zondag 21 december 2008

bloemen


Het breken van het licht in je opake in-dividu, dat is en is en is en niet. Ver. Het breken ja. Van het mijne. Het breken van mijn lijf, van mijn vel onder je bovenhandse, het zwellen van huid waar we raken, waar je woorden striemen schrijven, waar je zwijgen kraters (s)laat, als bloemen: een lei.

Spuwend bloed van mijn ogen. Ik ben een natte postzegel zonder brief. Ik kom (niet) aan.

Sluipwegen van ondergronds verzet geschraagd door afgedwongen vertrouwen, hoe onbekend. Hoe duidelijk nu de Andere kant. Zichtbaar (weer) de blote buizen. Van het huis het huis het huis. sodade de nomadentent.
Het is bloed dat vloeit zelfs waar de doorgang enger wordt, het is bloed dat zich naar buiten perst en valt. Voor je voeten. Onder je hand is de plek die ik zoek, tussen de gaten van hier en daar. Waar overgave geen vernedering is en geloven geen religie.

Aankomen schuilt in de ruptuur. Intenser kan haast niet.
En toch. Ik mis je vel.

2 opmerkingen:

Anoniem zei

"Gelegen te hebben, hondster en halve maan / achter het raam, gelegen te hebben, / minnaar en beminde, vrede en vuur, / bijdragende aan de luister van de nacht." (Frans Kuipers, in Het Liegende Konijn, jaargang 6, nummer 2, oktober 2008, p. 131)

sodade zei

Dat er soms een reactie op deze teksten komt is niet noodzakelijk maar ik waardeer het.
De vrede die toch door het vuur tegengesproken wordt...: er is geen vrede.
En toch is er niets dat men zou willen missen. Als hond. Als...