Sekuru,
Het gras staat hoog, Sekuru. Voor wie moet ik het mes nog zwaaien. De sikkel zwijgt, sinds jij mijn erf niet meer bezoekt. Ik zou het zand korrel voor korrel voor je keren.
Het gewas dat groeit is stug en wild, de glans van weleer verloren en ongereglementeerd vloeit bloed tussen de voren.
Je zou zitten rechts van deur, de lemen bank jouw ereplaats, en palaveren - het zwaaien van je stok.... Aan de overzijde op een gevlochten mat op de grond zoals het betaamt - daar waar de honden rusten - zou ik knielen, de vlooien vangen in de lucht voor ze jou bereiken, en roeren in een pot. Mijn ondeelbare schaarste, ze is geheel voor jou, dat waar ik mijn rug op brak... de maïs, aardappelen en de tomaten... De wilde vruchten van onderweg. Ik zou de enige -nog groene - bananentros oogsten en het laatste zout op het snijvlak strooien zodat hij rijp zal zijn tegen dat je komt. Het zout... als in een wond, en na de pijn het zoete genot. Voor jou.
Uit de stenen pot krijg je het koelste water. Ik zou de beste geit slachten ter ere van je bezoek, ook al zouden we haar melk missen en de jongen die ze jaarlijks krijgt. Je zou zo welkom zijn.
Maar je komt niet meer. Je stok slaat niet Het stenen lijf wacht, het erf ligt leeg, de vrucht blijft dor en het gras groeit hoog Sekuru. Het mes is bot, de sikkel steekt werkeloos tussen het riet van het dak en op je zitplaats ligt stof.
Sekuru, ik weet het wel. Je hebt het druk met je leven. Geduldig laat ik jou en Ambuya groeten. Welkom blijft de tabak drogen aan de draad boven het vuur.
Ik kweek nog meer eelt op mijn knieën en blijf in (je)
vertrouwen,
'thobekile' sodade

.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten