Posts tonen met het label dromen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label dromen. Alle posts tonen

woensdag 20 mei 2009

dingetje

Vannacht was je dood en ik maakte de oefening. Binnen zat aan tafel de vierschaar naar kunstjes te kijken. De ruimte was groot en ook de verwachting. Achter een struik met bloemen joelde ik als een geest, maar niemand merkte me. Iedereen zat binnen. Buiten was ik, alleen. Op het bospad kwam plots een hond achter me aangelopen, hij snuffelde aan me en bleef me volgen. Ik draaide me om en aaide hem door zijn zwarte, volle vacht. Het haar op zijn hoofd tussen zijn oren was zacht. Een wildeman stapte uit de bosrand naar me toe. De hond was van hem. Hij zei dat het niet gewoon was die hond zo te kunnen strelen als ik deed.
Hij liet in het midden of het aan mij lag of aan het feit dat het beest naar hem luisterde.


Zo is het dikwijls.

Je weet het niet.


(Tsss, er smaakt afwasproduct door in de courgettesoep - een slecht gespoelde kom - terwijl de buren in stereo al de hele ochtend kloppen en boren. Wie zegt dat vrouwen synchroniseren met hun maandstonden...? - het getimmer gaat na een poos gelijk op. Telkens drie maal, dan een pauze, waarna ik ontstemd de inhoud van mijn opgeschrikte gestel weer schik, even later volledig in de war gestuurd door het gedaver van de perseuse.
Ik besluit het dan maar schuinweg aan te kijken tot het geïntimideerd naar de achtergrond verdwijnt - het hondse perspectief.)
De halstarrigheid waarmee je jezelf indertijd beschreef - de hond, het gat, het Ding... - is nu mijn deel. Hoe groter het obstakel, hoe veelbelovender het... zo schreef je.
Ik lees je op-nieuw, anders nu en ook als toen.

De hond die aan me kwam snuffelen... ach, die hond - dat is uitgemaakte zaak?- dat was jij. Met of zonder vlechten.
En het objet petit a?

Hm, weet je nog - ík weet het nog - dat ik hels ging zoeken wat het betekende? Niets wist ik. Ik kende niets van de terminologie die je gebruikte. En in al mijn naïviteit zei ik: een kleinood. En net zoals l'objet petit a ergens voor stond, deed het kleinood dat ook.
Of het zo was is niet zeker, maar je leek gecharmeerd en nam aan wat ik schreef.
Later, een hele poos later had je het over het agalma dat Alcibiades als een verborgen object bij Socrates vermoedde...
En ik zag jou, als een schatkamer vol...

Ik dwaal ver af. En niet. Ook dat, ook daar ga ik naar terug. Ook dat wordt ànders herlezen. Soms vraag ik me af of dit allemaal wel de bedoeling was - dat ik zou begrijpen wat je zei.
(Vorige week las ik in de krant het verhaal van de oudste vrouw ter wereld. Als trots van haar land, vond de staat het niet langer kunnen dat ze in een armtierige keet woonde en ze werd verhuisd naar een appartement. Daar gleed ze jammerlijk uit op de badkamervloer, afschuwelijk, ze overleed.
Wat gebeurde er nadat je mij verplaatste?
Het zal vast een naam hebben - dit fenomeen - maar jammerlijk was het allerminst!)
Ik dwaal ver af. En niet. Ook dat, ook daar ga ik naar terug. Ook dat wordt ànders herlezen. Soms vraag ik me af of dit allemaal wel de bedoeling was - dat ik zou begrijpen wat je zei.
Dat ik het na maanden en later na jaren pas misschien zou inzien, dat je me voorzag, zoals ik voordien al schreef:
van zaad voor later - al wat je me gaf, dat nog moet rijpen.

Gelukkige verjaardag!


hoofdstuk 7, 8 & 9, § 11, 10 & 5, pag. 22, 20, 20

(in de reeks god-dog)
(l'amour en plus)
en vele andere reeksen

dinsdag 29 januari 2008

foto door het raam


Het is nacht, sterren, kou en nevel. Op de houten stoel zit het. Wit, doorzichtig haast, geombrageerd door wolken voor de maan. Stil. Aanwezig in de open plek die daar was. Het past in de contouren van die leegte, als een dwaallicht neergestreken in een verre tuin. De veren handen rusteloos over microlandschap, kuiltjes, putjes, welvingen, de kruin, het kruis tussen mond en geslacht en over de houten armleuningen. Hout. Het verhout (zich), zacht. Zo stil dat het blijven zitten mag.

Wacht. Een deur gaat open. Geur. Een achteloze hand steunt even. Stilte. Inhaleren. Rust. Nacht. De raven zwart. Het hard... hardt...hart… (klopt. Nu. Nu. Nu. Nu…stil maar!). Het blijft roerloos in présence. Ongenaakbaar haast, doch even krimpt het hout, waarmee het vereenzelvigd is als een genster valt en bijt, en zucht onmerkbaar voor de hand die het brandmerk wrijft. Donker gaat ze terug naar binnen, samen met de eigenaar, en door het venster kijkt het de Ander achterna, blijft het kijken, registreert:

Benen die zich verhaken, bladerende vingers, ogen vliegend, vleiend, vloekend, zoekend op papier, die zich vermaken. Een dichter? Een filosoof? Frans? Spaans? Van deze of van vorige eeuw? Ernstig? Mooi? Grappig? Spits? Geladen? Een uitspraak, een woordspeling, een zinswending, een concept?

En achter het raam groeit uit de ogen, de handen, de verstrengelde benen, als uit marmer gehouwen of op doek gezet met snij-precisie van een scalpel, een tekst.

Het kijkt toe en ziet verschijnen. Woord na woord, gekozen, gewogen. Vreemd: apart betekenen ze quasi niets en dáár ontstaat warempel toch… een uniek verhaal. Alsof de tekens doordrenkt zijn met zijn eigen bloed, de tekst ontstaat als door osmose met de vingertoppen, een rechte weg tussen gedachten en motoriek zo lijkt… Hoe simpel het klinkt. Hoe waanzinnig. Hoe waanzinnig mooi haast zelfs.

Het blijft waar het is, kijkt van buiten naar binnen met ogen die fotograferen. Beeld na beeld, een film wordt gecreëerd. Een prent voor besloten kring.

Het is van een droomsubstantie, het is de stoel, het is de tuin, het is het pad, de steen, het hout. Het is het hout. En als hij weer met zacht gesleep het pad met voeten treedt, de stoel inneemt en rookt, de stilte aanweziger maakt met de draden van zijn gepeins (hoe graag zou het in dat hoofd willen kruipen en de gedachten betasten, proeven zelfs met al de smaak voorhanden, de gulzigheid en de vreugde, het vieze gezicht bij een of ander…) dan denkt het, onder de warme plek waar het alleen de schittering van ogen ontwaart, het oplichten van de sigaar die weldra wordt gedoofd, de onderhuidse tekens in gedachten: “Doof mijn vel met vuur.”

Wacht, de gloeiing van de asse… kleurt het wit van het.
Een vreemde scarificatie… niet grijs maar een roos op vlees.
Oneiromantie op … droomsubstantie.