Posts tonen met het label honger. Alle posts tonen
Posts tonen met het label honger. Alle posts tonen

donderdag 3 september 2009

-/+

Diotima, die zuivere en universele schoonheid waar ze het over heeft...
Ik zit hier de hele tijd aan waspoeder te denken.
En aan nonnen, koortjes en de stralenkrans. Geurig hoor. Ik hoop dat ze allemaal gespiest worden.
Enfin, het zal wel.

Ik zei dat ik de magie niet kwijt wil en niet alles wil weten. Toch blijf ik verder zoeken.
Ik zoek je (Je Naam).

Eros is het kind van Penia en Poros, Ar-moe (what's in a name) en Overvloed.
Liefde is het kind van tekort en teveel. Van... manque en plus de jouir?
Aaargh... Is dat zo? is het zo te bezien?
Dit is voor jou om mee te spelen en ik worstel me een ongeluk hiermee.

Kijk! ik breng je de poot van een izard, een pyreneeëngeit.
[...] getting izard meat as a present is a significant gauge of friendship and esteem, all the more so if you are offered the gigot (the leg), as it is the best cut.
Ze (Nicole Peyrafitte) heeft hem te roosteren gehangen boven een open vuur. Het lezen van hoe ze kookt en over voedsel schrijft doet me aan jou denken, la bonne fourchette, je goede keuken. Ik wou... dat ik bij jou aan tafel mocht. Opnieuw.

(Je Naam), wil je met me praten?
5 woorden? Een foto van jou? 4? 26? Een gedicht? 1? Liefs...
Een klap met de zwarte vlecht... of met je ogen.
Ga je nu wéér zwijgen? Weeral?

Teveel tekort.

zaterdag 18 juli 2009

matador



'Más cornadas da el hambre'

Hoe verhakkeld ik hier lig.
Tauromachie... dances met stieren. Op je horens is mijn bed. Wie geeft wie de dood?
Ooit, als je komt - uit de juiste hoek, net voor je binnendringt - verzamel ik je oren.

Stilte.

Ik heb je
-niet - lief.

dinsdag 12 februari 2008

foto door het raam VII - insane

In barre lagen van de dag kruip ik koud vol slaap in zoekholen, graafkanaal en warme legers. Ik zoek rust. Papier te over om te nesten. Letters die ik eet. (Natuurlijk eet ik je). En voedsel dat hij stuurt. Veel vandaag. (Mmmmm, de lust, de honger…)

Het zibeline van vroeger heeft zijn glans verloren in de strijd. Het haar valt uit. De dwaze marter verliest zijn sabel. Vingers zoekend strelen en strijken tegen haar. Ik krul me zo onwennig eerst, in zijn geduld, tot 'rustig' maant...

De rust tenslotte laat me slapen als eindelijk ik begrijp en denk en zacht nog tegentrap, net voor de overmanning. Veilig haast. Even, want onrust is nooit ver, ongeacht zijn sterke woord de onrust net te laten.

Kalmpjes voert hij vrachten aan
en ik die ongeletterd aanval,
ram de uren, hoofd vooruit.
Verdrinken moet ik zo wel
meermaals daags.
In ademnood zoek ik
en net voor ik verzuip
de boei grijp die hij gooit.

Hij ook ten einde raad
bij zoveel onvermogen?
Neen, onverstoorbaar haast
is zijn aanwezigheid.
'Twijfel niet, sodade.
Ik ben er wel.'

Ik krom mijn armen en leg mijn hoofd tot rust. Het oor geplooid, in pijn ontwaak ik, grijp het woord, de horens scherp, de wilde kleuren van de beelden. De Sater spreekt en strooit de verf. Het canvas van mijn dagen schittert weer. Aangetast in elk gevoel, de buik ontvankelijk gespannen, duizendvoud sensatie. Ik herleef!

De schittering in de maan die groeit, de chatoyantie van je oog.
Nietsvermoedend denk ik dat je bent, als ik je ’s nachts besluip, bespring en klauwen sla in je magere rug. Ik voel het bot onder mijn nagels kraken.
Je speelt een spel. Zes ogen zijn er twee te veel, maar jij ziet zoveel beter.
Ongeoefend nog laat je mij. Je bent de tijgerheer.
Mmmmmmm, jouw oog is van mahonie.

maandag 11 februari 2008

foto door het raam VI - wassende maan


Middernacht nog niet. En nog niet. Oók niet. Je laat me in droge streken, dorstig huilen naar de maan en vol honger in de leegte. Je zou er zijn, je bent er. Waar? De nevel geeft niet eens je contouren prijs. De rook verspreid. Je geurt. Ik adem je en ruik, dool op dorre grond en schraap het land op zoek naar water. Een hand. Een nap, een glas misschien. In stukken breekt de dagen. Hapklaar, te zwaar toch zonder je te weten. In slaap huist plat vergeten. Ook slaap is me niet gegeven. Alleen het missen.

De maan wast helderscherp als de schubben zilver… was ik en je was, waar ben je trouwens, was je (er) ook. Je bent er. Ik weet het en hoe vaak moet ik dit herhalen om het niet te vergeten. Als ik de maan aanschouw vermoed ik dat je dezelfde ziet. Ergens. Dat je aan me denken zou is haast onmogelijk, zoals ik rust als kleinste stof in de tuin van je peinzen. Stof dat waait en stuift maar telkens liggen gaat onder je gelezen woorden en kruipt naar zoeken denken weten, toch verbaasd bij jou te zien en kijken ongewoon en ongewillig plooiend zoals ik niet dacht plooien te kunnen, onwillig ja.

Je blaast en ik verspreid maar waar het licht toevallig schijnt daar zie je me misschien. Of niet. Ik kijk je aan nu ik kan: je beeld van beeld van beeld reflectie. Zo functioneel die overdracht en wat? Wat doel je nu? Wat is je aim?
Ik kijk naar je, de man, de maan.

zondag 16 december 2007

chiée III

Het land strekt zich uit aan mijn voeten. Mijn zolen zijn gekorst en hard. Ik loop over straten vol licht en muziek. Onwezenlijk slechts ben ik. De kleuren lopen door elkaar op mijn vel. Het is koud, het deert me niet. Ik sta en loop rechtop. Niets ketent me. Niets belet me om me tussen het volk te begeven. Een mens rent naar me toe en bedekt me met een jas. Ik bedank en lach. Ik zwem. Ik snijd, ik klief de kudde. De massa splijt. Een kind komt kijken en lacht. Het begrijpt maar zal spoedig niet meer begrijpen, want begrijpen wordt ons afgeleerd. Zijn ouder (m/v) roept en zegt: "Je mag niet zo staren".

Ik ben de vreemdeling
Ik ben de bedelares
Ik ben de hersenverlamde spast
Ik ben de dansende gek
Ik ben de rolstoelmens
Ik ben de onaangepaste
Ik ben de vrouw, de man, het kind
Ik ben de slang, de aap, de olifant
Ik ben de blinde, de lamme, de dove
Ik ben de naakte, de blote
Is het nodig me te bepalen aan de hand van geëigende labels? Kijk ánders, verdomme dan toch!
Iedereen wijst: "Kijk!" Iedereen wijst maar durft niet kijken. Er rollen kinderkoppen door de straat. Dát is bekijkenswaard. Er rollen dode mensen, er rolt leegte, banaliteit. Er rolt, er groeit, er walst een naamloze kudde, temidden van onecht licht, koopdwang, molensteenmuziek en conformeren.

Ik ben de tegenpool op B=mH en stoot iedereen weg. Eenzaamheid wordt ruimte.

"Laat me met rust, allemaal!
Alleen jij, authentieke mens, gek in de woestijn, jij die jaspis schept met handen van mahonie, vensters van onbestemd groen bruin, onbestemd, jij herrieschopper, jij mag dichter komen."

"Ik heb honger. Voed me!"
Ik ben geen hond. Ik eet met mijn handen, mijn ogen, mijn hersens.
"Kook voor me, uit de staart die achter je sleept... ik eet je woordelijk, gedachtelijk, letterlijk. Ik eet je zonder saus. Je ben 'ge-zond-en'."

Geef me asiel!