vrijdag 15 augustus 2008

SPOREN

Het mes snijdt altijd rechts,
het jouwe, links (door) me uit…
links - de vrouw.

Het beurse lijf… en waar je duimen tasten
- als in een cantaloupe -
groeien paddenstoelen.
Sporen
, je laat ze na,
onzichtbaar haast en onderhuids.
Ik zwijg.
het stomme vlees,
de stille buik, niet meer dan lijf en lee.
Bloedsteen is de mijne en
de kronen die ik draag,
slechts in zee met koppen vol schelpenstof en parelmoer.
Ik zwijg en buig me tot de pijn
de klem schiet uit mijn keel.
De golven rijden.
Je vraag: ‘of ik nog verder wil’.
Ik ja…
zo ver je me gunt, de grens
die wijkt en verder reikt
dan iemand dacht.

Je stopt
abrupt
sarah
blijft achter in de woestijn.

Geen opmerkingen: