Posts tonen met het label ver-dicht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ver-dicht. Alle posts tonen

donderdag 26 augustus 2010

pepper 'n salt II

foto: NY - 1991


in: onafgewerkte tekst - of af te werken tekst?
hoofdstuk 7, 
hoofdstuk 8, § 8
hoofdstuk 9, p. 25-26, § 1 - 10
hoofdstuk 10,, ltste pags. § 7, § 8, pag. 23-25

dinsdag 24 augustus 2010

pepper 'n salt

 Je wandelt naast me als ik door de straten ga, de zeldzame keren, en je pas is die van mij, zoals ik me aan de jouwe aanpaste. Een kind zegt tegen zijn moeder: kijk hoe  ze gaan, de moeder antwoordt dat het fijn is zo, want dan kan je snel overal heen. Heen ja, dat was waar ik ging. En in mijn voetstap de aanwas die als een gelijkvallende maar toch net iets verschoven schaduw..., een spiegel, een geheime ontdubbeling - neen, soms (...) -.
Ik kom je tegen. In de reflectie van - wie was het weer? Vaker nog zonder weerkaatsing. Ik werd bezet gebied, een negatief.
De achteloosheid waarmee je mijn elleboogplooi inpalmt
een zweem van kou bij het
verlaten - wat ik draag
en wat ik niet draag drukt
een moet
als waar het koord van een zwalpende
om de ankerpaal slaat
Dit leven
- ik ploeg mijn benen
nauwelijks naar voren -
is niets waard
méér
Je loopt naast me maar ziet me niet. Het is een vreemde gewaarwording. Kijken. Je weet dat ik kijk. Je ogen ving ik tussen duim en wijsvinger en zette ze als juwelen op mijn borsten, mijn buik. Je vingers leidden hun eigen leven van scheiden, priemen, vatten, grijpen. Een homp in je handen, als het brood dat je biek. Rijzen, vormen, bakken, eten, ka'kken - ik schik het woord want men zal zich vergissen.
Maar worden - net als brood, soep, groenten en... vlees - mensen niet verwerkt? Zodat ze toeleveren? Het is geen daad van ondankbaarheid een rest te (uit te) scheiden, vreemde golems. Plots voel ik hoe vol ik zit met al wie ik overbodig bewaarde. Te veel, te lang, te rot. Maar jij - leegte - jou wil ik niet kwijt.
daar springt de dood
en slaat
de hamers
onrecht
streeks
........onzichtbaar blijft
(het instrument)
De beelden in mijn hoofd zijn helder, ook al zie ik ze niet. Andere echter lijken me dievelings ontfutseld, ze duiken op waar ze nooit meer verdwijnen. Schijnbaar onschuldig, want hebben we allemaal niet een uitlaatklep nodig. Cloacaca lala. Ik kan niet eens terugnemen wat iemand anders van me schijt. (Ach, daar verschijnt weer... waarom hebben ze woorden ook zo inwisselbaar gemaakt, zoals vormen van lijden, scheiden... het geeft zo'n soort komisch effect.).

Lang geleden, ach wat heet, tuurde ik naar een zwartwitte vlek boven het water - olifanten speelden er en giraffen waagden acrobatie om te drinken - the Pied Kingfisher. In mijn waken en slapen komt hij terug. De sterrenhemel draagt hem, boeken die ik lees. Je schreef 'het' wat nonchalant, maar zoals hij in je rek staat, nu ook bij mij, maakt hij onderdeel uit van je beeld. Het is een zij. Het is een ander halfrond, net zoals het een andere ik en een andere jij is of kan zijn.

de  s
...... p
..........r
............o
.........n
...........g
het reële
aanwezig

Plots lig je daar. Ik droeg je en zag verbaasd dat je er al was. De Doppelgänger van dienst sliep als een Ka-ter in mijn hoofd, als een aaibaar wezen onder tafel. Een onvermijdelijke ontmoeting van Twee. Zachte huiden, vooralsnog. Het huis was leeg, ik werd ongerust. Het huis, het huis... Was zij...? Zou ik haar vinden? Dood in bed? Ze legde haar boek weg toen ze me de trap op hoorde komen en klom onhandig mee naar beneden. Daar trof ik het vechtende paar, de aanvankelijke broederschap dreigde in moord uit te monden. De Kater liet zich gedwee nemen terwijl zijn dubbel met een gapende wonde op het tapijt achterbleef. Het bloed gutste. Geen liefde maar zorg en de onverschilligheid van luidkeels pratende mensen - plots leek de keuken volgelopen met verwanten - deed me mijn zus bij de keel grijpen terwijl ik mijn broer telkens vragen wou of hij tenminste iets anders wou zeggen, iets wou doen, dan het beest te laten creperen.

Plots lig je daar, zit je daar, sta je daar, als ik het scherm doe leven. Even ontdubbeld als je echte ik. Ik wil je aanraken, roep je bij je naam. Je Naam, telkens weer. Ik besef dat even ontdubbeld niet opgaat als het jou betreft. Niet meer.
Maar in de torsie van het lijf
het wapperend goed en haar
en elke plooi -
ben jij

Dit is het creatief gebaar
Heftig is het woord dat zich deplaceert terwijl in mijn hoofd huisraad tekeer gaat. Tegen jou. Omdat je zwijgend incasseert, absorbeert, verteert. Heftig vooral om de meteoriet die je soms katapulteert, compact gecompresseerd, impact met krater, met schokgolven, met waterkeer... inhoud, vooral dat.

[Het tapijt werd opgeruimd
stof valt harder op een tegel
hoorbaarder is het schuiven van bloed
onderhuids

peper en zout
leven]



in: onafgewerkte tekst - of af te werken tekst?
hoofdstuk 7, 
hoofdstuk 8, § 8
hoofdstuk 9, p. 25-26, § 1 - 10
hoofdstuk 10,, ltste pags. § 7, § 8, pag. 13 en vorige en volgende

woensdag 21 april 2010

hoopje



Dit is de ochtend:
De lakens uitgespreid, handen die geuren naar Marseille, landen lentenen en in gezeefde assen uit glaciale ruïnes mengen zich lezezen en wassazen, de benen tot de dijen bloot, vingers bottend als laurier tussen linnenplooien.
Pindaros speelt een jazzy fluit en olie kleurt met curves het translucente cobradoek, de keukentafel leeft terwijl we noten eten.
Dansazen - eleganter dan fatsoensgewijs - doen hun rokken warrelen en klakken met de schoenen op de stenen vloer - bloed in de neus en jenever - en de lippen roodgekruld, het natte fruit...
Ogen die een leven leiden en een vrouw, een man, jou ver-
De lente verbergt iets. Woorden zijn ellendige aftreksels. De zon verblindt.
Zwijgend is de dreiging groter. Monster.

Koffie: kop x
Vruchteloos?

maandag 5 april 2010

(p)layers


Het ontbreekt je nu eenmaal aan elegantie, er is altijd wel een... moment comique. Ik zie je met 's werelds ernst, arrogantie in je ogen - je hautaine halfgeloken blik en dan dat spottende blinken - over de kantjes lopen, voet voor voet met zwier. Weinig moeite kost het om een staart van kleuren, komeetlicht, in je kielzog te placeren en alles danst. Er is gulzigheid en onrust, genieterig en zelfbewust. Maar onvermijdelijk trap je er dan naast.
Het ontbreekt je eigenlijk helemaal niet aan elegantie, de wereld is niet elegant genoeg als je mist.
En ik... ik lach voluit en noem je zotteke of zo. Lief. Als je met een zucht je neus in mijn elleboogplooi duwt. Moe?

De boer, die zwoer hem blauw
Hij zou die kat doodskiet,
Hij had zijn hoos gelaán.
Met kruit en dynamiet,
Hij leit hem voor den weg
Die hij moest kom
En den volgende morgen:
Velletjes en beentjes...

Daar is de grens, de huid die mensen scheidt van al en iedereen. Ze zeggen dat gedachten vrij zijn, ze schrijven dat wijzen het beweren en dat het besef zelf je bevrijdt. Ik zeg je: de huid, daar stopt het, begint het en stopt het opnieuw.

Je ligt in mijn hand, je lag daar, weet je nog? Mijn rechterlevenslijn herinnert zich het gevoel van je 'daar zijn' en hoe verder... . Ik werd een droge woestijn. De winden bliezen en zand schroeide elk vlies van mijn lijf. Mijn ogen gingen dicht en mijn oren. Uit mijn lippen groeide de Sahara, roestrood als een stroom geronnen bloed.

De huid is de grens. Zacht, verraderlijk, geladen met elektriciteit. De mijne bleef niet intact. Het schaakbord van kriskras staat grillig nog getekend aan de binnenkant, het spel duurt dag na dag, de zetten die ik configureer ervaar ik moeiteloos genegeerd en soms als ik slaap ligt met één haal het bord dooreen. Mijn bord, mijn lichaam, mijn...

De boer, die zet die kat
Toen in een aeroplaan

Die derailleerde toen

Tegen een wollekie aan

De boel die viel omlaag

Bleef steken in een haag
Brak armen, nek
En beenen......

Maar de kat......


Kindvliegtuigen met gespreide armen navigeren tussen kristal en champagne. De lucht is zwaar.
Wij... wij likken slechts het nat van olijven van onze vingers, het zout van pistaches en druppels achtergebleven rood.

Je slaapt, zo bekijkbaar met de rechterhelft van je lijf in mijn lichaam gedrukt, in mijn gedachten, herinneringen waar vooral de lakens gaten vertonen, droom en wereld als getwijnde koorden hun slangenlichaam rond mijn polsen slaan. Niets is nodig. Nu.

Een oorlog woedt, men is Ben Omen. Redde wie zich redde kan en Jeder für sich und Gott gegen alle en zo voort. Ik heb honger en zit deze strijd uit. Ik heb dorst.
Benomen.
Kom terug...?
De lucht is zwaar.
Vliegtuigen, in formatie gespreide armen navigeren tussen het kristal en de champagne.

De boer, die zet die kat
Toen op de schoorsteen neer
Die kat, die viel omlaag
En deed zich vreeslijk zeer
De kat, die viel in 't vuur
Verbrandde binnen 't uur.
En den volgende morgen
Asch en botjes.......
Maar de kat......

Als de bladderstam van de plataan wijkt en zijn schilfers laag na laag oplossen zodat het beeld, gezuiverd van een mismaakte huid, zich openplooit onder het oog dat als een stofdoek over de wereld gaat... zo. Ben je er. Al/tijd. Op/nieuw. Te/rug. Nog steeds.
Je hakt de bougainvillea in de juiste vorm met een machete en een spoor van weerhaken slingert zich door elk gedicht. Uit de muil van een hond weerkaatst het zonlicht. Op zijn tanden wolken met hun gouden rand, hun grijze zware lijf dat neerslaat op mijn westflank.
Alles.
Het zijn van je en niet. Het verschijnen uit een breuk, het verdwijnen, je verdwenen Zijn, dat niet verdwijnt. (Als een kind in een veel te groot bed dat in spanning vraagt: zal de wereld morgenvroeg weer uit de nacht herrijzen? Zal je er nog zijn? Ben je er? Nog steeds?... )

Hij zet hem op een skip
Dat zeilde naar Ceylon
Die skip die was gelaán
Met twaalf duizend ton,
Maar verre van dit land
Daar is die skip gestrand
En alle matrozen
Verdronken..........
Maar de kat...

En nog altijd ga ik slapen met de handen leeg en een ontelbaar éénwoord-lied. Ik zing je naam tot het bed verandert in een oceaan en als ik onder een boom lig dan grijpen me de takken, verdwijn ik in hun gekrakeel. Alles vloeit ineen. De bladeren die nu groeien krijgen de vorm van je gezicht, je ogen, je mond, het golven van een bries doet je grijnzen. Groen of bruin? Het geeft niet. Zwart, diep, leeg. En heel af en toe een greep als miniem gebeuren op de klimmuur van een miljard seconden. Een woord. Weer haken, kant noch wal. De bakens liggen nooit vast.

donderdag 1 april 2010

effecten


De taal die we spreken is eenvoudig, we spreken niet. Ik ben opgehouden te proberen te begrijpen. Hoogstens streel ik je nu of kijk ik je aan als ik je hoor. Geluid: dat wat is vóór taal ontstaat, vóór betekenis opgedrongen wordt en men krampachtig zoekt te voldoen aan wat de Ander vraagt.

Ik sloeg op pauken en cimbalen

De Kalahari lijkt me nu zo mooi: de eenzaamheid en de opportuniteit te verdwalen, te weten dat je onbereikbaarheid wederkerig kan maken en je te depriveren van elke poging die je zelf nog zou ondernemen. Wachten tot de kudde je vertrapt, die ene verlossende indruk die je kolossaal zal verbrijzelen, bevrijden.

liet je naam rollen over de pampas
(terwijl vloeit bloed naar de marge)


Soms monster je me en probeer ik je ogen te vangen, te penetreren via je pupillen. Er is daar niets. Het spelletje van om ter langst win ik sowieso, want jij kan je niet beheersen. Als de spanning te groot wordt - reflecterend niets is een mise en abyme - ren je weg of val je aan. In het laatste geval ontmoet je mijn hand, mijn gestrekte vingers. En mijn lach die je afweert door me pijn te doen. Ik kan me vergissen: is ook dat weerkaatsing?

schreeuwde de talen die ik beschikbaar had
(een stroom mengt zich tussen de tenen van de zee)

Ik doe niet langer moeite om je te begrijpen.
Toen ik jou de eerste keer per ongeluk pijn deed, schrok ik. Toen ik merkte hoe vaak jij me pijn deed en daarbij niet anders reageerde dan wanneer je zogenaamd lief bent, toen ik die volstrekte onverschilligheid ervoer, verloor ik mijn berouw. Er is geen intentionaliteit, niet bij jou, niet bij mij. Niet als we elkaar pijn doen, ook niet voor de rest.
(pijn x pijn x pijn)

op pampas rijmt niets, er is zelfs geen echo
(behalve het desolate rollen van een rrrr, zoals een prof. ooit demonstreerde, nodig zodat de zoon de vader zou horen, vooral opdat de vader een instrument bezat dat dienstig was daar in het Westen. Een a was het ander element, toen al. Nu, jàren later, pas ik dat stuk retroactief in. Hoe nu aan toen betekenis geeft.)

(op pampas rijmt mogelijk ramblas, ambras, the Mamas & the Papas, Herodes Antipas enzomeer, maar niet in dit register.)

Ik ben allang gewend aan je autisme, net zoals jij aan mijn vasthoudendheid. We leven beiden op onszelf, soms dichter op de huid dan de eigen handen, maar altijd ommuurd

door de lucht

de lucht rond je vibreert van spanning...

Hoewel de temperatuur gestegen is, ril ik.
Zoals toen.

(Terwijl ik dit schrijf.): 'Ha! Daar ben je".
Je maakt dat ik een beetje lach.

Lachers hebben geen brood...

zondag 21 maart 2010

146

"Oh, you ca’n’t help that," said the Cat: "we’re all mad here. I’m mad. You’re mad."
"How do you know I’m mad?" said Alice.
"You must be," said the Cat, "or you wouldn’t have come here."
(L. Carroll, Alice in Wonderland)

Spaarzaam het niet alleen, het samen aan tafel, dachten we, maar het vuur brandde door mijlen heen en de ogen waren dezelfde. Iets ouder zijn we nu, nu de locatie weg valt en lichamen blijven. De gedachten. De stem. Het zwijgen. Het vuur dat brandde als weleer.
De borden zijn gevuld en de maaltijd duurt als toen het offerdier uren de snijplank benam, de potten op hete stenen en de in de hand gesneden rape. Vlees gleed in vloeibaar goud en we veegden onze wangen met de rug van elkaars hand. Ik wou alleen in je ogen kijken en naar je vingers luisteren wat je zei. Vuur tot diep in de nacht en vóór de ochtend weer. Er is materie die branden blijft.

Er is geen (w)oord om te spreken van gemis of van gewoon graag zien op deze onbekeken plek. Twintig weken, een halve dracht. Je zou denken dat het haast verschrompelt, maar allerminst, het leeft. En hoe!
Ik blijf hierop het antwoord onschuldig, als de doofstomme kat, zwanger van een buik vol gedrochten. Zin en waan krioelen door elkaar, immaculaat of soms god-met-ons, het autistische geluk voor de omgeving van de locked-in, afscheidingen van sereniteit of dat ik het niets lees als je raakt hier niet. De boodschap perverteert. De binnenkant van een ei heeft maar vorm door de schaal, het weekdier dat een mens is door de Ander. Ook niet raken is contact.

Ik zoek je aanwezigheid, het woord dat spleet, het golven van een arm. Ik was een melktrapper en onverzadigbaar.
Een ah en een tja, een que en zwijgen en betekenis krijgen, taal die ik zoek ontglipt, die ik niet meer schrijf... Ontbreken spreekt. Ik noemde het zus of zo en zei je: dit kende ik nog nooit, terwijl ik nu bekennen moet, opnieuw, het niet te kennen.
Ontwakend kijk ik in het oog van de cycloop en hoop te vinden dat de zwart-te openscheurt in écriture automatique, letterbraken uit de leegte. Ik zie wat strepen, een tak, een engels paard, drie punten, adem die stokt en een ingevroren traan waarin het licht breekt op een doek. Daar springt uit een graf (niet) meer dan kijken, tegels wijken van de muur, een onzichtbare hand schrijft, vliegenpoten brengen al de tekens in de war. De harlekijn lacht en in de scheur van zijn geluid dringt rook-waar, brandt tussen zes vingers. Een monster spat omhoog en leven beurt op uit sporen ernaast waar de klok nooit meer of minder maar veranderlijk dan eemig keer slaat. Ik klop op de kettingkast en daar gààn de gewichten.

We lachen want het klokkenspel is altijd gereed voor een charge terwijl de wijzers nooit de juiste tijd verrichten. We lachen zwarte vlammen op wit en smeren rojtmanvuur. Het slijk is zacht en in de schelp van mijn binnenbuik groeit... Ik zeg niet meer wat ik zei, ik zeg het niet meer maar het blijft. We lachen...

Lachers hebben geen brood.
De grijns is het laatste dat verdwijnt.
Ik zie hem nog steeds.