Posts tonen met het label Z k d G. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Z k d G. Alle posts tonen

zaterdag 31 juli 2010

277


Dat we niet meer dan ons zelf zijn niet zijn, zelf niet (-s-s) bezitten, lichaam, niet meer dan ons zelf kunnen aanraken, onszelf betasten in aanraking, waar de huid 'hier houd je op' vertelt en uitwisselingen illusies zijn, ook kijken, ook spreken, proeven, horen
zijn

Te miljoen keer deze hand deze vingers deze stem en afstand en denken en gepuzzeld in ogen geloven te weten. Hopen.
Bellmer.

Je praat en ik luister zodat je jezelf kan horen
Ik kus je en voel mijn lippen jouw hand raakt mijn lippen en likt ze we scheiden elkaar hoe langer hoe dieper de lichamen die we zijn
apart
Ik raap onderdelen bij elkaar vreemd zonder één keer de vraag: dit van jou dit van mij? Hoe lief zou het me zijn dat stuk jij (het zou niet passen, er zouden afstotingsverschijnselen komen, het zou zwart worden, rotten, bij mij)
Is dat waarom gedachten zijn? En woorden?
Taal

En verte ogenzwart
bodemloos spiegelglas
overdracht
groen dat bruin moest zijn
grijs, wit met zwart de lichtknop aan of uit test het ontvangstkanaal
open grillig maar open dus

In de holte die de mannelijke cicade gebruikt om geluid te maken worden bij het vrouwtje de eitjes ontwikkeld
Bij valavond luister ik
Je schildert, gezichten druppen uit de verf en wat ze om het lijf hebben
Ik maal me door een leven dat ik niet ken. In de zee stroomt alles tegen, elke wolk, elke vis, elke mens. Ik krijg geen adem, het doek sluit me de neus, kleren schuren, lieden duwen door mij heen, verspreiden me.

Een ijsvogel - zeldzaam ver
En
Daar, mijn darmen op de dorpel van het huis en handen afgehakt, het hoofd rustend op de buik de rug aan rug
in boomschors en
in het bladerdak mijn eigen ogen met het mes
toen was er pijn en in de lijn van het gebeurde gramschap
en vreugde
daar cirkelt als een gier met de remedie aan zijn poten
als een aap met een plateau
koffiestuifcitroenbegoten
de rechterhemisfeer

In de spiegel is niet
herkenning
hoe ken je me
want begrijpen doe ik niet hoe hij en zij en nog een ander
na jaren
toch wel verzekeren ze dit gezicht

Mijn debiele kind mijn kater voor het leven plots
weet je in mijn borst wat
je sinds lang ontbreekt
ik zie je heel worden
het bezette land van links plooit
moeiteloos
naar verloren wanen
van herinnering

Dit is de nacht van wat ik denk de zwarte deur van
ster noch maan

Mijn wonde explodeert want onverwacht
aan de einder einder einder
één

De ijsvogel zingt een psychose



hoofdstuk 7,
hoofdstuk 9, § 10, p. 26, § 11-12
hoofdstuk 10, § 1-7, div. pags
En god-dog?
en
l'amour en plus?
en zoveel meer?

donderdag 22 januari 2009

hakblok


Ik vraag me af hoe de olijven smaken en of je nog steeds je schaal met pistaches bewaakt.
Of ben je ze vergeten?

Mijn voet op je keel - verwormd de woorden -, je zinnen in een kettingdichte strot. Tortuur moest het heten van de taal. Hoe dan als ze gerokken, draadgewijs en durig verschijnt, beeldgeworden, vleesgewoorden gekastijd?

Ik onttrek ze en vraag hoe het voelt, de ingewande betekenaars bloot voor onbeteugeldheid.
Onzinnig zinnelijke waanzin. Ah, hoe moeilijk weer het spreken langs de ontwende buis. Je klinkt zo ver. Ik spits de oren van mijn heupen, kijk! Doofheid trad in stilte.

Zou ik je muze noemen? Of sater? Klootzak...of Geweldenaar?
Ver-ademen. Mayakowksi untsoweiter.

Hoe vreemd alles als niets overblijft: elk gebroken oog ziet meer, mijn vel neemt je vertakken, het gewuif van armen, het hijsen en strijken over een weg op de betekende kaart . Versplinterd lijkt de constellatie, veel gaat op één terug, de al-gemeenheid naar het Reine.

Onorthodox, zo je het noemde. (grijns)
Lach je tanden bloot!
Al wat ik zie in verre maan is dit: Rook.
En je ogen.