zondag 11 december 2011

hydra tegen de gebochelde dwerg

a natura ipsa iudicari. ea quid percipit aut quid iudicat, quo aut petat aut fugiat aliquid, praeter voluptatem et dolorem? [31] Sunt autem quidam e nostris, qui haec subtilius velint tradere et negent satis esse, quid bonum sit aut quid malum, sensu iudicari, sed animo etiam ac ratione intellegi posse et voluptatem ipsam per se esse expetendam et dolorem ipsum per se esse fugiendum.

[    ]e schreven in een andere taal en schiepen een overleven, en wat ik [    ] past op de lussen van mijn vinger, de ene plek waarmee ik raak. Er waren vuisten en vlakke handen en duimen die huid naar believen kneedden. Een rug als djembé, billen als bongo (oh, de Andrade...), maar de haren van een paard die snaren zwepen tot aan de overkant hanteerde jij. Het is weinigen gegeven.
Er loopt een groef in de rug, helft tegen helft, schizofrene doornen haken en hechten weefsel. De wrong onderaan die je ontwaarde is onontwarbaar nu. Hij is me niet ontvallen, netzomin de haveloze jas die je me voorspelde, die je je voorstelde. Ontkleed stond ik al. Fundamenten van een van logica ontdane taal zijn geen fundamenten. Artaud spreekt niet in uitgetelde maten. De enige waardevolle reactie was jij, toen wat je zei zich verdroeg in wat geen woorden waren. En toch werd het geschreven. Slimme ruimtes in domme tijden.
Er wervelt water in mijn hoofd. Beau fort, des newages. Ra ta dra



hoofdstuk 7
hoofdstuk 9 
hoofdstuk 11, § 12, p. 6, p. 9
in: W. Benjamin -Über den Begriff der Geschichte, E. Canetti - Die Blendung,  [   ]ij

Geen opmerkingen: