
Als ik er ben vannacht en jij rookt je sigaar weet dan dat ik klaarlig om je te ontmantelen. Lap voor lap ontdoek ik je, mijn vingers warm dat weet ik zeker, als ik je ontvel, je stoffen buitenlaag en afdaal naar je huid, 't geliefde stuk je lange nek, en boor mijn tanden daar en zuig tot in je hersens waar ik alles weet wat ik verlang, begeerte, doch grijp ik je haar en hang je aan de boom gerokken als een beest ter slacht.
Ik schraap mijn tong over je lende en vil je honderdvoud. En wijl mijn ene hand je slaat zal de andere je strelen. Zoals het hoort, zoals ik niet anders zou willen. Je rug tegen de stam in ongemak, je buik als kwetsbaar wezen, waar beneden hangt, zo treffelijk ontbloot, het vrije spel.
Je kan niet weg.
Daar was terug de hond, le chien perdu sans collier, de collar waar ik om lachte...
Natte neuzen, houten klazen.
Een omhelzing die langer duurde dan nodig was, omdat ik zei dat ik op mijn honger bleef.
Ze was méér dan noodzakelijk.
Natte neuzen, houten klazen.
Een omhelzing die langer duurde dan nodig was, omdat ik zei dat ik op mijn honger bleef.
Ze was méér dan noodzakelijk.
Ik weet hoe je hart klopt en hoe je uitwisselt in vreemde delen. Als een verkenner hield je -, voelde je me: potentieel materiaal... De herhaling zat aan te komen, het was niet verloren, schreef je. Neen. Nog steeds niet. Ik houd van je acuratesse, maar ook van het dwingende, verzengende, het vruchtmakende dat er toen gebeurde.
Er was/is/blijft mogelijkheid.
Ik neurie me in slaap, lig te huilen en zing je naam zoals alleen kinderen - dacht ik - nog zingen kunnen . Zonder denken klanken (je naam, ontelbaar vaak). Hoger langer dieper lager helder zuiver donker vuil (je naam).
Ik zong en jankte als een kind verdomme.
Ik mis je, (je naam).
Ik zong en jankte als een kind verdomme.
Ik mis je, (je naam).
Ik kijk met mijn ogen dicht in hele verten en zie je staan, je kraag omhoog en je sigaar. Je haar waait een beetje . Soms niet. Je kijkt... waar kijk jij naar?
Achter je staat het huis. Soms liggen er stenen in je hand, maar ik droomde van je en dat het boeken waren.
En ik schudde mijn hoofd wegens het Slaavse koor dat ik maar weer eens pseudo-hallucineerde.
Ik besloot en ontsloot: ik houd van die mens.
Ik weet niet wat houden van is.
Zo is het hier, blijft het gesteld.
Ik besloot en ontsloot: ik houd van die mens.
Ik weet niet wat houden van is.
Zo is het hier, blijft het gesteld.
2 opmerkingen:
Hoe dat zo kwam is niet geweten maar ik moest opeens aan Winston Churchill denken. Met op de achtergrond Nabucco van Verdi.
Vlucht, gedachte, op gouden rook,
strijk neer op glooiingen en heuvels
waar de zoete luchten van je
sigaar zacht en mild geuren!
Een reactie posten