
Ik moet een jaar of zes-zeven geweest zijn. Er waren nieuwe kippen gekocht. Vethanen eigenlijk, achteraf vermoed. De gewoonte bestond om ze te kortwieken. Mijn vader droeg een luizendrager bij de poten, klemde hem zittend tussen zijn dijen en spreidde vervolgens een vlerk: knip!
De slagpennen flink ingekort liet hij het kakelende beest los dat ijlings hoede zocht.
Of het pijn deed, vroeg ik.
1 opmerking:
Een kind staat te zijn en vergeet / dat het hoort bij de roedel die over de brug / moet, geteld wordt. Het leeft
als een kleine god in zichzelf, praat / met de steen die het juist heeft ontmoet / en streelt. Maar het heet en men roept.
Dan draaft het gehoorzaam weer / achter de duwende klittende groep aan / verbaasd in zijn lichaam.
(Hester Knibbe, bedrieglijke dagen, 2008)
* Vitelotte knikt, bescheiden *
(mathed)
Een reactie posten