Een nomadisch denken werpt me in/uit mijn eigen bel van bestaan… doorzichtig en geplooid in binnenste en buitenste lagen met een aanraakbaarheid van gedachten door hem die weet. Ik lig als een schotelantenne in een wijde kom, een schoot van ontv(verl)angen van lering. Lering, als in leer… en hoeveel betekenissen heeft deze betekenaar…? Ik droomde van een reeks van zeven teugels, netjes op een rij. Als de dwergen bij Sneeuwwitje. De gespen geblonken.Mijn buik is leeg. Noem het verlangen. Ik noem het ellende.
De duinen in de woestijn zijn prachtig, grillig van structuur, de wind kabbelt golven in het zand. En telkens ik een weg vermoed, een oase, een verlossing… verzet hij de bakens. Overtuigd als ik ben: niet om te misleiden, doch om te leiden. Puur vertrouwen.
Ik zink in het karkas van een dode kameel en vaag herinner ik me mijn mehari - de tijden anders toen. Wat zijn maanden als ze de meest betekenisvolle blijken in een leven? Agape… een wens, teffilin, hatak, Hasteer, Elohim, Sjaddai… Nieuw!!! Zuurstof, bloed.
Het begroten van tijd gebeurt in kwaliteit, niet in uren. En toch, de dagen duren, het verlangen groeit. Onderhuids schuilt de vulkaan, de activiteit verhoogt.
Slechts vertrouwen slaagt er in de eruptie te voorkomen. Vooralsnog.
"Adem eens rustig", klinkt ver, terwijl hij me niet ziet. En toch… hij was er dertig jaar geleden en kwam nu terug. Retroactiviteit noemt hij het. Onbegrijpelijk, haast magisch.
Geloven via de Ander.
1 opmerking:
06-03-2008, 13:54:13
bekend?
Dat mag!
sodade
06-03-2008, 10:52:45
vulkaan
Ja die vulkaan komt mij bekend voor, als ik dat zo zeggen mag.
http://hoochiekoochie.skynetblogs.be
martin
Een reactie posten