
"Het is een achtbaan", bedenk ik, "waarop ik nu rijd". Onvoorspelbaar echter van traject, onnavolgbaar in bochtenwerk, verrassend, adem-benemend.
Met de intensiteit van een gigantische vloedgolf scheer ik de toppen, maar beland ik evenzeer in de kolkende en verstikkende diepte.
“Ik weet zeker dat je deze periode van je leven binnenkort als de meest intensieve zal begroten”, lees ik.
Ik kan het niet ontkennen. Ik onderga elke piek dan ook met onmetelijke vreugde, maar de dalen zijn navenant, een loop-beweging die zich zelfs dagelijks meermaals afspeelt.
Ik kan het niet ontkennen. Zelfs niet dat ik geniet van de heftigheid, het gevoel van gespannen opwinding… maar dan, kleintjes vaak, moet ik toegeven dat het telkens de uiteindelijke geruststelling is, die enkele woorden die dan zeggen 'Vertrouw maar' die maken dat het houdbaar blijft.
Zo sterk kan ik me voelen en ook weer zo klein….
1 opmerking:
26-12-2007, 23:15:02
mja, er zit logica in waarom ik nooit ofte nimmer op een achtbaan ga - de angst wint, ook in het leven
morgan
Een reactie posten