Ongevoelig als je bent voor dat waarmee ik je ongegeneerd bekleed, strooi je rijkelijk uit horens: overvloed van overvloed in de kribbe van wie eten wil. Ik herken het goud in de halmen, de diamant in de hardheid waarmee je mikt en met gemak telkens mijn vel raakt. De gong wier klank mijn bloed verdunt terwijl het rillen van het water een voor een mijn armen breekt onder een glazen oppervlak. Grenzen, zo fluister ik nog steeds, als een zachte stroom plots doorbreekt en de vulkaan te barsten staat, de wijde gulpen magma onstelpbaar, de woordenrivier stomend heet, brandend en tot slot sissend en kokend neerslaat op je… geweldloos aanwezige geweld van afwezigheid, grenzen zijn er niet.
Je bent stier, vechter en doek tegelijk. Ik juich om je vindingrijkheid, de sierlijkheid van je bewegingen. Ik houd van je uitbundige palet en de donkerte van haar randen, de laag onder de laag, de paralagen, die ik met moeite delf.
Elke dag met jou is een dag mijn-bouw plegen.
Ik zie je... met mijn ogen dicht zie ik zo veel..
Maak me gek! Weer en weer en weer.
Ontgoochelend is het. Voorspelde je. Ontgoochelend.
Ik ben bevangen. C'est le désir.

.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten