Je komt binnen met die blik en zet je neer. Ik wrijf je rug tot boven aan je nek, waar je vel een prop van littekenweefsel is. Je draagt zoals steeds een pak en beweert dat het met een aortareparatie in orde komt, moèt komen. In mijn boodschappentas verkommert het gebakje, dat met slagroom, waar ik al zo lang naar smacht. Of je de hond nog uitlaat, is de vraag, en hoewel het niet mogelijk is, je kan gewoon niet meer, neem je het touw. Wat later sta je in de badkamer, uitgekleed. Je haalt het niet. Je haalt de wc niet, je haalt de lavabo niet. Je spuugt alles onder en terwijl je ineenzakt, ontdaan van wat je rechthield, met die onhoorbare stem van 'dit kan toch niet' kom ik bovendien te laat om je op het toilet te helpen. Niets blijft van je over, alleen het witte lichaam in mijn armen. 'Het is niet erg', blijf ik herhalen. We houden elkaar als boeksteunen zittend.
Ik word weggehaald.
Elke geur is afwezig.
dinsdag 24 februari 2009
geurloos
Labels:
geurvlag,
gvd,
hebben of zijn,
herinneringen aan,
homo sacer,
hond,
k - s,
leegte,
metafoor,
metoniem,
querido hermano,
rook,
teef,
territoriumafbakening
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
8 opmerkingen:
Zolang er die band is. Een band is.
(for.drons)
Vreemde reactie.
(Beleefd blijven, sodade. Niet beginnen bijten.)
Ja. Soms kan ik vreemd uit die ene hoek komen. Of misschien eerder bevreemdend.
Fersing
Ik vrees dat het woord vreemd verkeerd gekozen is, maar goed...
Ik vond het een rot-reactie.
Death never happens to me, never to my self. Death arrives as a veiled intruder, disguised as long-range military or police operations, televised terrorist acts, a virtual event, or as a “surgical strike". When it happens closer to home, death is understood, again, not on its own terms, but it occurs in sanitary conditions, as the mere cessation of life, the failure or limit of medical and political technologies whose principal task is to keep the living alive. People are dying everywhere, and yet death is absent; it is more correct to say, with Heidegger, that people “perish,” rather than die (this describes the “death” of nonhuman animals). In our culture, death is filtered through a rhetoric of life, controlled and sanctioned by secularized biopolitical and medical regimes.
Thanatopolitics, S. Murray
Dood als wat het is. Geen band, geen geur, niets. Een confrontatie met het Reële. Dood, aanwezig - en zeer nabij.
Graag. Ik denk graag in termen van
La mort sauvage : de dood an sich die ressorteert onder het Reële, nooit afdoende gesymboliseerd zal kunnen worden en derhalve beangstigt
en de getemde dood : de gesubjectiveerde dood die zich laat inschrijven in een sociale band. De dood van beschreven vlees, ingebed in een verhaal. Deze dood is (al dan niet aan handen en voeten) gebonden en stinkt.
Zo denk ik. Graag.
(moduk)
die derhalve beangstigt...
Dat 'derhalve', vind je dat per se?
Angst, van zodra het reële opduikt in het onnoembare (en/of vooralsnog onbenoemde) gat in het symbolische. Mijn gedacht.
(ovismon)
Een reactie posten