image source
Hoe de grijze gargouille de stenen klauwen aardt, wortels grondt en waterkruipt als vleesgeworden zinnen, veelarmig rond de buik. In het lichaam klimmen. Mmmmmmm... Er bloeien bloemen in mijn bekken, het darmbeen rood gekleurd, een fleur de lys voor anker met geen weg terug.
Daar is het beeld dat ik bekijk en anders dan het mijne altijd reflecteert het.
Het mijne.
Ik was.
Elders ben ik niet meer, word ik gewist. Traag is de verwachte beweging. Concentrische kringen , zoekend naar de eenheidsworst, de grote gemene deler.
Daar, daar en daar op lege plekken, het negatief nog vaag, een karrenspoor op een stenen weg... is nog mijn ijlste stof. Mijn grapevine-rustplaats op een blik of in de natte dweil.
Van stof ben ik, van stof zijt gij...
Vrij. Hoog. Hoog de wervelwind.
Ik spreid en spreid en spreid, voor jou.
Tsss, dacht je van niet meer?
Wrong, my dier.
2 opmerkingen:
Vrouwe sodade,
Die blikvanger (dat vervaarlijk ronddraaiende oog) hakt er bij mij behoorlijk diep in. U houdt er blijkbaar toch een beetje van uw lezers te laten huiveren.
Een groet.
De Drs.
Zo! Vrijdag, gehaktdag dan maar.
Alles om de argeloze of al te argwanende voorbijganger te misleiden, nietwaar.
Het oog past nochtans precies bij de tekst.
Een reactie posten