Posts tonen met het label staren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label staren. Alle posts tonen

dinsdag 25 november 2008

simplicité


Staren.
Dit beeld: je landschap dat me bedreigt met zijn oeverloosheid, zijn onverwachte vlakten en eindeloze zwijgen, waar ik strand op steen ter hoogte van je borst en open wonden die spreken nog/ch luisteren, elk met een eigen gezicht. Een processie trekt voorbij, nagels, schakels en ontzenuwde gebaren. Ik heb mijn schutkleur uitgekleed. Referentieloos.
Draag ik dit lichaam nog als taal die jij niet leest of zijn mijn woorden te veel vlees?
Je schiet...

Leg je woorden af, zei je, maar mijn mond was klein. Ik zou hoe dan ook wel zwijgen.
Het verhaal was één geheel, een mantel met rood en purper, je hieuw marmer uit fluweel. Hoe het groeide, ontgroeide aan mijn huid, terwijl zinnen verzengd herleefden, hoe vezel na vezel viel. Een beeld, nietszeggend. Te veel. Travestie van een noodzakelijkheid? Neen, zo niet. Een over-komen, een golven, een geheel, dat van eenvoud slechts terugwaarts ontrafeld wordt in zijn complexiteit.

Zo gestild taal je niet meer naar mij. De gouden prijs van zwijgen stijgt evenredig met het volle spreken.
Je leest en lezen blijf je mij, met je derde oog.
Dit, deze vrucht, geschild.
Ruptuur, onderhuids betekend.