
Dat tijd een horizon zou zijn. Zie hem liggen dan, uitgerokken en dun, hoe hij ontwaakt en zucht en dan zijn lippen likt. Zelfs wat niet in tijd is raakt er niet voorbij. Zie: tijd is geen gehandicapte eeuwigheid, eeuwigheid is een aanpassing van mijn - dijn - zijn temporele zelf-ervaring.
Een stuk of wat woorden vallen. Af en toe. Als gensters, als vlokken, als hagel, als stenen, als scherven. Of - gekend - droge pok. De ont-vanger komt in beweging.
hoofdstuk 7,
hoofdstuk 10, §5, pag.9, § 8, pag. 13
3 opmerkingen:
Mooi, ik weet het niet, het slurpt iets op in mij... Komt vaker voor hier...
"eeuwigheid is een aanpassing van mijn - dijn - zijn temporele zelf-ervaring."
ik las in Laurence Tardieu iets als:
l'eternite n'est pas dans le temps, elle est dans la profondeur.
We moeten eerlijk zijn. Eeuwigheid wordt altijd of te vaak in termen van tijd gedacht.
Tardieu is niet te veronachtzamen in wat hij zegt. Dank je dat je hem hier in het reactievak deponeerde.
Een reactie posten