Weten (...)Contra quos omnis dicendum breviter existimo. Quamquam philosophiae quidem vituperatoribus satis responsum est eo libro, quo a nobis philosophia defensa et collaudata est, cum esset accusata et vituperata ab Hortensio. qui liber cum et tibi probatus videretur et iis, quos ego posse iudicare arbitrarer, plura suscepi veritus ne movere hominum studia viderer, retinere non posse.
(...) is er (niet). Dit woord, zijn, is alomvattend. Het is de vorm die polariteiten aannemen, hoe dan ook. Zijn is. Ik weet dat je er (niet) bent. Daarom blijf ik object, als wat altijd kijkt en weet dat het bekeken wordt, dat opduikt na jaren in verlorenheid, een kelderhoek of onder een losse zolderplank, warrig fenomeen, een bult onder de mat van je huid. Er staat geschreven: ilniapasde. Het konijn hopt en neert. Ik kijk. Niets is verder dan het lijkt. She's too old to be young, het zijn de ogen, weet je. Lellendig. Je ziet het aan de huig, het lichte kleppen als ze haar stem buigt, de pen, het penseel vastneemt. Haar horizon ligt dieper dan ooit. De zon staat laag en zwart. Hoe kan je hiernaar luisteren als je het hoort? Of is het strelend op een onintelligente manier. Anders dan het harken in mijn hersens van filosofieën die de tuin heraanleggen, elke dag weer. I do not find that intelligent soothing, wat mij zoet is het... de geur van huid, een sigaar, een stem als acaciahoning met een scheut whiskey, al mijn zintuigen doordrenkt tot ik arabisch spreek of hebreeuws, tot gutturalen uit de gobi nog het enige zijn dat ik kan uiten. Er is hier iets weg, verdwenen. Ik herinner me wel hoe het proefde voor jou, voor je naam zich wortelde in mijn keel, in de kleinste nis van mijn brein en voor alles in alles me herinnerde aan jou, wat ik ook doe, lees, zie, leef... hoe leeg was het daarvoor, hoe vol-leeg nu. Gisterennacht - herinner ik me - heb ik de ziel uit mijn lijf gekotst, de smaak van gal vijf of zes keer. Een etmaal later poets ik alle door de tijd gebeten rijen, maar mijn hoofd blijft een zompig moeras. Koffie met citroen ben jij. Twee helften waarvan een de dienst uitmaakt en koud en warm blaast bellen terwijl uitsteeksels in de hoeken van het bed tentakelen, grijpen in een groter niets. Het dier dat in me blijft is ver en nabij. Daar zijn koorts en dromen voor. Ging ik door het melkbomenbos waar levensbarstig woorden op de bodem kropen, als naakte wormen of als pasgeboren hazen, blind en zonder betekenis. De melker nekt na nek en zij maakt duivensoep tot ze te pletter stort tegen een spiegeldraad van nylon die reflecteert. Maar niet haar. Het kluwen geen einde noch begin, slechts waar ze slijmen groeit een spoor, een liniëring voor een taal, een balk voor vreemde schoten.
En
hoofdstuk 7 - 11
tussen wit en wit
donderdag 14 juli 2011
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten