Het zibeline van vroeger heeft zijn glans verloren in de strijd. Het haar valt uit. De dwaze marter verliest zijn sabel. Vingers zoekend strelen en strijken tegen haar. Ik krul me zo onwennig eerst, in zijn geduld, tot 'rustig' maant...
De rust tenslotte laat me slapen als eindelijk ik begrijp en denk en zacht nog tegentrap, net voor de overmanning. Veilig haast. Even, want onrust is nooit ver, ongeacht zijn sterke woord de onrust net te laten.
Kalmpjes voert hij vrachten aan
en ik die ongeletterd aanval,
ram de uren, hoofd vooruit.
Verdrinken moet ik zo wel
meermaals daags.
In ademnood zoek ik
en net voor ik verzuip
de boei grijp die hij gooit.
Hij ook ten einde raad
bij zoveel onvermogen?
Neen, onverstoorbaar haast
is zijn aanwezigheid.
'Twijfel niet, sodade.
Ik ben er wel.'
Ik krom mijn armen en leg mijn hoofd tot rust. Het oor geplooid, in pijn ontwaak ik, grijp het woord, de horens scherp, de wilde kleuren van de beelden. De Sater spreekt en strooit de verf. Het canvas van mijn dagen schittert weer. Aangetast in elk gevoel, de buik ontvankelijk gespannen, duizendvoud sensatie. Ik herleef!
De schittering in de maan die groeit, de chatoyantie van je oog.
Nietsvermoedend denk ik dat je bent, als ik je ’s nachts besluip, bespring en klauwen sla in je magere rug. Ik voel het bot onder mijn nagels kraken.
Je speelt een spel. Zes ogen zijn er twee te veel, maar jij ziet zoveel beter.
Ongeoefend nog laat je mij. Je bent de tijgerheer.
Mmmmmmm, jouw oog is van mahonie.

1 opmerking:
12-02-2008, 23:03:55
rustig aan
paulatim longuis itur
sodade
Een reactie posten