Posts tonen met het label sade enz.. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sade enz.. Alle posts tonen

zondag 19 juli 2009

als de hondsroos bloeit


Liefde is een bijproduct...
ik vlij mijn kop over mijn poten en hef de staart naar een afwezige maan.
Staren naar... Oh Koning van de Vliegen, god met borsten die niet spreekt. Ben je leeg? Ben je moe?
'Om hoeren geven we (niet) noch om het paard.'

Zo slaan je Sporen ongenadig diep in dijen. Een burger - verontwaardigd - ki(c)kt en ik, de hond, de teef van dienst, ontbloot gegromd mijn tanden: 'Wee, die naar mijn meester vliegt!' [...] de handen van de onverlaat doen zakken, zo dan ook zijn heet gemoed.
Kruiselings weerom plooi ik mijn onderdanen, kijk af en toe omhoog - met die ene wenkbrauw, dat ene oog - zoals een hond dat doet.

Je hand valt langs je stoel. Moe en stijf van werken. Ik lik ze tot gevoel.
En jij die alles open laat... je... laat me toe.


Graag (willen) zien,

het is te puur, te levend, te dodelijk, hoe dit vanzelf zich schrijft,
opnieuw
opnieuw
opnieuw
...

dinsdag 15 juli 2008

spagaat


Palmboter op een huid als
glimmend gepoetste medailles
de tepels, het zand, de
zuigkracht van leven
een verzoek bedrijven – liefde is niet!
(niet dus houden van… maar zijn -
een injectie, een lijf, een ding)
vertrekpunt is eindpunt
waar één van beiden?

Nu je het jammervlees van mijn dijen
niet langer bekijkt
de grand écart voor niets
nochtans je voet tussen de deur
je hoofd,
want waar ik het huis wil sluiten
houd jij alles open…
ondanks
je granieten rand van zwijgen.

Een horizon vol gekeel-
de varkens
de schreeuw o de schreeuw
komisch zonder geluid
cradle-to-cradle
de augiasstal ontruimd…

Je ontbreekt me
zolang je geen woorden geeft
Naai me dicht en ga!
Of blijf!