woensdag 23 januari 2008

werktekst

Het draalt vandaag, wil niet komen spelen. Ligt te lezen, zonder licht alstublieft en met de ogen toe. Een boterham, heeft het gebedeld. Schrijven ja, dat moet het doen.

sodade schrijft niet meer! Een verzekeringskwestie, bleek: te veel dubbele bodems. Iemand dreigde erdoor te zakken. Dat met dat zwartje… was erover. Huh. Ach. De mal en pis… hier. Tja! Liplap!
Er is wellicht slechts één die min of meer kan volgen hier. En dan nog... hoe kunnen we elkaar volgen? Dat is een tegenspraak.

Het droomt van bloemen in elke holte, rode bloemen, dode bloemen, besmeurd met gruis en tekent cirkels in de lucht, staart naar binnen. Het wil muziek, gaat met mijn lichaam aan de haal. Zo sta ik nu te kijken terwijl de armen stijgen en dalen en vormen beschrijven, grillige figuren en onbestemde inhoud, niets neemt plaats in. sodade allerminst. Ze is niet, elle n’existe pas of plus – vinger tegen het hoofd, nadenken of tikken, want plus is meer, ze weet het. Tamelijk on-Cartesiaans of zo: ze denkt en toch is ze niet, niet te rijmen. Denkt ze wel? Het draait met de snelheid van een tol, de benen ietsietsiets gespreid, een kleine o tussen de knieën en verder open, dicht, open, dicht nauwelijks te detecteren. In het bos, de dryade…

Er loopt een experiment naast sodade en soms raken ze elkaar, het kan dat zien. Het kan niet schrijven als ik , want het is geen ik, heeft geen ik. Het is al bijzonder dat het schrijft en leest. Een toegeving als het ware. Mmm, draai nog een rondje.

Het doet raar vandaag, blijft liggen terwijl ik werk. Maar straks binnen een uur of zo probeer ik het te wekken. (edit: mislukte poging wordt later hernomen. Klein kamertje, grote rode bal en dito ladder. Licht, spiegel, douche, wc… arbeidsvreugde alom… ben je nog wel wijs? Pfff, wat zou dat? Vergeet ik de deur misschien te sluiten?) Die met de ondergrootste kop komt binnen: je hébt het! staat ze te krijsen terwijl er snot verzamelt in de zakken onder haar ogen. Ik plooi mijn aangezicht tot zekere mate van communicatie en schuif daardoor net in de usb-poort die de maatschappij me voorlopig biedt. De verbinding is nauwelijks compatibel. Ach zie ik een vonkje? Een instabiliteit? Onderhouden, dat! Ik hoop op recrudescentie. Tegenover haar… wil ik met plezier Carthaagse trouw plegen. Oh yeah. We beginnen het kruisteken toch met… in de Naam van… enzoverder.
Ga ik op mijn knieën liggen? Neen! Dankbaar? Neen, het is zoals het is: netto 600€ minder. Laten we over iets dergelijks niet ergoteren. Dat zou te veel van te weinig zijn.

Ik twijn mijn leven tot een lasso - de lus voldoet aan het einde van de rit - en proef de nieuwe wijn, die jaren verborgen, nu mijn drank is geworden. Zijn smaak is geweldig en verslavend. Note to self: geniet nooit met mate!

Extase als het naast me staat en tegelijk erdoor bezeten. Misschien als het overneemt dat ik dan weg kan treden in zaligheid? Het kan gevaarlijk wezen, legt koorden rond mijn nek – laat mijn handen trekken, het doet mijn voet de gas in duwen, hard, harder, hardest....en terwijl laat het me waanzinnig lachen, roepen, gesticuleren op de weg, mijn longen openzetten, en kijken als een gek. Lyssa in mijn lijf maakt me koortsig. Ik kijk door een andere opening naar buiten. Migraine, waar het oog ontsluit.

Ze zeggen: rijd voorzichtig, ik antwoord steevast neen! Er zijn er die over engelen beginnen te praten en dan kijk ik dwaas. Of over de hemel. Het neemt dan soms wel over en lacht onbedaarlijk, maar toch is het sodade met een streng gezicht die meestal dit soort baarlijke nonsens bij het afval gooit. Ongesorteerd, want die orde telt daar niet.

Het Grote Vilbeluik… Dat is waar we uiteindelijk belanden! En alle inspanningen van activisten ten spijt, ook na de grote breuk vermag het lichaam… lees wel… het lichaam , niet de geest, ziel of wat men denkt dat er óók nog is, het helemaal de aarde nog verder te vervuilen. In al mijn essentie ben ik lichaam en word ik tot lichaam herleid.

En vandaar uit tot… rook. Het begint ermee te spelen. Alle gelijk van de wereld! We gaan een moresca dansen… Hmm, hoor de tonen: als een sleutel in mijn bekken spannen ze de veer op die me drijft… en na de opperste schoonheid van het mezelf verliezen de loomheid in de tussenwereld. Het is niet. Niets is. Laat het niet zijn.
Het is volle maan. Sta buiten en kijk naar de sterren. Blaas me een wolk. Want alles is vluchtig in de wereld.

1 opmerking:

sodade zei

25-01-2008, 22:53:19
mmmmmm

Modo subiunctivo recte utaris... et casu Latine loqui cum sodale Societatis Jesu ne umquam conaris.

sodade


25-01-2008, 16:52:54
Oeie... een foutje...

Het moge duidelijk wezen dat de simpele huisvrouw met een eigen taal zich nooit zou mengen in dergelijke discussies. Komt ervan als men al bloggend een beetje schizofreen bezig is. Laten we het zo stellen dat ik mijn recht van antwoord heb geschreven op de PC van mijn buurvrouw waardoor haar gegevens plots zichtbaar werden.
http://urbainalpain.punt.nl
Urbain Alpain


25-01-2008, 16:50:02
Recht van antwoord

Je hebt inderdaad gelijk als je stelt dat de manier waarop je jouw gedachten weergeeft er eigenlijk niet toe doet. Blijkbaar raken jouw teksten bepaalde mensen en da's in wezen de hoofdzaak.

Wel niet akkoord met uw eerste latijnse stelling omdat zij verwijst naar 'onwetendheid'. Zulks gaat m.i. op voor materiële zaken. Er is inderdaad nog nooit niemand gestorven omdat hij of zij niet wist dat Brussel de hoofdstad van België is. Volgens mij betreft het in deze echter geen onwetendheid van uw lezers maar gaat het vooral om interpretatie van wat u schrijft. Woorden zijn geen materiaal maar eerder een middel om gevoelens gestalte te geven. Ik dien u dan ook terug te fluiten vanwege het grabbelen in die latijnse mand :-)
http://mariettecourgette.skynetblogs.be
Mariette Courgette


24-01-2008, 22:33:43
hubris

Nu ja, ik kon het niet laten de reactie te vervu(i)(l)len met wat schrijffouten.
Long time no seen, Mr. Artman.
sodade


24-01-2008, 22:12:50
Begrijpen

Dat ik niet begrijp, vind ik (hier) niet erg. Ik oefen in het aanvaarden, het laten zijn, van mijn onbegrip. Maar, inderdaad, wat een plezier ook eens een blog te kunnen lezen zonder noemenswaardige taalfouten. Als je de taal echt kunt 'proeven', maakt het soms niet meer uit wat er staat ...
K. Artman


24-01-2008, 18:27:00
ama nesciri

Quod nesciunt eos non interficiet.

En och:
Cacatne ursus in sylvis?

http://toblogornottoblog.skynetblogs.be
sodade


24-01-2008, 15:58:19
PS

En ook nog: dat ge nooit of te nimmer de verwondering aan diggelen moogt mailen!
http://urbainalpain.punt.nl
Urbain Alpain


24-01-2008, 15:55:10
De passie van ontucht

Er zijn mensen die meer hebben dan alleen zichzelf in het hoofd. Er hoeft geen hij en zij te zijn. Er is het 'het' en er is de keuze qua aantal. Met velen heeft 'het' zich ontdaan van zijn enkelvoudigheid in mij. Ik ben behept van hun slijm en de geur van hun adem. 'Het' ruikt naar het einde en koestert zijn macht over mijn strompelende gedachten. En dat ik u niet begrijp, wat zou dat? Stoutmoedig vergijp ik mij aan de klank van uw woorden. Het koude begrip gewurgd door de warme passie voor klanken. Ge moet maar altijd blijven schrijven en brood blijven eten en nimmer verklaren waarom gij uw zinnen zo feilloos in mijn leven weet te leggen. Als ik - een kind nog slechts - schreeuw op het strand om schelpen dan moogt gij mij meedogenloos en wezenloos eigenzinnig uw algen voeren.
http://urbainalpain.punt.nl
Urbain Alpain


24-01-2008, 15:34:32
neen!

Natuurlijk niet, Drs.
Wat voor zin zou dat hebben? Wat voor zin heeft het te meer te weten dan wat je hier leest.
Me dunkt dat ik mezelf hier overal ruim voldoende tentoon stel, of niet soms?
U bent en volhouder, een vleier zelfs - er stan wel degelijk fouten :)- maar neen dus!
(citeren we: uw ja zij ja, uw neen zij neen en al de rest is... quatsch!)
sodade


24-01-2008, 09:04:15
Toe!

Ach, Vrouwe sodade,
Kunt U niet een héél klein tipje van de sluier oplichten en mij e-mailsgewijs iets over uzelf vertellen? Het hoeft niet veel te zijn:
- hoe oud bent U?
- waar woont U?
- wat is uw beroep, welke opleiding hebt U genoten?
Meer hoeft dat niet te zijn.
Één adres: drs@punt.nl
Ik schaam mij diep,
Uw Drs'je
http://drs.punt.nl/
Drs. Johan Arendt Happolati
drs@punt.nl


24-01-2008, 08:50:35
Probeer niet te begrijpen.

Vrouwe sodade,
'Probeer niet te begrijpen', dat is wat ik ervan begrijp. Of probeer toch niet meteen te begrijpen. En als je het na vijf lezingen nog niet begrijpt: berust. Het is poëzie (ook niet altijd te begrijpen, soms alleen te voelen door de auteur zelf) maar dan in een prozajasje gestoken. Neen, je merkt het niet meteen, je denkt dat het hier om proza gaat, maar eigenlijk is het poëzie. Het gaat niet alleen over wat er gezegd wordt, maar evenzeer over hoe het gezegd wordt, hoe het voortkabbelt, vreemde associaties oproepend. Associaties! Ja, dat is het, dat zijn het. Soms zit er eentje tussen dat mij raakt, dikwijls ook niet. Dan heb ik weer het gevoel - ik meen dat ik het hier al eens heb gezegd - dat de schrijfster waarschijnlijk van een andere planeet komt. Wat een voorrecht: eventjes in contact te staan met een wezen van een andere planeet; het is niet iedereen gegeven.
Pikant detail: ik kan werkelijk geen enkele schrijf- of tikfout ontdekken. Nooit! Nog nooit één enkel verschrijvingetje vastgesteld op dit blog. En de leestekens staan ook altijd allemaal netjes op hun plaats. Een eindredacteur is niet nodig: het kan zo naar de drukker.
Liefste alien, laat dit kanaal open,
Uw Drs'je
P.S. En tóch vraag ik me af wie of wat die 'het' is!!!
http://drs.punt.nl/
Drs. Johan Arendt Happolati
drs@punt.nl