Posts tonen met het label lichaam. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lichaam. Alle posts tonen

woensdag 23 januari 2008

werktekst

Het draalt vandaag, wil niet komen spelen. Ligt te lezen, zonder licht alstublieft en met de ogen toe. Een boterham, heeft het gebedeld. Schrijven ja, dat moet het doen.

sodade schrijft niet meer! Een verzekeringskwestie, bleek: te veel dubbele bodems. Iemand dreigde erdoor te zakken. Dat met dat zwartje… was erover. Huh. Ach. De mal en pis… hier. Tja! Liplap!
Er is wellicht slechts één die min of meer kan volgen hier. En dan nog... hoe kunnen we elkaar volgen? Dat is een tegenspraak.

Het droomt van bloemen in elke holte, rode bloemen, dode bloemen, besmeurd met gruis en tekent cirkels in de lucht, staart naar binnen. Het wil muziek, gaat met mijn lichaam aan de haal. Zo sta ik nu te kijken terwijl de armen stijgen en dalen en vormen beschrijven, grillige figuren en onbestemde inhoud, niets neemt plaats in. sodade allerminst. Ze is niet, elle n’existe pas of plus – vinger tegen het hoofd, nadenken of tikken, want plus is meer, ze weet het. Tamelijk on-Cartesiaans of zo: ze denkt en toch is ze niet, niet te rijmen. Denkt ze wel? Het draait met de snelheid van een tol, de benen ietsietsiets gespreid, een kleine o tussen de knieën en verder open, dicht, open, dicht nauwelijks te detecteren. In het bos, de dryade…

Er loopt een experiment naast sodade en soms raken ze elkaar, het kan dat zien. Het kan niet schrijven als ik , want het is geen ik, heeft geen ik. Het is al bijzonder dat het schrijft en leest. Een toegeving als het ware. Mmm, draai nog een rondje.

Het doet raar vandaag, blijft liggen terwijl ik werk. Maar straks binnen een uur of zo probeer ik het te wekken. (edit: mislukte poging wordt later hernomen. Klein kamertje, grote rode bal en dito ladder. Licht, spiegel, douche, wc… arbeidsvreugde alom… ben je nog wel wijs? Pfff, wat zou dat? Vergeet ik de deur misschien te sluiten?) Die met de ondergrootste kop komt binnen: je hébt het! staat ze te krijsen terwijl er snot verzamelt in de zakken onder haar ogen. Ik plooi mijn aangezicht tot zekere mate van communicatie en schuif daardoor net in de usb-poort die de maatschappij me voorlopig biedt. De verbinding is nauwelijks compatibel. Ach zie ik een vonkje? Een instabiliteit? Onderhouden, dat! Ik hoop op recrudescentie. Tegenover haar… wil ik met plezier Carthaagse trouw plegen. Oh yeah. We beginnen het kruisteken toch met… in de Naam van… enzoverder.
Ga ik op mijn knieën liggen? Neen! Dankbaar? Neen, het is zoals het is: netto 600€ minder. Laten we over iets dergelijks niet ergoteren. Dat zou te veel van te weinig zijn.

Ik twijn mijn leven tot een lasso - de lus voldoet aan het einde van de rit - en proef de nieuwe wijn, die jaren verborgen, nu mijn drank is geworden. Zijn smaak is geweldig en verslavend. Note to self: geniet nooit met mate!

Extase als het naast me staat en tegelijk erdoor bezeten. Misschien als het overneemt dat ik dan weg kan treden in zaligheid? Het kan gevaarlijk wezen, legt koorden rond mijn nek – laat mijn handen trekken, het doet mijn voet de gas in duwen, hard, harder, hardest....en terwijl laat het me waanzinnig lachen, roepen, gesticuleren op de weg, mijn longen openzetten, en kijken als een gek. Lyssa in mijn lijf maakt me koortsig. Ik kijk door een andere opening naar buiten. Migraine, waar het oog ontsluit.

Ze zeggen: rijd voorzichtig, ik antwoord steevast neen! Er zijn er die over engelen beginnen te praten en dan kijk ik dwaas. Of over de hemel. Het neemt dan soms wel over en lacht onbedaarlijk, maar toch is het sodade met een streng gezicht die meestal dit soort baarlijke nonsens bij het afval gooit. Ongesorteerd, want die orde telt daar niet.

Het Grote Vilbeluik… Dat is waar we uiteindelijk belanden! En alle inspanningen van activisten ten spijt, ook na de grote breuk vermag het lichaam… lees wel… het lichaam , niet de geest, ziel of wat men denkt dat er óók nog is, het helemaal de aarde nog verder te vervuilen. In al mijn essentie ben ik lichaam en word ik tot lichaam herleid.

En vandaar uit tot… rook. Het begint ermee te spelen. Alle gelijk van de wereld! We gaan een moresca dansen… Hmm, hoor de tonen: als een sleutel in mijn bekken spannen ze de veer op die me drijft… en na de opperste schoonheid van het mezelf verliezen de loomheid in de tussenwereld. Het is niet. Niets is. Laat het niet zijn.
Het is volle maan. Sta buiten en kijk naar de sterren. Blaas me een wolk. Want alles is vluchtig in de wereld.

zondag 30 december 2007

chiée XVIII (opus VII van onbepaald - ademen II)


Bewegen. Bewegen op muziek - hoe aanlokkelijk weer, nu hoofdpijn en loomheid plaats hebben geruimd voor energie. Ik kan niet ontkomen aan het feit dat armen en benen hun eigen gang gaan, dat het bekken een wil heeft, rug en nek volgen en het hoofd slechts toekijkt en ach... ja zelfs met de ogen dicht.

Ik draai... de oneindige draaibeweging in de woestijn. Telkens opnieuw verdwijnt de wereld en word ik centrum. Het maakt me helder in beleving. De snelheid is duizelingwekkend, maar slechts het vertragen doet draaien. Weer draaien, blijven draaien. Armen zweven hoog, laag, gebogen, gestrekt terwijl voeten mechanisch haast elkaars plek innemen.

Er is een moment die dag van confrontatie. Het zien van een gevecht, het fysieke duwen, worstelen van een jongen met zijn zogenaamde vader. Het overvalt me gewoon, pure jaloezie bij het aanschouwen van die fysieke ontlading. In me kantelt iets en valt. Ik barst. En dan… beleef ik het… leef ik het uit. Het is zo een nood aan begrenzing, niet van de grenzen die ik verliet, maar het lijfelijk gevoel. Ik eis het op, ik vecht tot ik kapot ben. Hij geeft niet toe. Niet en niet en niet. Ik duw en trek en slaag maar niet. Niet en niet en niet. Ik leef me uit. Ik weet op wie. Oh ja, ik weet. Explosief!!!

Plots merk ik dat ik niet enkel vechten wil. Dat het om vertrouwen ging. Het lichaam ondertussen is uitgeput, maar heeft tijdelijke voldoening gekregen. Er is niets dat breekt, maar veel verschuift. En waar het nog niet past, daar nijpt het, doet het pijn.

Ik kijk naar de rook uit iemands mond. Het is nog ver, waar ik heen wil.
Verder dus. Ik ga verder.

donderdag 27 december 2007

chiée XIII (opus IV van onbepaald - vuur VII)

Het ontsteken van het vuur

Kwart na vier. Iemand komt me wakker maken. Het is zover. Het vuur wordt ontstoken. Het vriest en nog steeds schijnt de bijna volle maan. De rijp op de takken is inmiddels dik en verlicht de plek in het bos. Het hout is doordrongen van kou en vocht. De vlammen willen niet pakken. Sommige stukken blakeren en krijgen een Mondriaan-achtig patroon. Het vuur is zwak nog daar. Telkens het zich op één plek lijkt vast te bijten, lost het op een andere. En toch… de mensen zijn geduldig. Ze willen dit vuur echt. En het vuur zelf is hardnekkig onder de handen van de vuurmakers, het weet dat het sterker is dan hout maar moet overtuigd worden. Ach, hoe zat dat weer? Soms moet je gedwongen worden om iets te willen…?
Ik hoor de roep van de uil en stel me hem voor. Geruisloos zijn zijn vleugels, zijn ogen scherp.

De ronde van het Oosten en het Zuiden

De veertig stenen ter grootte van dikke kinderkoppen hebben een paar uur tijd om op te warmen – ach, hoe eufemistisch klinkt dat: om roodgloeiend te gaan zinderen! – voor ze de hut zullen verwarmen en rond zeven uur ’s ochtends is het zover. We kleden ons uit. De koude is draaglijk bij het nu uitbundiger vuur. Door de stijgende warmte ontdooit de berijpte dauw op de takken en valt hoorbaar én voelbaar als kleine projectielen. Het is tijd. We buigen ons door de lage opening, vrouwen en mannen.

De hut is koel maar warmer dan de buitenlucht - de eerste ronde koud. Ik laat geen druppel zweet.
Dán doen de stenen hun werk, ik schuif met mijn voeten tot bij de pit. Van dan af wordt het heerlijk. Al snel vallen druppels uit mijn nek. Als tergende vingers kruipen ze langs mijn rug omlaag, traag en met een indringend gevoel. Het doet pijn en tegelijk ook niet. Het is jeuk en kriebel waar ik niet bij kan en het houdt niet op. Het is vreselijk en ik wil nog meer. Veel meer. Ik wil die vingers voelen.

Hitte vult de lage kleine ruimte met meer dan twintig mensen. Geen speldenknop licht kan binnen dringen. Ik raak mezelf aan waar het zweet over me glijdt. Het voelt zo heerlijk. Ik voel me vrij. Naast me weet ik een zwangere vrouw. Het kind draait zich binnenin... twee baarmoeders, zo vertelt ze me. Haar borsten waren zo mooi.


Genot

Dat er gehuild wordt en geroepen, getierd, gebruld… kan voor mij de pret niet drukken. Ik lever me over aan haast wellustig genieten. Mijn lichaam is volledig ontvankelijk. Het genot overstijgt mezelf en hoe meer hitte er komt, hoe meer dit lichaam wil. Er is de verrukkelijke combinatie van de fysieke impact die de daadwerkelijke hitte heeft en de gevolgen daarvan op het ademen, met anderzijds de pure vreugde (mag ik dit nu agape noemen?) die vrijkomt, die het beleven wijzigt.
Ik besef dat ik mijn vervloeking van het verleden waar maak. Mijn lichaam vandaag is even naakt als toen ik werd geboren. Ik houd van elke plek ervan. Ik raak het ongegeneerd aan. Mijn kale kop voelt heerlijk en absorbeert en stoomt en ook de rest van mijn blote lijf… Zo ben ik terug een heel klein kind dat ongebreideld geniet van zichzelf. Zo wil ik niet meer dat kind zijn dat plots zijn naaktheid ontdekte onder de beschuldigende blikken van de ouders. Zo ben ik nu wie ik ben, helemaal. Ik toon mezelf, geen kind meer, maar op weg naar mens. Ik bén en raak in extase.

Het voorhang gaat open. Wie wil kan even naar buiten.
Wie wil nu niet? Wie wil nu niet het contrast ervaren van de haast satanische hitte tegen de vriesbeet buiten? Ik kruip naar het vuur en daar, onder de vallende snippers zware rijp, strek ik me languit, hef ik mijn armen, krom mijn rug lordosaal… en kijk in de klimmende zon (en blijf erin kijken...).
De maan is onder. De zon stijgt traag maar fenomenaal tussen de beladen bomen. Haar licht is anders en feller en doet de omgeving gloeien, doet in me een intensiteit groeien en slaat me tegelijk met een gemis. Ik denk aan enkele warme woorden. Tja… Ik delf mijn vingers in partjes sinaas en zuig het sap eruit. Ik denk aan…