maandag 4 februari 2008

onmogelijk?


Daar is de ruime sneeuwvlakte en een voetenspoor. Schaarse tijden in woestijnen. De hut is koud, het vuur zwak. De mantel met gaten bedekt en de nap lek. Kruimels op een bord met schillen en zwart zaad, ranzig vet, de vuile buitenkant. Daar zijn de klippen te bestrijden, bergen te slechten, ruïnes van eer. Daar is het kader van het mislukte schilderij.

En tevergeefs … er drupt verf naar beneden. Drup, drup. Die ene druppel die begon te glijden, langzaam nu sleept mee, als ratten achter een vanger, het hele tafereel. Het is een leven dat zo niet geleefd moest worden. Het gaat teniet in grijze brij. Een strijd met strakke banden. Ketens, boeien… ball and chain. De nagel tekent vogelvoeten in vacuum rond mijn huid. Ik ben moe. Doodmoe gevochten voor nu. Erotiseren die handel… ja.
Je hebt – weer – gelijk.

Ik tooi me met mijn naaktheid. Waar niets is kom ik thuis in rode geur van wijn en schalen van pistache, onttrek me nu - het kan vandaag - aan cirkelzagen, passers, messen en stenen.
Mijn vorm is mooi. Waarom, waarom verdomme, het snijden, het passend maken? Hoeveel moet ik toegeven voor die ellendige boterham. Ik ga nog liever dood!

Het koor zingt:

Het is niet persoonlijk,
Het is niet persoonlijk sodade.
Er is werkelijk niets persoonlijks in dit al.
Hier heerst slechts vlakte.
Het platte algemene.
De zaag het mes de steen,
zijn louter instrumenten.
Je bent nu aangepast sodade.
Welkom als je wil.
het is niet persoonlijk hier.

Geen opmerkingen: