ultimum vel extremum -- quod Graeci telos nominant --, quod ipsum nullam ad aliam rem, ad id autem res referuntur omnes, fatendum est summum esse bonum iucunde vivere. Id qui in una virtute ponunt et splendore nominis capti quid natura postulet non intellegunt, errore maximo, si Epicurum audire voluerint, liberabuntur: istae enim vestrae eximiae pulchraeque virtutes nisi voluptatem efficerent,
Ik dacht.wat ik kan?
Wat kan je? een kramp huilen.of tomaten.een werkwoord als lieven.of apen die sexen.wat kan je dan? zouttabletten laden.van je oog op een kameel.drup-pel na.dru.wat kan je dan.niet.dichten?het kan.aal van een traan?
Het is nacht midden en
later en we vertalen elkaar tot bloederige moten. Weerzin en opnieuw en
opnieuw tot je me verlaat tot vroege uren, te laat om nog slaap te halen
vóór... Ik trek door de woestijn, lek dagsporen.een zandloper ben ik.de
woestijn trekt door mij, korrelig.schurend.tijd.het bekken te luisteren
aan de oorzaak gelegd. Kom, je hand, ik vul ze.met jasmijn.en de geur
van kaneel.gele pigmenten en oker bij je.glans, je oogschittering. De
avond doopt zijn handen.in het warme maal en op je lege stoel. zweeft
aanwezigheid. je zetelt in mijn ingewand. Mijn bloed rent als duizend
paarden die je ment.ik begroot de dagen,..., jaren, de vaten vol van eau
delà dat je schiep.handgeschept.tot de boord.
Met moed
van een glazen jas roep ik je van tijd tot tijd tot tijd en mezelf tot
orde.later.Kom, laat me.je borsten tellen want je kinderen ken ik
niet.allemaal.je schubben, gruwzame monden voor het gebroed waarvan je
ouder bent.vader, moeder tegelijk.een kind van jezelf. Je naam is een
eenvoudig woord.als stoel en tafel, brood, een kamer. Wonen wil ik daar
en tussen de ornamenten in je handpalm, de straten, stegen, doorregen
pleinen, labyrinten op je vingertop, waar de weg.het doel je vertelt,
zelfs als je doelloos ze beweegt.
Toen
werden je lippen droog.ik wist niet dat ze ookkassen hadden die
scharnierden rond wat je zag.met je tong.je tanden.uit je ogen drupte
nooit.speeksel, tenminste.niet dat ik het zag, want ooit... toch? toen
de grond als een grote k*tspleet.en ontving.ook toen.niet? al wat opent
gaat ook dicht.
Maar uit de kasten vielen koppen.van het schap en
beelden en we hadden maar.twee handen, samen vijf.toch brak er niets
want alles.viel op vingers.maar uit muren droop het water.langs de
voegen en de plinten en we wisten.niet.ik en ik en ik.ik trok alvast de
stekkers uit.het protest was luid.maar aan de hemel stond.niet één.niet
twee.zelfs jawel: drievier-.vijftien regenbogen en ze zei: dat lukt je
nooit.
Zag ze niet dat wat ik wou iets anders was?
Zie je het niet?
Natuurlijk
lukte het wel. Alle zevenenzeveneneenbijeen.en onder mijn hoofdkussen
knoop ik.katten met een grimmige grijns incl.ijzeren klauwen.ze
bespringen wie voorbijkomt.in de nacht.en op de trappen ligt.een
man.ademhappend.zieltogend.terwijl ik tussen de laken lach.tot hij
sterft, voor ik nog iets verder doe. Ik spoel bekkens om in vreemd water
en smoor het krijsend dier in mijn bed. Het kent mijn nachten, de
gaarkeuken van de stroom.stroomt.in woorden.die stro.men.en neemt
allen.mee die.niet.tegen.stromen of.onder.stromen of.boven.de
stroom.heet main.en gaat.vlot.van de hand.poppen.
Poppen zijn het- the child that could never smile again -
dacht ik.
Ik dacht.niet meer.kan ik.niet meer
ik wacht.
hoofdstuk 7
hoofdstuk 12, §11, p. 1-...
ziellands

Geen opmerkingen:
Een reactie posten