maandag 25 februari 2008

[...]

nu? niets meer. zo moe, zo niets. slapen. huilen. slapen. niet denken. vergeten. slapen. twijfelen. niet durven. niet zijn. alleen. koud binnenin. klappertanden. stopt niet. nergens heen. erger. niet lezen. niet schrijven. geen mail. niet durven. niets. proberen. huilen. opnieuw. kapot. geen leven. stop. kan niet meer. tegen muur. In doos. geen adem. niet bewegen. in glas. glas in. niet voelen. niets.

niet nog een gevecht… niet wie houdt het het langste vol. sodade kan niet meer.
hoe raak je het noorden kwijt? weet jij waar het noorden nog is?

Het vuur brandde al, met onderin de stenen. Vers hout van omgewaaide dennen, gekliefd, druipend en ruikend. Heerlijk! En sommige blokken, de schors haast volledig bedekt met een laag hars. (Hadden we het onlangs niet over de geur van hout?)

Er werd een hut gegoten met zeven mensen. Zo donker binnenin… slechts de gloed van de stenen… Er werd wat veel gepraat. Niet tegen vechten. Heeft geen zin, weerstand die groeit werkt in de verkeerde richting. Daar toch zeker. Ogen dicht in het donker. Ogen naar binnen. Zeven stenen in de eerste ronde.Vuurrood gloeiend. Salie en jeneverbes en verse hars van omgewaaide dennen. Sterke geuren... En al bij de eerste steen wordt de hut verwarmd. Ongelofelijk toch. Zeven stenen, een trom met buffelhuid. Niet naar luisteren. Wegfilteren. Wat ik niet hebben wil neem ik niet.

(Wat ik wel wil, krijg ik niet.. nu niet...ik vraag het je. Alsjeblieft? Niets willen... zo moet het zijn, de Ander bepaalt het verlangen.)

Het water wordt gegoten en bij de eerste sissende plens voel ik elk haartje op mijn hoofd en lijf afzonderlijk zich rechten, onmiddellijk gevolgd door overvloedig zweet uit elke porie. De laatste geut veroorzaakt dermate veel hitte en stoom dat mij de adem wordt afgesneden en ik het gevoel heb te worden weg gekatapulteerd. Mijn lichaam wijkt. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. De voorhang gaat open.
Zes nieuwe stenen komen binnen. De warmte blijft indringend.
Ondanks het vele praten, herinner ik me er weinig van. Kon me er aan onttrekken. De ronde eindigt opnieuw met een climax. Ik moet even lager met mijn hoofd. Weinig zin... want er is geen ontkomen. De hitte is overweldigend. Het enige mogelijke is: ondergaan.
Er is tijd om iets te drinken. Vier nieuwe stenen volgen. Er is één woord dat zich blijft herhalen: Jouis! Het is een cadans in mijn hoofd. De koppijn speelt me parten en ik voel het bloed bonzen, mijn hart bonkt. Jouis! Telkens weer. Ja! Ja! (ik begon te huilen, kon het niet tegenhouden, had ook geen zin - te veel beelden, te specifiek. Het eerste: je ... en staat te kijken, ik kijk in je ogen en je kijkt terug. En dan lach je even, er klinkt een pfff. En ik ben me blijven afvragen wat je toen dacht. Je ogen zijn doordringend, ik neem ze vast. Ik leg mijn vingers op de kassen. Ik wil je oog vastpakken. Het tweede beeld: je trekt me achterover tegen je aan. Je bent sterk genoeg om dat te houden. Ik weet weer dat je wel sterk bent. Dat je me zo achterover trok en tegenhield was kwetsbaar. Ik vertrouwde je volkomen. Doe dat nog steeds. Ik had mijn ogen dicht om het te ervaren.

In het donker knijp ik hard in mijn buik en borsten. Ik moet mezelf voelen. En met al het gedruis om me heen is slechts dat ene woord dat telt: Jouis!
Telkens wordt de hitte opgevoerd en net als ze ondraaglijk dreigt te worden, gaat de voorhang open. Traag wordt het iets milder...
Mijn hoofd barst. Ik ben gaan liggen en blijf zo met gesloten ogen.

Je zei ooit dat huis staat voor vrouw. De hut voor de baarmoeder. De vierde ronde met de laatste stenen sluit de ceremonie. Het is een korte ronde met veel, veel water. Intense hitte, verschroeiend voor de geopende ogen. Mijn lippen barsten. Ik laat overvloedig los. De handdoeken die ik gebruik om zweet weg te vegen, neus te snuiten, tranen te drogen, eventuele bloedneus te stelpen, zijn allemaal kliedernat. Ze zijn bovendien heel warm. Er is geen manier om af te koelen. Ik zit terug rechtop en adem traag maar diep de hele allerheetste hitte binnen.

Terwijl de vorige rondes iets te snel werden afgebroken als het ondraaglijk werd, wordt nu langer gewacht, zodat er een uitdaging ligt in de pijn. Nooit voldoende echter om over de grens te gaan en er te kunnen blijven. De huilbui was misschien een doorbreken van een soort begrenzing.

Buiten... overkwam me weer... de shock. Toen met jou had ik het vooral koud, rillingen. Vorige hut (iets later dus) heftiger, nu haast waanzinning intens. Het eerste lichaamscontact deed me sowieso volledig bezwijken. Zonder te hyperventileren bleef ik maar adem pompen. Hoofd op barsten. En alles, alles rillen. Kon niet staan, kreeg een stoel, kon geen fles water vast houden, … niets. Dekens en grote handdoeken werden rond me gelegd. Ik kan het niet verklaren. Zonder echt controle te hebben over wat gebeurde kon ik het allemaal registreren. Maar, weet één ding. Je was verdorie, of je wou of niet, of je het wist of niet... die hele tijd aanwezig. Jouis! Je ogen schoten. En dan mis ik je zo. Vraag ik me af hoelang 'mettertijd' nog zal duren. Zo lang moet ik met mezelf palaveren. - “geduld, sodade” - geniet ik van zoveel intensiteit van de laatste maanden, het goede en het verdriet dat er vaak is, dat weet je ook wel.
En toen was mijn vel weer zacht en zuiver, zoals het alleen maar na een hut kan zijn. Dit lijf is een hut... jij bent als de stenen. Roodgloeiend binnenin, verterend. In reine stemming met jou als bourdon.

Geen opmerkingen: