Mijn hersens stoven en zie het sudderen door de breuk waar ik met beide handen het gekronkel reguleer. Ik rook de pijp met rode kamperfoeliebast en snuif de ceder uit de steen, een prop salie bitter in de wang.
Le lit t’a nié. Omdat het voor niets staat. De dinsdagavond(pfff)act van kwart voor tien. De duivel spreekt Italiaans en heeft een baard. Ik weet het nu want hij vroeg, uiteindelijk en zonder stem: che vuoi? En ik keek rond: Moi? Praat je tegen mij als slow chat je niet meer interesseert?
Op handen en knieën kruip ik, stort ten slotte neer om niet meer te verroeren. Als een slavin die wacht op de zweep, een kuil in de aarde voor de zwangere buik, roerloos, geluidloos, de toegenaaide lippen. Zwijgen dus. Geen woorden, geen woorden, geen woorden. Stil, de adem stokt in drie punten.
Ik stof mijn borsten af en ontknoop de poriën.
.

1 opmerking:
19-08-2008, 08:46:01
een prachtige laatste zin. Ontknoop die poriën maar vaker.
http://www.maarteninghels.be
Maarten
19-08-2008, 13:47:57
zo vaak...
je hebt geen idee!
sodade
20-08-2008, 22:37:29
Vanuit een soort simpelheid.
Zit gij dan nooit eens met een welriekende pijp aan de stoof te genieten van alledaagse dingen. Zoals hoe de sla zichzelf blad na blad dichtgroeit in een vergeten serre aan de rand van het dorp.
Ah, ma vie. Als pomade ontoereikend maar dikwijls zacht uit zichzelf. Soms denk ik aan u en aan vele anderen en sluit vermoeid mijn ogen. Gelijk een kind. Met gesloten vuist.
http://urbainalpain.punt.nl
Urbain Alpain
21-08-2008, 08:14:07
zwaar
Waarlijk vermoeiend ja, dat denken van u.
Simpelweg? Sla enzo... En waar zou ik dan over schrijven?
Ik veronderstel dat er genoeg over die dingen te lezen is.
Natuurlijk wordt hier genoten. Het pure genieten... als ik van de wereld ben!
sodade
Een reactie posten