Posts tonen met het label badiou. Alle posts tonen
Posts tonen met het label badiou. Alle posts tonen

zondag 7 augustus 2011

XIV - encore idéalement...

sed id neque feci adhuc nec mihi tamen, ne faciam, interdictum puto. locos quidem quosdam, si videbitur, transferam, et maxime ab iis, quos modo nominavi, cum inciderit, ut id apte fieri possit, ut ab Homero Ennius, Afranius a Menandro solet. Nec vero, ut noster Lucilius, recusabo, quo minus omnes mea legant. utinam esset ille Persius, Scipio vero et Rutilius multo etiam magis

Schrikreacties modificeren door een uitgebreidere kennis van kippenvlees bleek een mogelijk pad waar hazen niet terug van hadden. Professionele standaarden voor de beroepspraktijk van haanhouderij zullen algemene misvattingen daaromtrent kunnen vermijden evenals een angstwekkende spelbepalende openingszet. De shah is mat. Een uitgebreid rundgenologisch onderzoek van chaoslijnen is aan de orde teneinde het voeren van effectieve biopolitiek. Vlees en niets dan vlees zal Sade garen, heroïsch vormgegeven door het herrijzen van onverwoestbare lichamen, in hun totale vervangbaarheid. Haken en ogen geserveerd op een bed van messen temidden van de kookgeur van buren. Raadplegen we de slachtersgids voor welopgevoed vlees en zijn beste onderdelen om door correct gebruik van catalytische methodes tot een aanvaardbaar resultaat te komen voor een genormaliseerde integrale tafel. (afdeling droge kost, in de grote schappen der nonsensicaliteraria want de schrijver is een dief).
Achter de grijze stadsgordel klokt het geluid van een trein als een anale parelketting tevoorschijn. Ik lees rouwbetuigingen vol ongeloof vol ongeloof. De Marxist kondigt aan zwevend aanwezig te zijn, in geest. Niets is nog wat het lijkt. In het publieke belang dient de dood gekaderd, hij schrijdt op de loper en met sleutelbenen. En jij staat met ontbloot bovenlichaam - kwijl - te kijk. Het water spat waar het gesneden wordt. De jaren dertig, lang voorbij, een andere eeuw, ook door de zon belicht. De staat waarin we waren identiek. Ver zijn drie let-ters met een ongewone maat. Een mariachi-band marcheert voor tranen uit. Mechanische vlinders en experimentele benaderingen ten spijt... mis ik je. Eenzame jager met een spoor van wild, zelf sauf-age, vaart een dodenscheepje van schaamluis af in kielzog van creatief gebaar. De zandwallen persen de dijk af, ontzijpelen doet niets meer



hoofdstuk 7-10
hoofdstuk 11, § 7, p. 5-7
in everything's not allright

vrijdag 11 februari 2011

evenement



duizend-koppigals het volk éénwezen wordtgeen kudde maarAntigone en heel de wereldals een koor metbrakke mond zingtén dirigeertals de ontblote kroonhoudt aan zijnsymbool

als
dan
en wordt

het dichten aan de dichters





hoofdstuk 7 & 8
hoofdstuk 11& 1,2

donderdag 3 februari 2011

Lob der Dialektik

Lob der Dialektik

Das Unrecht geht heute einher mit sicherem Schritt.
Die Unterdrücker richten sich ein auf zehntausend Jahre.
Die Gewalt versichert: So, wie es ist, bleibt es.
Keine Stimme ertönt außer der Stimme der Herrschenden.
Und auf den Märkten sagt die Ausbeutung laut: Jetzt beginne ich erst.

Aber von den Unterdrückten sagen viele jetzt:
Was wir wollen, geht niemals.

Wer noch lebt, sage nicht: niemals!
Das Sichere ist nicht sicher.
So, wie es ist, bleibt es nicht.
Wenn die Herrschenden gesprochen haben
Werden die Beherrschten sprechen.
Wer wagt zu sagen: niemals?
An wem liegt es, wenn die Unterdrückung bleibt? An uns.
An wem liegt es, wenn sie zerbrochen wird? Ebenfalls an uns.
Wer verloren ist, kämpfe!
Wer seine Lage erkannt hat, wie soll der aufzuhalten sein?
Denn die Besiegten von heute sind die Sieger von morgen

Und aus Niemals wird: Heute noch!

Bertold Brecht

zondag 19 juli 2009

als de hondsroos bloeit


Liefde is een bijproduct...
ik vlij mijn kop over mijn poten en hef de staart naar een afwezige maan.
Staren naar... Oh Koning van de Vliegen, god met borsten die niet spreekt. Ben je leeg? Ben je moe?
'Om hoeren geven we (niet) noch om het paard.'

Zo slaan je Sporen ongenadig diep in dijen. Een burger - verontwaardigd - ki(c)kt en ik, de hond, de teef van dienst, ontbloot gegromd mijn tanden: 'Wee, die naar mijn meester vliegt!' [...] de handen van de onverlaat doen zakken, zo dan ook zijn heet gemoed.
Kruiselings weerom plooi ik mijn onderdanen, kijk af en toe omhoog - met die ene wenkbrauw, dat ene oog - zoals een hond dat doet.

Je hand valt langs je stoel. Moe en stijf van werken. Ik lik ze tot gevoel.
En jij die alles open laat... je... laat me toe.


Graag (willen) zien,

het is te puur, te levend, te dodelijk, hoe dit vanzelf zich schrijft,
opnieuw
opnieuw
opnieuw
...

donderdag 14 mei 2009

l'infinito

Adembenemend.
Ik ga door je teksten en denk aan wandelingen van weleer: de stenen die ik verzamelde en langer nog geleden armen vol bloemen.
Zo is het ànders nog. Zo is het nog steeds. De zinnelijkheid die als hars uit je woorden glijdt, discreet voor wie niet leest.

Het kost me moeite om wat je schrijft te relateren aan waarover je schrijft. Alsof je onder een steen, onder de bast van een eik, of achtergehouden tussen je eigen vingers, een sleutel verbergt. Ik wrik je hand soms open en steek de baard in het slot. Hmm.

Wat is je doel, vraagt men me. Ik weet het pas als het gevonden is. Retroactief wordt het steeds weer duidelijk, zoals toen je me zei: "Als het zover is zal je het je herinneren, breek er nu je hoofd niet over als je het nog niet begrijpt". Zo relativerend.

Leopardi, L'infinito, daar zit ik nu, daar ben ik nu bezig, na de hors-place /exstase daar beland. Alles heeft zin wat je daar schreef. Ik zal wellicht nooit weten of de betekenis die ik er aan-hecht dezelfde is als die van jou, of ik ze benader...? (Grappig hoe het verschil tussen betekenaar en betekenis duidelijker wordt via het werkwoord hechten aan. Grappig ook dat ik je - pfff, niet zo gek lang geleden - nog vroeg: een betekenaar, wat is dat?)
Weergaloos hoe jouw benadering verschilt. Anders dan een gewone bespreking die ouderwets voorverteert.

Er zit nu - op dit moment, en ik kan het niet eens goed plaatsen - naast oneindig, ja oneindig verdriet, genot in wat ik doe. Alleen de zucht, hoger dan de hoogste spanning, toch - blijft. Buitengrenzelijk genot. Ik lijk vandaag iets geduldiger.

Ik wil niet dat je sterft in me.



Deze afgelegen heuvel is mij altijd dierbaar geweest,
Net als deze haag, die de verre einder
Grotendeels aan het zicht onttrekt.
Maar, wanneer ik hier zit en rondblik,
Verwijlt mijn geest in de onbegrensde ruimte
Áchter de horizon,
Waar een stilte heerst, zo onaards, en een rust, zo diep,
Dat het mij haast angstig te moede wordt.
En vergelijk ik de stem van de wind,
Die ik hoor ruisen door het struikgewas om mij heen,
Met die oneindige stilte,
Dan gaan mijn gedachten uit naar het eeuwige,
Naar voorbije tijden en
Naar de werkelijkheid van vandaag
Met de geluiden die daarbij horen.
Zo kan in deze onmetelijkheid mijn denken ten onder gaan:
Ik geniet ervan schipbreuk te lijden op deze zee.

Giacomo Leopardi (1798 - 1837)


(Je naam),
Nooit sta ik verder dan aan het begin.
De reis is altijd nog ver.

(of om het met jouw woorden te proberen:
"Maar dan niet allemaal ineens, want wellicht is daar nog heel wat werk aan.
Ik probeer het dan maar eerst eens met die eerste lading.")


hoofdstuk 7 & 8, § 10, pag. 18

(in de reeks god-dog)
(l'amour en plus)
en vele andere reeksen

maandag 27 april 2009

onverdachte pastorale?


............. niets

Niets willen...
'goe bezig' zei je.

Ook dat ik altijd alles willen moest.

(De naam), ik lig overhoop. Le Maître komt niet. Ik krijg het niet voor elkaar. Je verzekerde me dat ik er geen potje van maak. En ik blijf je geloven, alleen weet ik niet hoe ik die chaos waar ik in zit, de shit, de zaligheid (af en toe), kan noemen, kan vastpakken.


............. titel

Ik weet ook niet waarom ik de titel van de vorige compilatie minstens 3x veranderde. De eerste was: de illegaal, de hond, de sacer..., de andere weet ik niet meer.

Het blijft een credo, wat ik schrijf, of het nu geloven of overtuigd-zijn-van is.
Geloven via de Ander...?

Misschien moet ik het terug veranderen. Hond... zegt voor mij ook veel.
Misschien heb ik wel tien titels en slechts één geloof.

Ik moet hierover nadenken .


............. nadenken? Eén seconde dan.

Dat nadenken blijkt rap gebeurd.
Joh. 20:29 als toevoegsel voldoet.
Gotfer, het is zo moeilijk (niet)!


............. B. en de waarheid enzo (zoeken en vinden?)

Hoe universele zaken net niet zijn wat meestal als dusdanig voorgeschoteld wordt.
Opnieuw: mensenrechten bijvoorbeeld. Religie, raciale, seksuele items. Allez, minderheden dan maar (pfff). Democratie. Dat het om lege termen gaat.
Zogenaamde 'gelijkheid' die onderworpen wordt aan categorieën. En dat P. daar helemaal tegen in gaat. Dat hij dat zeer zuiver hanteert. Geen enkele rechtscategorie (geslacht, nationaliteit enz.) verleent identiteit aan het subject.

Waarheid: overtuiging, liefde en hoop.
Hoe waarheid (oh ja) zo geweldig wordt. Geweld ook is. Hoe ze zich onttrekt aan geldende opinies. Waarheid, een proces enz. enz
Flauwe afkooksels: geloof, liefdadigheid... inhalig door de kerk toegeëigend.

Dat wat ik als waarheid zie. Dat wat gebeurde, waar ik in geloof, wat ik trouw blijf.

Hoe komt het dat wat slechts door een groep wordt gedeeld als universeel wordt gezien? Welk mechanisme? Is dat omdat je iets van jezelf/ je eigen achtergrond dermate uitvergroot dat het méér dekt dan je zelf/ je eigen achtergrond? Is het eigenlijk dan ook het tegengestelde, niet dat het uitvergroot, maar dat het alles dermate verkleint, in een kortzichtigheid?


............. Je helderheid - heerlijke mens

Oh ja, je kon jezelf als obscuur beschrijven. Dat helderheid absoluut niet je sterke kant zou zijn. Ho maar: iets begrijpelijk uitleggen...?!
Hoe komt het dan dat ik je op de bladspiegel gereflecteerd zie? Ik lees en overal valt op hoe uitgekristalliseerd je me dit al zei, zo lang geleden. Ik lees en het is alsof het zich ontrolt, alsof een kern gewoon openspringt:
Agape op zijn ware kracht. Het onderscheid tussen Joden en Grieken, hun denken (heb ik je vaak gevraagd en je gaf). Hoe de evangelies hocuspocus uitkramen - charlatanerie zoals je het noemde - en P's werk activisme. Een mil!tant. De datering van de evangelieën. Ik zocht. Ik vond zoveel tegenstrijdigheid en jij ging van: tiens (maar niet op de verbaasde manier. Wel: zou je daar geen conclusie uit kunnen trekken).
Hier en nu vind ik precies wat je zei.
Ik ben verbaasd. Ik zal altijd verbaasd over je zijn. En blij. Dat je er bent, ook al ben je er niet.
Ik kom je zo vaak en intens tegen.

In deze uitspraak dan: Geen machtsvertoon, geen voorbeeldig leven, dat al is van geen belang. Wel waartoe een overtuiging in staat is.
Ik ben overtuigd. Dat weet je.


............. van al wie met P. bezig is gaat het bloed gaat sneller stromen

Verschillen en particulariteiten zijn het allergewoonste wat er is. Alleen dat wat deze verschillen overstijgt en doorkruist en zo iedereen gelijkelijk aangaat vormt een uitzondering op dit doodgewone.

Dat komt mooi tot uiting als hij schrijft dat P. Jood was met de Joden en Griek met de Grieken zonder dat dit afbreuk deed aan de subjectieve waarheid.

(De naam), ik vind het een geweldig boek. Ik was aan het zoeken: hoe dit gevoel omschrijven. Het enthousiasme dat het losweekt.
Jij zei toen: al wie met P. bezig is zijn bloed gaat sneller stromen.
Het bloed stroomt sneller, (De naam).
Het hart klopt (...)


............. Pasolini: stampede in mijn lijf

Alleen nu al door het opduiken van Pasolini hier.
Door wat het oproept, losmaakt aan samengebalde herinneringen. Aan toen. Aan vorig jaar, toen je hem noemde. Filosoof.
Ik, niets w/ist/eet ik.
Zoeken, vinden, lezen, bekijken, vertalen enzovoort.
En geraakt zijn. Geraakt worden.

Ook door het gedicht die nacht. Ik hoefde niet te zoeken, ik kreeg het.

Pastorale de Narcisse

Je crois en Dieu le Père,

le Fils et le Saint Esprit,
je crois dans les tendres
lèvres et dans les mains dures.
Je crois dans l’Eglise

et dans les gosses de quatorze ans
qui se masturbent en riantsur les rives du Tagliamento:
là où ses voyages n’ont jamais conduit saint Paul.


Je ne crois pas en Dieu le Père,
ni dans le Fils ni dans le Saint Esprit,
je ne crois pas dans les tendres lèvres
ni dans les mains dures.

Je ne crois pas dans l’Eglise
ni dans les gosses de quatorze ans
qui, bien que manoeuvres, ont l’air
d’étudiants, et vice versa:

ils sont méchants et sérieux comme le veut saint Paul.

Christ et les cloches

ont abandonné les campagnes

à leurs venins.

La Parole enfuie,

le Livre est resté.

Les hommes et leurs enfants le lisent

avec le sentiment d’être libres

et pleins d’allégresse,

dans le monde réduit à une grande Eglise grise.


Pier Paolo Pasolini

............. Discoursen - Vier? O zo!

Ja, daar dus:
Het joodse, het griekse, het christelijke...
Het mystieke

Ik begin nu moe te worden. Het is ook koud hierbinnen. Ga met warme kruik in bed nog wat leven.
Morgen opzoeken: wat jij over de vier discoursen ook weer schreef en hoe het zit met Hegel, die zei dat er bij driedelige dialectiek een vierde term verondersteld wordt.

Het is nog vroeg.
Ik ben niet helemaal lekker de laatste week.


............. mooi

waaw
jullie krijgen morgen 26°
wat fijn


............. Pastorale

Ik krijg het idee niet goed uitgewerkt. Toen ik voorbije week dat stuk bij B. las en terugdacht aan het gedicht, kreeg ik dit beeld. Ongeveer. Pfff, idee dus. Beeld is iets anders.
Maar goed, ik kan het niet beter dan dit. Misschien dat ik later nog een poging doe, op een andere manier.
Het moest in ieder geval een jongen/man zijn vanuit deze hoek, die op de plaats van zijn geslacht een kerk heeft staan.

Verdomme. Jij zou dit perfect schilderen. Ik zou het schilderij bezien. Ik zou weten dat het van jou was.
Klote ook, waar ben je?


hoofdstuk 9, § 4, pag. 23

dinsdag 21 april 2009

h'art & politics


Description without place...