Posts tonen met het label de Wet. Alle posts tonen
Posts tonen met het label de Wet. Alle posts tonen
zondag 18 januari 2015
dinsdag 30 september 2008
Tijdbot

Tijd heeft een gebeente. Wist ik dat? Misschien, toen hij over het weer begon te spreken. En over het heen. Het geweldige onnut van sport, de ontwijding van de natuur in meerdere eer en glorie en dat hij een rijkaard zou zijn. In de ogen van. Misschien had ik het aan mijn water kunnen voelen. Aan het natte zoekdak, het grijze van de regen, het rijgen van… zwijgen?
Tijd heeft een gebeente in hardheid als stilte. Het woord, sprak hij, het woord is wet geworden… het woord is vlees en hoe het permuteert als springende kikkers van blad tot blad, de gorgelzak bezwaard door lege lucht van het spreken. Escheriaans tafereel, van lopen tot springen tot kruipen, als ik wadend in slijk nog slechts probeer.
Zwijgen in de volheid van de nacht, de maan. De melkweg die versijpelt in ongelijke banen en geen kinderen om te likken, geen mond die zuigen wil. Tijd zonder tegengebeente, verloren zijn, slechts het knagen, eeuwig knagen. Vergankenis?
Natuurlijk, de woorden, de mensen, het leven. Het doet geen pijn, alleen het zwijgen en niet weten. Tenzij het zwijgen nu gezien wordt als het volle spreken.
Ik buig dan maar ten slotte. Dit betekent niets (maak ik me wijs). Niets dat groter is dan wat ik zeggen kan, wat ik horen wil, wat ik voel of niet. Het is de rand. De rafel die ik bezig om nog niet te vallen, is een pees, een draad. Als ik mijn ogen open houd zal hij drogen, breken, afvallen als een stompje navelstreng, verharden tot een onbestaand bot van tijd.
Ik knipper. Heel vaak. De melkweg is beneveld, of ligt dat maar aan mij?
Tijd heeft een gebeente dat klappertandend in de ogen steekt.
Labels:
abject,
Ander,
de Wet,
het woord,
ne pas céder sur son désir,
niets,
perec,
permutaties,
Reëel,
rook,
symbolisch,
utterly confused,
vlees,
zwijgen
zaterdag 27 september 2008
Q hes entered the breedge
Labels:
brèche,
con-traint,
de Wet,
fente,
fun,
inside dus,
perec,
Q,
rook
zaterdag 12 juli 2008
inside (in een adem)

Ik heb mijn hoofd geschoren, omdat ik er regelmatig stukken van je in tegenkom. Ze puilen soms en duwen als de voet van een kind tegen de binnenbuikwand. Ik heb migraine, zeg ik dan maar gemakshalve, want hoe kan ik uitleggen wat je daar doet? Dat de plek daar te klein is voor de werken die je verricht. En dat je completeert en ledigt tegelijk. Dat je vrouwen bouwt en vakken vult als werken aan een huis en zonder eisen plaats opeist als echo van de dwang die je gebruikte, omdat ik kon want ik moest. Hoe ik voel dat je onverstoord mijn schedel trepaneert nog steeds, met je zal en je wil en tegelijk een tegengif spui-t: m’être, maître, onbelast moet ik zijn. Je trekt en duwt tegelijk. Hard. Je handen in mijn onderbuik, je vingers in elke holte van mijn lijf, laat je me likken, zegt: “dat ben jij”. Hoe kan ik me dan terug sluiten, hoe word ik weer heel, nadat je me hebt uitgereden, me liet geloven, nog geloven laat en dat zegt het zelf alweer, geloven via de grote A, jij als sujet supposé savoir. Dát ei heb je achtergelaten, daar: in mijn hoofd, in mijn buik, in elke cel van mijn lijf. En nu lijkt… dat het Ánders is, een overtuigingstruc in het meester-discours? En met heel mijn verstand weet ik: stap voor stap had je gelijk en nog steeds. Alleen… ik raak je zaad niet kwijt, met geen duizend dweilen, zeepspoeling noch bijtend zuur blijken effectief. Je hebt een plek, veroverd en bezet. Spreek je nu in zwijgen slechts, smoor je me de bek… Ik word nog altijd voortgedreven. De openheid die je preekt, het lek… het grijs van de regen. Genot is je sleutelwoord. En pijn. Daar zit een mogelijkheid.
Abonneren op:
Posts (Atom)