zaterdag 24 november 2012

onpeupulaire sporten als koestangen en schaaphengsten in opgeschorte tijd

ultimum vel extremum -- quod Graeci telos nominant --, quod ipsum nullam ad aliam rem, ad id autem res referuntur omnes, fatendum est summum esse bonum iucunde vivere. Id qui in una virtute ponunt et splendore nominis capti quid natura postulet non intellegunt, errore maximo, si Epicurum audire voluerint, liberabuntur: istae enim vestrae eximiae pulchraeque virtutes nisi voluptatem efficerent,

Ik dacht.wat ik kan?
Wat kan je? een kramp huilen.of tomaten.een werkwoord als lieven.of apen die sexen.wat kan je dan? zouttabletten laden.van je oog op een kameel.drup-pel na.dru.wat kan je dan.niet.dichten?het kan.aal van een traan?
Het is nacht midden en later en we vertalen elkaar tot bloederige moten. Weerzin en opnieuw en opnieuw tot je me verlaat tot vroege uren, te laat om nog slaap te halen vóór... Ik trek door de woestijn, lek dagsporen.een zandloper ben ik.de woestijn trekt door mij, korrelig.schurend.tijd.het bekken te luisteren aan de oorzaak gelegd. Kom, je hand, ik vul ze.met jasmijn.en de geur van kaneel.gele pigmenten en oker bij je.glans, je oogschittering. De avond doopt zijn handen.in het warme maal en op je lege stoel. zweeft aanwezigheid. je zetelt in mijn ingewand. Mijn bloed rent als duizend paarden die je ment.ik begroot de dagen,..., jaren, de vaten vol van eau delà dat je schiep.handgeschept.tot de boord.
Met moed van een glazen jas roep ik je van tijd tot tijd tot tijd en mezelf tot orde.later.Kom, laat me.je borsten tellen want je kinderen ken ik niet.allemaal.je schubben, gruwzame monden voor het gebroed waarvan je ouder bent.vader, moeder tegelijk.een kind van jezelf. Je naam is een eenvoudig woord.als stoel en tafel, brood, een kamer. Wonen wil ik daar en tussen de ornamenten in je handpalm, de straten, stegen, doorregen pleinen, labyrinten op je vingertop, waar de weg.het doel je vertelt, zelfs als je doelloos ze beweegt.
Toen werden je lippen droog.ik wist niet dat ze ookkassen hadden die scharnierden rond wat je zag.met je tong.je tanden.uit je ogen drupte nooit.speeksel, tenminste.niet dat ik het zag, want ooit... toch? toen de grond als een grote k*tspleet.en ontving.ook toen.niet? al wat opent gaat ook dicht.
Maar uit de kasten vielen koppen.van het schap en beelden en we hadden maar.twee handen, samen vijf.toch brak er niets want alles.viel op vingers.maar uit muren droop het water.langs de voegen en de plinten en we wisten.niet.ik en ik en ik.ik trok alvast de stekkers uit.het protest was luid.maar aan de hemel stond.niet één.niet twee.zelfs jawel: drievier-.vijftien regenbogen en ze zei: dat lukt je nooit.
Zag ze niet dat wat ik wou iets anders was?
Zie je het niet?
Natuurlijk lukte het wel. Alle zevenenzeveneneenbijeen.en onder mijn hoofdkussen knoop ik.katten met een grimmige grijns incl.ijzeren klauwen.ze bespringen wie voorbijkomt.in de nacht.en op de trappen ligt.een man.ademhappend.zieltogend.terwijl ik tussen de laken lach.tot hij sterft, voor ik nog iets verder doe. Ik spoel bekkens om in vreemd water en smoor het krijsend dier in mijn bed. Het kent mijn nachten, de gaarkeuken van de stroom.stroomt.in woorden.die stro.men.en neemt allen.mee die.niet.tegen.stromen of.onder.stromen of.boven.de stroom.heet main.en gaat.vlot.van de hand.poppen.
Poppen zijn het
- the child that could never smile again -
dacht ik.
Ik dacht.niet meer.kan ik.niet meer
ik wacht.



hoofdstuk 7
hoofdstuk 12, §11, p. 1-...
ziellands

Geen opmerkingen: