Posts tonen met het label lezen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lezen. Alle posts tonen

woensdag 7 januari 2009

zaad van toen voor later


Ik breek de zaden open, de monster-lijke koppen de gulzige muil en zwelg het zwelgen; je gaf wat ik niet vroeg en wat reeds vrucht was en vrucht draagt. Zoveel.
Vragen die de keelholte extensief vingeren, ongeduldige planten al groeiend in het zaad dat traag wil barsten, ten einde het inscheuren te voorkomen, het infectieuze effect vermijdend van de zwellende buil van ongeduld.

Ik praat, je weet al lang wat ik zeggen zal, meer nog zelfs. En als je lacht voel ik geen schaamte.
Stukken van je geesten los door mijn geheugen. Ik heb nu messen aan mijn voeten, aan mijn woorden in het landschap, om de afstand tot je te snijden, per minuut te verwerken of per meter, omdat ik je komtnogmettertijd niet verhapstukt krijg.

Hoe lang moet een nek zijn om je kop in de grond te kunnen steken? En hoe klein een luis - in een grote vacht, onvindbaar als ze blijft, maar niet te negeren?

god, mijn vingers kroelen achter je oor. De zachte pels is warm en ik wil niet liever dan er wonen. Je draait je kop onwillig, blaft een kleintje. Ik raak je snor. Dwaalt mijn hand nu onder je kin. Breek-baar word je. Hmmm. Mijn nagels kammen je baard. Je hoofd is warm in mijn schoot. Niets verraadt je. Ik het minst. Deze plek is eeuwig.

'Vertrouwen zal je me' zei je.

(in de reeks god-dog)
en vele andere reeksen

maandag 13 oktober 2008

plooien van de tijd IV


Eerst was er niets.
En toen ik het vastnam en er over wreef, werd het een herinnering.

De maan dus! Was het dat licht dat scheen na het diepe graven? Of fosfor op de steile, vochtige wand, het dalen in boeken, in tijd, alsof dieper méér moet liggen? Als je maar kijkt.

Je opende de luiken, ik werd verblind, zat op de tast te zoeken, terwijl de ziende lachen zou - misschien, een houtsnee kervend.

Je schrijft zoals Bacon schildert en ik maar klauwen in de compactheid van lagen tijd, het samengeperste verleden? Of ik iets vond? Een ezelinnenkaak? Een potscherf of munten voor het veer? Dieper nog, voorbij de slang, voorbij de wortel van de twee Bomen?

Er was Niets, en toen ik het vastnam en determineerde, werd het het begin van een herinnering.

woensdag 8 oktober 2008

plooien van de tijd II


Aan de rand. Op de rand. Ik weet het nu niet meer, maar het was zo groot. De sporen van zand, de duinen, de verlorenheid die ik gebruik als haven. En jij, die ruggenrijdend vervaagt, verdwijnt. Waar ben je dan, geelgebrilde Ngalyod?

Duinen. Eindeloos. En weet je…: zandlichamen - als kluwens - bewegen. Armen, benen, buiken… glijvormen onder de beitel van de wind. Daar: het blauwe licht als de naakte maan haar stralen spreidt over het glooien van de ochtend, het plooien van de tijd.
Of tijd bestaat? In honderdduizend vlaktes en gedachten, stoeiende nomaden? In myriaden sterren, in de melkweg als een autostrade tussen nu, toen en later?

Ingewikkeld.

Als een Tarqi eenzaam op reis. Het schommelen van de kameel, omdat ik nu éénmaal daar wil zijn. Duizelend tussen bulten van overvloed en schaarste in jouw kom van niets. Het eiland waar ik leef hanteert het halveringsprincipe, behalve in uren. Tijd tikt niet weg, maar wordt voortdurend herschikt, naar inhoud, naar ruimte. Zoveel te passen. En nu? Ik weet het nu niet meer.

Een foto en ik peil: hoe zou het voelen, zacht, koud, ruw,… en wat is niet te zien? Het opaal van je gedachten, de chatoyante meanders van je brein, het krocht van je onbewuste? Mijn gedachten herkneden je gezicht, ontvouwen neus en ogen als een binnenkijk. Het is donker in je hoofd. Of je het licht aan wilt steken? Je zwijgt. Nu al vele manen.

Vreemde talen tussen mijn oren, niet meer begrijpen wat ik denk, niet in staat te ontrafelen waar ik me nog bewust van ben, de wipzaag waarmee je me bewerkt tot haveloze splinters. Ik was nooit een puzzelaar. Beelden. Des images…, jij, allesbehalve sinterklaas, jij gloeiende Hongaar bonswaart me zelfs niet meer. Je gooit fragmenten als pepernoten. Het zijn stukken bot, wervels van je levensrug, afgekloven tot een essentie. Hoe terug een lichaam maken met zo weinig skelet? Hoe een Mensch kunnen worden, een hoofdletter mogen schrijven? Ik begreep het zo dat ik ze moest verdienen.

Jij past je aan, gebruikt mijn naam niet meer, het omzeilen… geen repliek op een gestelde vraag, maar antwoorden in tijd en toepasbaarheid. Daar waar het van pas zal komen. Je zal het weten ten gepaste tijd, zo zei je. Onvoorspelbaar, onvoorstelbaar. Boeiend bovendien.

De koopkracht is gedaald, zo blijkt. De rekken waar ik in kijk puilen. Te veel soms om verwerkt te krijgen. Maar zolang de tijd in mijn portefeuille huist, eet ik lezen, zinnen. De woorden die je schrijft.
.

dinsdag 12 februari 2008

foto door het raam VII - insane

In barre lagen van de dag kruip ik koud vol slaap in zoekholen, graafkanaal en warme legers. Ik zoek rust. Papier te over om te nesten. Letters die ik eet. (Natuurlijk eet ik je). En voedsel dat hij stuurt. Veel vandaag. (Mmmmm, de lust, de honger…)

Het zibeline van vroeger heeft zijn glans verloren in de strijd. Het haar valt uit. De dwaze marter verliest zijn sabel. Vingers zoekend strelen en strijken tegen haar. Ik krul me zo onwennig eerst, in zijn geduld, tot 'rustig' maant...

De rust tenslotte laat me slapen als eindelijk ik begrijp en denk en zacht nog tegentrap, net voor de overmanning. Veilig haast. Even, want onrust is nooit ver, ongeacht zijn sterke woord de onrust net te laten.

Kalmpjes voert hij vrachten aan
en ik die ongeletterd aanval,
ram de uren, hoofd vooruit.
Verdrinken moet ik zo wel
meermaals daags.
In ademnood zoek ik
en net voor ik verzuip
de boei grijp die hij gooit.

Hij ook ten einde raad
bij zoveel onvermogen?
Neen, onverstoorbaar haast
is zijn aanwezigheid.
'Twijfel niet, sodade.
Ik ben er wel.'

Ik krom mijn armen en leg mijn hoofd tot rust. Het oor geplooid, in pijn ontwaak ik, grijp het woord, de horens scherp, de wilde kleuren van de beelden. De Sater spreekt en strooit de verf. Het canvas van mijn dagen schittert weer. Aangetast in elk gevoel, de buik ontvankelijk gespannen, duizendvoud sensatie. Ik herleef!

De schittering in de maan die groeit, de chatoyantie van je oog.
Nietsvermoedend denk ik dat je bent, als ik je ’s nachts besluip, bespring en klauwen sla in je magere rug. Ik voel het bot onder mijn nagels kraken.
Je speelt een spel. Zes ogen zijn er twee te veel, maar jij ziet zoveel beter.
Ongeoefend nog laat je mij. Je bent de tijgerheer.
Mmmmmmm, jouw oog is van mahonie.

zondag 13 januari 2008

effecten, zat van lezen


schip dondert achterwaarts in zee. En ik in het kielzog... Ik schuim. Met ogen dicht... laat ik alles fladderen. Elk element bezet een kust. Kust. De Spaanse peper doet pijn, zacht. Ik grom. Dat kan ik. Diep in mijn buik zit het monster. Er groeit vel overal. Om veel te voelen. Het verkleurt. De mast tekent lijnen en zeilen en klimt in mijn want. Ik schop hem soms, maar liefst, liefst laat ik hem komen. Mijn kraaiennest is rijk en open. Mât de cocagne. Ik ben er niet. Ik ben nergens. Waar ik niet ben, ben ik ook. Niet. Ik was gewoon het. En mijn hart klopt. Ach, die pluk haar ja. Maar een handvol, dat was ik niet. Ik was meer... ik was meer armenvol, zeeënvol, ademvol, kreun... verlangen. Een kom. Kom!

Het schip wendt de steven en alle hens aan dek. De Capibari zijn in zicht. Open rotsspleet, diepe geul. Mensenkinderen en al d'anderen. Leeuwen, tijgers, krokodillen. Slang. Grote slang, kom binnen. Weten. Bijten. Kop en staart en h... h... h... dubbel, alles, niets, de twee... negen... negen staarten. Groene ogen. Chatoyant.

Ik voel mijn vleugels gloeien en klapwiek, snak naar adem. Het gif spat. Explosie, duizend kleuren. Een gigantisch schilderij wordt geboren. Ik kijk van onderuit. Perspectief. Hoooh, perspectief. De ladder hangt uit, ik klim het kader binnen en ent me op en op en op. Onontkoombaar. Ik vloei uit. Ik verspreid mezelf daligewijs en glijd naar boven en naar binnen in de buis. Mond, oren, ogen. Spaanse peper. Hatsekidee! Wat is me dat hier allemaal? Caland a po unding in my e aaaaar!

Ik at een koninginnehap. En kijk! Ik ben bezeten. Het gek draait in me rond. Warm. Zo warm, zo heet. Ogen vallen naar beneden. Woorden struik-en sriit . er gaaat eIts een beetje fout hier, der. Derde het lijk de gorend hfut? total nite dus totaal niet. Alles goe. . . prefect in OK, orde. ORde weg geen orden noidig het fgaat wel. reaal, reall re-el- niet ik in teken tijd, echt... dhet dromt samen uuite lkaar. het se gewel dig moiiii daar. Laat me ik leef goed expansi... exponnn . geen bogus hier. een legua min of moeder ka ka ka. bobiseer. Bo bi ka so enz. Zat gelezen. Rook, hebel pfffffft. danke danke... kus. Vlieg. OOOOOooooooh. Merci. k zie goud. halo. licht schfijr lame blin sonder ogen gedoe. Toe. leer leer leer. hmmm het heer. cachée ; lezen, ale letters bekeken, zocht; geef –watr moet ik wettennnn, alles wil ik. waanzin lezen. Gek gek ek. ik ben niet ik niet meer. toch echt. veel. echt recht, welvingen. gewelfd gewolfd. wol vin. veel genaamd enzove... dupke dacht ge. du irrst dich duir errg K F I L Y ;hehe. ik dans . ga ogen dicht. moe; kapot. doodgraag. Reële. Open wijd ruim. Rijpe papaya’s plukken.
Ik lach met al mijn monden. Reken maar!