Het leeft in onvoorspelbaarheid, gaat zijn eigen gang, breekt door en ongepast... Neen! Het is nooit ongepast. Als het me overneemt scheurt de vloer abyssaal onder mijn voeten en spreidt het firmament. Zeeën vloeien naar rivieren en woestijnen zweven naar oneindigheid. De huid wordt een vlakte met duinen die verplaatsen bij elk gebaar en valleien van warmte. Het is altijd naakt onder de kleren van sodade. Het is mooi.
Water, voeten uit elkaar. Zand, benen uit elkaar. Hand, lichaam klaar. Luister! Buig een beetje. Blind haast, tunnelzicht. Lang geleden. Wat gaan we nu doen? Je kleren uit. (diepe zucht terwijl ik dit schrijf, bloed dat golft en bonst en bochten mist... herinnering - en sedertdien niets anders meer dan wisselen van slaan en strelen. Het begroten van een gebeurtenis - een toevalligheid welhaast - als een gewricht, als meest intensieve tijd
van een leven. De aanwezigheid waarmee hij is en blijft. Nog steeds. De bomen worden gekapt en op de lege vlakte, de vaste punten niet te nagesproken, worden wegen gemarkeerd, ongebreideld kriskras door elkaar, als paden in de pampa. Het landschap ondergaat. Het registreert. Het deed niet meer dan dat, dacht ik. Niets was minder waar. Het werd die dag geresusciteerd.
Welgemikt landt de az zaghayah!
Daar is geen zachtzinnigheid bij van tel om dergelijke omslag te bekomen, enkel af en toe een zachte pauze. En dát is balsem, oneindig heerlijk. Er was daar een vergissing van sodade of alleszins een inschattingsfout, want nooit voorzien, nooit verwacht de extensie, het spreid- noch diepte-effect. De sleep van sterren, sneeuw en ijs, het magma, de explosie van vulkanen, lavastromen, as en modder. Het vuur. Vuur in ogen. Vuur, vuur, vuur dat warmt en brandt en brandt. Zalf me dan, verdomme. Nooit gedacht. Het dagelijkse werk, de uitputting, de sporadische voldoening, de kracht van de dunne arm. Het altijd weten van het zijn, en toch soms twijfel. De eenzaamheid.
Nzou dwaalt solitair en op haar brede rug spreid ik de benen in haar nek. Haar slurf troost achteloos, als de hand na de pijn. Ik tel de jaspis onderhuids en staar de verte in en aan de einder op de horizon staan woorden die nu betekenis krijgen. Invulling als het ware. Ligamenten in een zinnig leven. Zo donker soms. Zo nieuw met ondoordringbaarheid van een taai maagdenvlies. Ik moet er door. Ik wil gewoon en snijd.
En is het snijden in mezelf en is het eigen pijn... het moet zo.
Verder nu, de nieuwe weg is ruim en eng gelijk. Kijk toch.
Een verleden wordt herschreven.
Inhalen kan ik hem niet. Wel volgen. Proberen ten allen prijze.
Op mijn eigen manier.
1 opmerking:
31-01-2008, 14:12:13
extensie
intensie
ook
sodade
Een reactie posten