zondag 27 november 2011

epizode

[30] Omne animal, simul atque natum sit, voluptatem appetere eaque gaudere ut summo bono, dolorem aspernari ut summum malum et, quantum possit, a se repellere, idque facere nondum depravatum ipsa natura incorrupte atque integre iudicante. itaque negat opus esse ratione neque disputatione, quam ob rem voluptas expetenda, fugiendus dolor sit. sentiri haec putat, ut calere ignem, nivem esse albam, 

A Jewish Man's First Bacon 

Het woord was lach en lach werd worden brood vol manden handen
uitgegooide trossen lach en woord en brood de blote tonen van
bruine huid en bruine huizen, woorden voor het brood en na
het vlees in lach gebonden, de zinnen leeg van linksgelegen, rechts
met kale, en ik die van tapas houd met stukjes hond, mij is vreemd
het brood dat mannen dragen als een kruin, mij gaan blinde ogen voor
op achterhoofden die zich glad te dansen lenen terwijl ze scanderen,
gebeden uit al hun holen persen als petomanen met teveel.

Mij was de honing lief die uit je zijde vloeit op stront van gefolterde vrouwen,
het nieuwelingse pain pavé - plat plaveielings onder een maan wit als melkbrood
en je ewoorden die een vermenigvuldiging zijn door met en in de tijd
kijkt zacht met grote ogen suiker room en deeg van troost van boter na de pijn
zalf het smeren na het sneren het lokken voor het snijden lijden steken kijkt zacht
van chocola en marsepein eten zonder bijten eten zonder lijden zacht zo zacht
en enkel glijden

kijkt onbekend en daagt uit, kijkt vreemd en vol verleiding, kijkt nieuw en vrank,

duur en buiten bereik, tijdelijk, kijkt exclusief met speciaal gerief met handleiden
zonder lijden, durf je en ik spring hartig op de rand van een boterham met kaas,
daar waar ribbels diep indrukken, mijn voetstap naast de grip van een wandel
schoen en de handel schoen die mij bij de nek grijpt daar is het verbod vandaag
dat ik niet mag, niet meer mag, ondanks een lang verleden.

Daar klinkt de nijlpaardlach uit honderd opgeblazen kelen en tussen alle maal

sta ik. Er loopt lucht in vorm gegoten leeg als nijlpaardwolken en hun lichte lijven,
veel groten en veel kleinen, drijven op de helling van een boterham met kaas
met houvast in de ribbels van lach en scheten. en wat niet mag want niet mag is vergetelheid.
Het is geleden van het verleden dat ik er nog liep en in de vensterbanken
boeken kweekte. Zij roepen vragen lachen, het zijn nijlpaardvrouwen, hun glimlach verraadt
hun gezicht, en hun hoge kousen met horizontale banden, wat op revalidatie wijst.
Of ze zich katrien nog herinneren, van wie de moeder de plakziekte kreeg? en
dat ze het daar ook deden: zonder gerief. Alleen een stoel. Het zijn boze helmen die me
van de helling drijven waar de vering van nijlpaardlijven beschermt. Een grote vuilnisbak
grijnst dat ik geen schrik moet hebben en die heb ik niet. Er zijn ribbels en spijlen
en richels en in de lucht gaan wolken voorbij voor een paar euro per uur.
Ik bedank en stijg. Stervend. Maar niet echt. Gelukkig oordeelt niemand over dit.
Of ze zwijgen.



hoofdstuk 11, § 11, p. 16-20
nothing to loose

2 opmerkingen:

UrbainAlpain zei

Leuk te merken dat je nog steeds schrijft. Dat je grilligheid nog leeft. Eigenzinnig zin gegeven.

sodade zei

Oh, dat is lang geleden zeg!
Tof Urbain! Merci.