Posts tonen met het label gewalt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gewalt. Alle posts tonen

dinsdag 10 februari 2009

Quentin, à bout de souffle

Klaus stierf. Zijn graf was donker en geurde naar water en hout. Er brandden kaarsen in de regen. Laarzen en kettingen groeiden aan de kadavers op de grond.
Knopen leggen in gebroken draden... ach... Een kristallen luster spatte op de vloer uiteen en bloedde recht het oker in en even in de melksneeuw.

Gebrande, verzopen aarde.
Ik bleef. De dagen draaiden. Vingers draaiden geen nummers meer. Geen woord steeg uit het graf. Het dove en blinde van een niet-dode, het onaanraakbare gat dat hij achterliet en dat groeit in het geheugen. Ondijkbaar als een vloedgolf zonder einde.

Na Klaus danste Quentin onder de volle zilveren maan, speelde marimba op stronken en spande blootgelegde wortels als de snaren van een harp. Zijn spel joeg vreemde vogels breedslags te pletter.

Schuil dan toch. Houd elkaar ademsterk vast.
Of aanschouw het spektakel. Voel hoe zuiver het geweld ervan.
Kleine broers zijn minder krachtig, daarom niet minder effectvol.

En de stilte blijft.
Eén heeft niet het recht te vragen: hoe gaat het nu?
Eén neemt het recht te vragen: hoe gaat het nu? (ed.)
Verstenen is geen optie, er vloeit teveel water, er beweegt teveel.

Gebrande, verzopen aarde.
Ik blijf. De dagen draaien. Vingers draaien geen nummers meer. Geen woord stijgt uit het zwijgen, geen teken van leven. Het dove en blinde van een niet-dode, het onaanraakbare gat dat hij achterlaat en dat groeit in het geheugen. Ondijkbaar als een vloedgolf zonder einde.
Een herinnering aan geluk. Of iets dat er op kon lijken.

donderdag 5 februari 2009

vinger- en andere oefening

houtskoolschets 05-02-09

In naaktheid wordt taal stem,
doorbreekt de korst het leven,
onvormbaar
wat het lichaam spreekt.

Hoe zacht alsof je me niet raken wou en net daarin zozeer.
Ik ga liggen als een vrouw, word wakker als een kind, vind mezelf niet meer
tussen de kruiken in mijn rug
het lijf warm
en dicht. Dekking voor de nacht.
Ik wacht, hij is zonder gezicht.
Loopgraven
ze waren met tien, ontsnapt onder de klep vandaan waar arbeit frei placht te maken - rennen rennen rennen - één van ons is niet van ons. (elf). Een gang, de grot een rij van gaten. Muilen met gestaalde lippen. Aderokerend. Wie niet weg is is.
De bagagekluizen dicht en één voor één
zijn zonder
zijn gezicht
zwijgend gestom(p)t
de lepel is leeg

ik zoek een vorm om in te leven, dacht hoekig, rond en breed, eng en lief en kwaadvervelend, ruig, vrij, radicaal blind...
het lichaam
het landschap schouwen, belendend ontginnen, spoorslags met de zweep,
de tuigen
het veld bewerken?

het lichaam
waarin ik passen wou
de kruiken in mijn rug

Gobi, weet je nog
en hoe je dreigde.
je vloekte op beiden.
Vandaag kraakt het zand tussen mijn vleugels
terwijl ik je bekijk. Je tongt een schilderij.

Lek
de ogen in
de handen
klem
ik tussen mijn benen als
een misplaatst hoofd
dat elders iemand in vorm
zal likken

uit mijn oog drupt Pau, später
L'eaubscène
het Reine