is dat een bevel?"
Naakt stond mijn gebaar, gehaast het te ontkennen.

Canetti is gevuld van spel, vangt zonnestralen, jaagt de schaduw achterna. Voedsel krijgt hij slechts van míj. Dan volgt de ont-lasting.

Je omringt me met het ongrijpbare van een witte doos.
Er is geen perspectief in zo een groot ontbreken.
Hier leg ik een drol en dat is dan het richtpunt.
Ik herneem een woord dat je me ooit gaf: "Chiée!"