(...)
2. Oui, nous sommes nés par accident, ensuite nous serons comme n’ayant jamais été. Oui, l’haleine est fumée en nos narines et le logos une étincelle dans le mouvement de notre coeur.
3. Éteint, le corps sera cendre, le souffle se dispersera comme un air subtil.
4. Notre nom sera oublié dans le temps et personne ne se souviendra de nos oeuvres. Notre vie passe comme les traces d’un nuage, elle se dissipe comme un brouillard que transpercent les rayons du soleil et sur qui sa chaleur s’appesantit.
5. Oui, notre heure propice est comme une ombre qui passe, notre fin est sans retour, oui, scellée, sans reflux.
6. Venez donc et jouissons des bienfaits qui sont là, usons de la créature comme dans la jeunesse, ardemment.
7. Remplissons-nous de vins fins, d’huile de myrrhe. Que les fleurs du printemps ne passent pas loin de nous.
8. Couronnons-nous de boutons de rose avant qu’ils ne se fanent.
9. Que personne parmi nous ne s’abstienne de participer à notre orgie. En tous lieux, laissons les signes de notre allégresse: oui, c’est là notre part, notre héritage.
(Een stukje uit de bijbelvertaling van A. Chouraqui, Sagesse de Shelomo, Chapitre 2. Paroles des impies 2-9)
Deze bijbelpassage werd geciteerd door Luis Buñuel in Mi último suspiro (Memorias)
vrijdag 7 december 2007
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
07-12-2007, 10:34:59
De tijd van ons leven is kort en vol ellende ; er bestaat geen geneesmiddel tegen de dood, en nooit heeft men iemand gekend die uit zijn graf is weergekeerd.
Want we worden op goed geluk geboren, en daarna zal het zijn alsof we er niet zijn geweest, omdat de adem uit onze neusgaten slechts een damp is, en ons woord is als een vluchtige vonk die opstijgt uit ons hart.
Als deze is gedoofd zal ons lichaam as worden, en de geest vervliegt als ijle lucht.
En onze naam zal mettertijd worden vergeten, en niemand zal nog weten van onze daden, en ons leven zal voorbijgaan als het spoor van een wolk en zich oplossen, als nevel verjaagd door de zonnestralen, en geveld door hun warmte.
Want onze tijd is als een schaduw die voorbijgaat, en we kunnen onze voet niet terugtrekken uit ons einde, want dat is verzegeld, en niemand keert ervan terug.
Kom dus, en laat ons onthalen op de goederen die we hebben. Laat ons ijlings gebruik maken van wat geschapen is en van onze jeugd.
Laten we ons verzadigen aan de beste wijn en aan reukwaren, en laat ons ervoor zorgen dat de bloem van het seizoen ons niet ontgaat.
Laat ons gekroond worden met rozeknoppen voordat ze verwelken.
Laat er onder ons niemand zijn die geen deel heeft aan onze losbandigheden; we moeten overal tekenen van genot achterlaten, want dat is ons rantsoen en ons erfdeel."
sodade
Een reactie posten